Iran-national

تا آخر ایستاده ایم

2009-11-10T11:37:00.000-08:00

13 آبان- تا آخر ایستاده ایم

سیزده آبان را بی گمان باید نقطه عطف جنبش سبز ملت ایران دانست که همزمان بازگشت ناپذیری آن را نیز مورد تاکید قرار داد. زنان و مردان ایرانی با دلیری و رشادت خود که دیگر بار غرور را در رگ های تمامی ایرانیان در سراسر جهان جاری کرد به حکومت اسلامی فهماندند، می مانیم تا میهنمان را پس بگیریم.

حکومت اسلامی که دیگر حربه ای برایش نمانده غیر از استفاده آشکار از خشونت و زور، غافل از این پدیده ماند که خشونت نیز اندازه اش کارساز است. ترس از باتوم و شلاق اول است، که انسان را تا مرز فلج شدن میکشاند. انسان همین که باتوم اولی را خورد، ترسش میریزد و آن میشود که سیزده آبان شاهدش بودیم. بدن های زخم خورده و آسیب دیده، اما چهره های خندان. خندان از این روی که زنان و مردان دلیر میهنمان، بر ترس خود غلبه کردند و ترسیدن را به دشمن آموختند. رژیم میخواهد با چند بیل به دست جلوی خروش ارس و کارون و زاینده رود را بگیرد.

یکی از سرداران سپاهی که از هما هنگی و همیاری ایرانیان در درون و برون از کشور به تنگ آمده آشکارا به تهدید ایرانیان در خارج از کشور پرداخت و حساب آنان را به سربازان گمنام امام زمان سپرد. حکومت اسلامی خودش به دو موضوع واقف است:

1- این تهدید، تهدیدی تو خالی و از روی درماندگی بیش نیست. تنها چیزی که حکومت اسلامی در حال حاضر کم دارد این است که شهروندان ایرانی مقیم اروپا را مورد تهدید قرار دهد یا حتا به آنان آسیب برساند. این مسئله واکنش جدی اروپا را به همراه خواهد داشت کما اینکه هم اکنون نیز این مسئله از طریق ایرانیان به آگاهی احزاب سیاسی و مسئولان کشورهای اروپایی رسیده است.

2- حکومت اسلامی دیگر توان و امکانات دهه هشتاد و نود را ندارد که هر ماه به جنایتی در یک کشور اروپایی دست بزند. دست رژیم خیلی کوتاه تر از گذشته شده است.

حکومت میداند که همیاری و کار و ساز های هماهنگ شده ایرانیان در درون و خارج به چه ابزار نیرومند و تاثیر گذاری تبدیل شده اند، این است که از روی بیچارگی گزمه هایش را جلو میاندازد تا با تهدید و ارعاب، پیوند کارآمد ایرانیان را قیچی کند.

تازگی نگاهی دوباره داشتم به کتاب فشرده اما جالب ایرج پزشکزاد به نام" مروری در تاریخ انقلاب فرانسه".

سه نکته در همان آغاز جلب توجه میکند که یک به یک قابل انتقال به شرایط امروزی ایران هستند:

1- علل عمیق انقلاب فرانسه را باید در تضاد بین نظام اجتماعی حاکم و توسعه نیروهای فکری و تولیدی جستجو کرد.

2- موجبات آغاز حرکت انقلابی نوسانات اقتصادی و وضع وخیم مالی توام با یک بحران سیاسی بود.

3- فرانسه در سال 1789 کشوری جوان است که در آن 36% جمعیت زیر 30 سال و تنها 24% بالای 40 سال دارند. در این ارقام میتوان یک عامل عمده توجیه وقایع آینده را جستجو کرد.

حکومت اسلامی که احمدی نژاد عصاره ی ایدئولوژیک و فکری آن را نمایندگی میکند نه توان فکری آن را دارد که با تفکر بر روی علل اعتراض ها و تداوم آن به حل و فصل و چاره جویی بنشیند، و نه اصولا تربیت مذهبی اش اجازه میدهد در برابر خواسته های توده های مردم که آنها را صغیر میداند عقب نشینی کند. بنابراین حکومت اسلامی ولایت فقیه برای خود و برای ملت تنها یک راه باقی گذاشته است، و آن ادامه راه است. ملت به آگاهی ژرفی در مورد آینده خود و کشور رسیده است. آینده و سرنوشت ایران تنها و تنها در دست مردم است. اینکه آیا جنبش مردمی به هدف های خود، آزادی، عدالت و جمهوری ایرانی خواهد رسید یا نه، تنها به دست مردم تعیین میشود. نه حکومت اسلامی توان آن را دارد که جلو دار این سیل خروشان شود، و نه موسوی و کروبی میتوانند با کنار کشیدن و یا کنار کشیده شدن جنبش سبز را زمینگیر کنند.تنها و تنها در دست مردم است که این جنبش تداوم بیابد، و اینکه آیا خواسته ها در اندازه ی رای گیری مجدد یا استعفای احمدی نژاد بماند، و یا اینکه از این فرصت بی بدیل برای پی ریزی آینده روشن که لازمه ی آن تکانی محکم به ساختار حکومت اسلامی و قانون اساسی آن میباشد استفاده کنند.

مردم هم اکنون در پی جدا کردن ادبیات خود از ادبیات انقلابی های پیشین و آنانی که حفظ نظام برایشان اولویت اول است میباشند. در برابر شهید ، جان باخته را میسازند و در برابر جمهوری اسلامی نه یک کلمه بیشتر ، نه یک کلمه کمتر، با صدایی رسا استقلال، آزادی، جمهوری ایرانی را سر میدهند.

از لابلای شعارهای پر از شعور مردم میتوان غنچه های سرزنده و پر نشاط سکولاریسم را بویید.

مردم در یافته اند که حفظ نظام (جمهوری اسلامی) و یا حذف این و آن در چارچوب همان ساختار های فرسوده و نا کارآمد حکومت اسلامی بازگشت به گذشته است و درمانگر درد های بیشمار جامعه ایرانی نیست.

کشور آلمان بیستمین سالگرد اتحاد آلمان شرقی و غربی را جشن گرفت. بسیاری از کنش گران و بویژه مبارزان مدنی آن زمان از خاطرات خود گفتند و شنیدیم که بدون از خود گذشتگی و آمادگی برای فداکاری بدست آوردن آزادی ممکن نیست.

همه مبارزان در این مورد اتفاق نظر دارند، که بدون حضور گسترده و مستمر مردم آلمان شرقی که در حکومتی مستبد و پلیسی روزگار بسر میبردند، امکان فروپاشی دیوار برلن وجود نداشت، و دیدیم که چگونه با پایداری مردمی که خواستار به دست گرفتن سرنوشت خود بودند، حکومت کمونیستی آلمان شرقی با آن همه امکانات سرکوب در برابر اراده ملت خود به زانو در آمد ومجبور به گشودن دروازه هایی شد، که چهل سال بروی مردم خود بسته بود.

دیوار ما ایرانیان نیز نظام ولایت فقیه و حکومت اسلامی است. دیواری که در ضخامت و استحکام بسیار ازدیوار آهنین بلوک شرق پیشین کم دارد .همانگونه که مردم آلمان شرقی با رقصیدن بر روی دیوار فروپاشیده برلن، سقوط دیکتاتوری و رژیم وحشت را جشن گرفتند، فریاد های مرگ بر دیکتاتور نیز نوید سقوط دیر یا زود دیوار سیاه حکومت مطلقه ولایت فقیه را بر کوی و برزن های میهن مان خواهد برد.

رضا عزیزی

نوشته های یک بسیجی در باره وقایع 13 آبان

2009-11-07T09:39:00.000-08:00

رهبر عزیز گرانقدر با شما و مشاوران شما سخنی داشتم که هر چند گفتنش شاید آب به آسیاب دشمن خواهد ریخت ولی هر چقدر خواستم که ننویسم و نگویم تاب نیاوردم و شاید گفتنش جلوگیری از رفتن به مسیری باشد که در انتخاب آن اشتباه کرده ایم . امیدوارم این شکایت و افسردگی مرا بعنوان یکی از میلیونها بسیجی و فدائیان راه ولایت که لحظه ای در جهت حفظ این نظام مقدس از راه ولایت و پشتیبانی از ولایت فقیه غافل نشده بپذیرید و چاره ای برای برون رفت از این وضعیت بحرانی هر چه زودتر بیندیشید . روز شنبه نهم آبانماه جلسه ای در پایگاه بسیج به دعوت فرمانده پایگاه داشتیم که در آن جلسه ، راهکارها و روشهای مسالمت آمیز برخورد با اغتشاشگران مراسم 13 آبان از سوی فرمانده پایگاه قرائت شد . و در پایان جلسه یک ساعت ونیمه از سوی فرمانده به هر یک از اعضای فعال بسیج پایگاه مبلغ چهارصد هزار تومان بصورت چک پول نقدا پرداخت شد که رسید آن نیز گرفته شد که پرداخت این مبلغ در پایان چنین جلسات بی سابقه بود . و مهمتر از آن فرمانده پایگاه اعلام کرد که پس از گذر از 13 آبان به ازای دستگیری هر یک از اغتشاشگران و همچنین ارائه مدارکی مستند بر اغتشاشگری افراد مذکور که میتوان با همراه داشتن چند شاهد بین خود و یا دوربین فیلمبرداری و یا عکسبرداری این مستندات را در هنگام اغتشاشگری و دادن شعارهای ضد انقلاب تهیه کرد . مبلغ دویست و پنجاه هزار تومان تشویقی برای هر یک اغتشاشگر دریافت خواهید کرد .از فرمانده پایگاه پرسیدم که این مبالغ از کجا تامین میشود . ایشان با اینکه نخواستند فاش کنند ولی بدلیل پافشاری من فرمودند از نمایندگی بیت رهبری در سپاه . حال با این تفاسیر از رهبرم سوالی دارم . رهبر من . اگر منبع این تشویقی ها شما یا اطرافیان شما هستند آیا فکر نمیکنید مشاوران و اطرافیان شما در این امربه شدت دچار اشتباه شده اند . آیا این حرکت هر چند که خیر خواهانه است ولی توقع تعدادی از بسیجیها را در مقابل کاری که بیشتر و فقط به خاطر حفظ آرمانهای نظام مقدس جمهوری اسلامی و پیشرفت آن است انجام میدهند بالا نخواهد برد ؟ و آیا این حرکت کوچک کردن رسالت و حرکتی که ما بسیجیها برای سربلندی ایران اسلامی انتخاب کرده ایم و اکنون در خیابانهای تهران و شهرهای مختلف با دشمنان آن دست به گریبان هستیم نخواهد بود ؟ آیا این نرخ گزاری عملی شایسته است ؟ آیا در جبهه های جنگ حق علیه باطل ما برای پول و مادیات از جان خود گذشتیم و به خط مقدم جبهه ها هجوم بردیم ؟ آیا آن زمان سخن از پول و مادیات بود ؟ ای کاش مشاوران رهبرم قبل از این حرکت که به نظر من نسنجیده صورت گرفته تاملی میکردند تا اینگونه شاهد فیلمهایی که در 13 آبان در صدر خبرهای جهان قرار گرفته نباشیم . اینچنین که من دریافته ام این مبالغ تشویقی نیز به یگانهای ویژه نیروی انتظامی و بعضی از ارگانهای دیگر ارائه شده که اینچنین تعداد دستگیریها و درگیری و خشونت در 13 آبان در نقاط مختلف تهران را بالا برد . من خود شاهد بودم که برای افزایش تعداد دستگیریها در 13 آبان فرمانده بسیج یکی از مناطق تهران با همکاری تعدادی از پرسنل یگان ویژه نیروی انتظامی پارکینگ منزل خود را تبدیل به یک بازداشتگاه موقت کرده بود که در عصر 13 آبان بیش از 2 مینی بوس افراد دستگیر شده اعم از زن و مرد به بازداشتگاه سپاه انتقال دادند . آیا این یک نوع افراط و تفریط نیست ؟ ایا نباید فکری برای صورت مسئله کرد ؟ تا کی اینچنین رفتار کنیم ؟
رهبرم . شاید نباید این اطلاعات را در اینجا میدادم . شاید هم از کرده خود پشیمان شوم . اما نمیدانم شکایت خود را از مشاوران شما به کجا برم ؟ چگونه میتوانستم حرف دل خود را به شما بازگویم . رهبرا چاره ای اندیشه کنید که دیگر اینچنین نشود . خواهش میکنم . استدعا دارم که مادیات را در راه حفظ نظام وارد این وظیفه مقدس نکنید .
به خدا قسم که وقتی که فیلمهایی را از اهانت و بی حرمتی فریبخوردگان به محضر شما و آقا امام زمان ( عج ) دیده ام من و خانواده ام اشک از چشمانمان جاری شد . چرا باید به اینجا برسیم که در داخل کشور شاهد اینچنین رویدادهایی باشیم که حتی در کشورهای مسلمان و حتی غربی جرات چنین کاری را به خود نمیدهند ؟ آیا این نتیجه همان افراط و تفریط در برخوردی نیست که در روزهای اخیر علیه تعدادی از مردم فریبخورده به کار بسته ایم ؟ ای کاش مشاوران شما راهی مسالمت آمیز را برای برون رفت از این فاجعه توصیه کنند نه اینچنین با پول حرمت بسیج و بسیجی و هر آنکه در برابر این نظام وظیفه ای را دارد بشکنند . ای کاش مشاوران و خود عزیز گرانقدر شما راهی را برای برون رفت از این برهه زمانی را پیشنهاد کنید که در آن طلیعه و روشنایی “وحدت” و “همبستگی” بین مردم دیده شود و نه تشویق برای رویارویی .
به امید وحدت و یکپارچگی مردم ایران اسلامی در دفاع از آرمانهای انقلاب اسلامی
سرباز کوچک شما و فرزند شهید مصطفی مهدوی نیا
رضا مهدوی نیا

منبع: http://mahdibia.wordpress.com/

---------------------------------------------------------------------------------------

فیلتر شکن:

http://tabriz.bepish.com

http://jonbesh.sabzaneh.com

http://mobarez....sytes.net

http://azadi.sabzaneh.com

http://sabz.sytes.net

http://freedom.sabzaneh.com

http://zendan.sytes.net

http://bidadgaran.sytes.net

دوستان داخل ايران مي توانند مسنجرهاي خود را از طريق سايت هاي زير آنلاين کنند

https://imo.im/
http://www.iloveim.com/
http://www.ebuddy.com/
http://www.juslol.com/
http://web-messenger.eu/
http://www.imhaha.com
http://www12.messengerfx.com/

پروکسي ساکز براي باز کردن مسنجر ياهو
http://yahoosocks.blogspot.com/2009/07/blog-post.html

زمان تصمیم گیری بزرگ

2009-09-16T08:23:00.000-07:00

وضعیت بغرنج کشورمان دیگر بار آشکار ساخت، حکومتی که جان هم میهنانمان را گرو ماندنش قرار داده و پایبند به هیچ آداب و مرامی نیست و حتا به خشک کردن مردابی پرداخته که خود روزی از آن سر بر افراشته، هزینه ی رفتنش را آنقدر بالا خواهد برد تا به اصلاح کردنش طی سی تا پنجاه سال آینده راضی شویم.

حکومت در حال حاضر توانسته است با ابتدایی ترین ابزار ها، یعنی پول و زور کشور را کنترل کند.

پرسش تعیین کننده این است که شمار افرادی که حکومت خود را سوار بر حماقت یا طمع شان از این انتخابات به انتخابات دیگر میکشاند چه اندازه است و آیا این تعداد در حال کم شدن یا زیاد شدن هست.

یکی از مهم ترین وظیفه های کنش گران جنبش ملی سبز در این برحه زمانی که مبارزه وارد فاز جدید خود شده است، رساندن پیام این جنبش به شهرستان ها و قشر هایی از جامعه است که یا دسترسی به رسانه هایی که این جنبش در خدمت خود گرفته ندارند، و یا اعتمادشان به این رسانه ها کم است. فیلم ها، عکس ها و مدارک سرکوب، کشتار و شکنجه دولت کودتا باید به دور افتاده ترین روستا های کشور برده شوند تا پایگاه هایی که احمدی نژاد با پول ملت برای خود ساخته است باز پس گرفته شوند.

این فیلم ها و عکس ها بر روی سی دی باید به مقیاس گسترده پخش شوند. در صورت لزوم باید در اندیشه ستادی بود تا با تهیه بودجه ای از میان مردم و مبارزان سبز، سی دی جنایت های ولی فقیه و سردارک هایش، در صندوق پستی ها انداخته شوند. به میدان کشاندن قشر های جامعه که تا بحال منفعل و بی تفاوت به رخداد های پس از کودتای ننگین 22 خرداد بودند از مهم ترین هدف های جنبش ملی سبز است.

دیگر بار باید روی سخن را بسوی نیروهای مسلح و انتظامی بگردانیم.

به نیروهای بدنه ارتش و سپاه باید سوگندشا ن را برای نگهداری از کشور و ملت یاد آوری نمود.

آیا حیثیت و شرف ارتشی و نظامی خود را پیش پای دولتی جنایت کار که هیچ گونه قباحتی در کشتن و شکنجه کردن و مورد تجاوز قرار دادن ملت مورد حفاظت شما نمیبیند فدا میکنید؟

شماری فرمانده فاسد و بی وجدان در حال به باد دادن حیثیت ارگان هایی هستند که در جنگ 8 ساله، آفریننده افتخار و غرور بوده اند و اگر مرز های کشور دست نخورده باقی ماندند مدیون شرف و از جان گذشتگی آنان هستیم.

تا کی ریاست فرومایه ای همچون عراقی را میپذیرید که سیلی به گوش جانبازی مینوازد که 28 سال به این آب و خاک خدمت کرده و پسرش را کشته اند؟

با نیروهی مسلح باید اتمام حجت کرد که یا در آنسو به دست بوسی ضحاک روند، یا اینکه به آغوش پر مهر ملت برگردند.زمان دیگر آنقدر تنگ است که دیگر یک پا را آنسوی جوی گذاشتن، و پای دیگر را اینسوی جوی، در دیدگان ملت نه پذیرفتنی است، نه بخشیدنی!

زمان تصمیم بزرگ برای هر ایرانی بزودی فرا خواهد رسید.

میلیون ها ایرانی در روزهای ملتهب پس از انتخابات دزدیده شده، با خون و اشک خود، تصمیم بزرگ خود را به حکومت و به جهان اعلام کردند.خود را در این تصمیم بزرگ همراه و همیار ملت کنید تا دین خود را نسبت به هم قطارانی که با خلوص نیت و با دیدی آرمانی در ارتش و سپاه و نیروهای انتظامی خدمت کردند و جان بر کف نهادند، ادا کرده باشید.

وقت آن است تا پاسداران خود را شایسته نامی کنند که بر خود دارند. وقت آن است تا پاسدار،از حرمت، حیثیت و کرامت انسانی مردمی به پاسداری بپردازد که همه چیزش را مدیون آنهاست.

نگذارید خامنه ای و دیگر کودتا گران شما را تا اندازه گارد محافظ و قداره بندان بیت رهبری تقلیل دهند.

سرداران شما " سر بار" شما هستند.

دولت کودتا نه تنها در چشم مردم دیگر پذیرفتنی نیست، بلکه از دید بسیاری از مراجع نیز از مشروعیت افتاده است.

چه مبنای تصمیم شما ایران باشد، چه اسلام، چه گذران امور زندگی خودتان و زندگی شرافت مندانه و چه ساخت فردایی آزاد و بهتر برای فرزندان تان، همه و همه اینها تنها در گرو سقوط حکومت کودتایی خامنه ای-احمدی نژاد تحقق پذیر است.

افشاي شيوه هاي كار شبكه خارج كشوري وزارت اطلاعات

2009-09-16T05:42:00.000-07:00

يك مقام وزارت اطلاعات حكومت اسلامي كه اخيراً به اروپا پناهنده شده است در يك افشاگري بي سابقه اعلام كرد كه در معاونت هاي ده گانه وزارت اطلاعات واحدهايي وجود دارد كه مأموريتشان ايجاد هسته هاي تحت كنترل در درون اپوزيسيون خارج ازكشور است. به گفته اين مأمور كه خواست ناشناس بماند، وزارت اطلاعات مطالبي راكه براي ايجاد توازن ميان جناحهاي نظام لازم دارد به له يا عليه يكي از شخصيتهاي بلندپايه نظام، يا جناحهاي آن، از طريق اين هسته ها در خارج از كشور مطرح مي نمايد.
وي در بين اين واحدهاي معاونت اپوزيسيون از واحد خامنه اي، رفسنجاني، خاتمي و... نام برد. او در تعريف وظايف اين هسته هاي تبليغاتي در خارج از كشور گفت: « اينها افراد، گروهها و رسانه هايي هستند كه از طرف وزارت (اطلاعات) مورد پشتيباني محتوايي، مالي و تداركاتي قرار مي گيرند تا برعليه يكي از جناحها يا شخصيتهاي حكومت اسلامي تبليغ كنند. افراد بايد از طريق انتشار، سخنراني، مصاحبه، حضور در مجالس، تلفن بر روي كانالهاي راديويي و تلويزيوني و غيره عمل كنند. رسانه ها بايد خط ديكته شده و توافق شده را پيش برند و در انتخاب موضوعات، اخبار، مطالب، افراد، برنامه سازان به مسير تعيين شده توجه كنند. سازمانها و گروهها نيز بايد در اطلاعيه ها و انتشارات خود، سايتهاي اينترنت، جلسات و سخنراني خطوط ديكته شده را پيش ببرند ». وي اضافه مي كند: « ما افرادي را در خارج از كشور داريم كه كارشان عبارتست از تماس با چهره هاي سرشناس اپوزيسيون و خود را پيرو و يا هوادار آنها نشان دادن. آنها بايد اين نزديك شدن را به طور فعال انجام دهند و با تعريف و تمجيد از آن شخصيت تماسهاي فردي با وي برقرار كرده و بباورانند كه با نيت خوب و جهت مبارزه با حكومت اسلامي عمل مي كنند. سپس بتدريج ضمن كشف افكار، عقايد، روانشناسي فردي، روابط و شبكه هاي همكاري اين شخصيت اطلاعات را به وزارت بفرستند و در مقابل دستورات وزارت را در رابطه با اين شخصيت بكار گيرند ».

اين مأمور ادامه مي دهد: « ما از طريق برخي افراد كه با ما همكاري دارند جمع كثيري از ايرانيان خارج از كشور را تحت اختيار داريم، بدين ترتيب كه مأمور با افرادي چند در تماس است از آنها كسب اطلاع مي كند و به آنها خط مي دهد، آنها را بر له يا عليه كسي يا جرياني تحريك مي كند و يا براي توزيع يك شايعه از آنهااستفاده مي كند ».
او مي گويد: « ما آنچه را كه بعنوان موضوع عمده براي رسانه هاي خارجي بايد مطرح شود تعيين مي كنيم، در هر زمان از طريق امكانات رسانه هاي در اختيار خود، يك موضوع را مطرح كرده و سپس از شبكه خود به اين جريان دامن مي زنيم. با تلفن هاي مختلف به راديو و تلويزيونها اين موضوع را بصورت پرسش يا طرفداري و يا انتقاد مطرح كرده و آن رسانه يا آن برنامه ساز را وادار مي كنيم كه به واكنش بپردازد ».
وي سپس اضافه مي كند: « كار جذب ايرانيان از طريق واحدهاي مربوط به سفارتخانه ها در هر كشور انجام مي شود و فقط در آمريكا اين كار بعهده افراد مشخصي است. پس از آنكه فرد شناسايي شد بسته به اينكه به ايران رفت و آمد داشته باشد يا خير كارها تنظيم مي شود. معمولاً كار جذب افرادي كه به ايران مي روند و مي آيند بسيار ساده است و ريششان راحت در گرو مي باشد. در مورد ساير ايراني ها نيز از طرق مختلف اقدام مي شود از جمله بوسيله دوست و آشناي آنها و شناخت از زندگيشان، نيازهايشان، مشكلاتشان و تمايلاتشان اين كار انجام مي شود ».
اين شخص ادامه مي دهد: « افراد، رسانه ها و تشكيلات متعلق به وزارت (اطلاعات) وظيفه دارند كه در زمانهاي معمول به كار خود بپردازند و نقش رسانه هاي يا بيطرف و يا مخالف نظام را ايفا كنند. البته مخالف آن بخش از نظام كه تعيين و تعريف شده است. در اين مواقع عادي هدف فقط پيش بردن اهداف كلي نظام است، يعني دوركردن افكار از نوع مبارزه راديكال از يكسو و مانع از شكل گيري يك خط متحدساز شدن از طرف ديگر. آنها به اين دو وظيفه كلي ادامه مي دهند تا در مواقع خاص مأموريت هاي مشخص داده شود. در آن زمان اين نيروها بايد به آن مأموريت بپردازند و از امكانات خود براي احراز آن استفاده كنند.» وي درباره اين مأموريت ها توضيح مي دهد: « مثلاً آنكه برعليه فلان جريان اپوزيسيون يا يك تشكيلات و يا يك شخص وارد عمل شوند و اجازه ندهند كه اين جريان يا شخصيت مطرح شود و پا بگيرد، معمولاً جريان اينطورست كه خط اصلي توسط تهران تعيين مي شود و يكي از رسانه های شبكه وزارت، آنرا مطرح مي سازد، بلافاصله وسايل ارتباطي ديگر شبكه و يا افراد درون آن كار خود را آغاز كرده و اين خط را به پيش مي برند. همه ابزارها به كار گرفته مي شود: مطبوعات، اينترنت، راديوها، تلويزيونها، تلفن و ارتباط فردي، تشكيل جلسه و سخنراني، گردهمآيي و سمينار و امثالهم و غيره. همه راهها مجازند به شرط آنكه خط را به پيش برند و تبليغات را تقويت كنند. هدف اشغال صحنه توسط موضوعات مورد نظر وزارت است »..
او هم چنين مي گويد: « از دانشجويان بورسيه حداكثر استفاده مي شود، آنها در هر سفر به ايران جلسات ويژه دارند و تخليه اطلاعاتي شده و توجيه مي شوند. علاوه بر اين، گزارش ماهيانه بايد بدهند و يا گزارش ويژه اگر لازم باشد. از همسران دانشجويان بورسيه براي نفوذ به خانواده هاي ايرانيان مقيم هر كشور استفاده مي شود. مأموريت هايي مانند تلفن زدن به رسانه ها نيز با آنهاست. بعضي حتي دوره آموزشي قبل از اعزام طي كرده اند. در زمان حضور در هر كشور نيز گزارش هاي ويژه داراي ارزش حتي پاداش دريافت مي كنند. هر چند زوج دانشجوي بورسيه تحت نظر يك مسئول اداره مي شود كه معمولاً با سفارت و يا مستقيم با تهران در ارتباط است ».
اين مأمور سپس ميافزايد: « پر كردن صحنه تبليغاتي و رسانه هاي خارج از كشور يك كار هماهنگ ميان وزارت (اطلاعات) و وزارت خارجه و نيز چند سازمان دولتي ديگر مانند سازمان تبليغات (اسلامي) است. بودجه آن از طريق چندين منبع از جمله دفتر ولي فقيه و نيز بودجه ويژه اي كه ظاهراً برادر رفسنجاني اداره مي كند تأمين مي شود. چندين رابط در لندن كار توزيع اين بودجه را در اروپا بعهده دارند و يك رابط در امارات نيز برخي ديگر از اين افراد و رسانه ها را مورد حمايت مالي قرار مي دهند. در دبي در پوشش يك شركت تجاري اين كارها صورت مي پذيرد ».
او مي گويد: « چندين مورد بوده كه پورسانتاژهاي حق واسطه گري براي معاملات انجام شده توسط فلان شركت خارجي در ايران به حساب رابط ها در خارج از كشور ريخته شده است. هدف آنست كه رد كمتري از جانب دولت ايران در اين بده بستانها به جاي گذاشته شود. مواردي از حمل بسته هاي ترياك در كيفهاي ديپلماتيك بوده كه در خارج از طريق رابطها به عنوان پاداش به همكاران شبكه داده مي شود ».
اين فرد سپس مي افزايد: « در داخل وزارت مخابرات واحد كنترل تلفنها روزانه هزاران مكالمه را كه از طريق كارتهاي مخصوص و شماره هاي مخصوص انجام مي شود مورد شنود قرار مي دهد. اين واحد در واقع متشكل از مأموران سپاه وزارت اطلاعات است كه به كنترل شماره هايي مي پردازد كه از كارتهاي شركتهاي ساخته وزارت اطلاعات در خارج استفاده مي كنند. چند شركت كه توسط آقازاده ها مورد سرمايه گذاري قرار گرفته به ترمينالهاي اين واحد كنترل در ايران وصل هستند و تمامي استفاده كنندگان از كارتهاي آنها مورد شناسايي و شنود قرار مي گيرند ». او هم چنين اضافه مي كند: « شناسايي مخالفان فعال در خارج از كشور و تهيه پرونده از آنها جزو وظايف اوليه شبكه است و آنها چندين كارشناس كامپيوتر براي اين منظور به خارج از كشور ارسال داشته اند

».

جوانان جبهه ملی، سرمایه ای برای امروز و فردا

2009-09-07T06:03:00.000-07:00

جوانان جبهه ملی، سرمایه ای برای امروز و فردا

جبهه ملی ایران چندی پس از رویداد غرور آفرین 25خرداد 1360 در تلاش برای باز یافتن اهمیت و وزن گذشته ،همچون هر سازمان زنده و پویای دیگری به بازسازی خود و تعریف دوباره راه و روش ها و ایده ها پرداخت.
بار سنگین این بازسازی در جبهه ملی بر دوش اندک مردانی بوده است که باورشان بردگرگون شدن زمانه و پیشرفت اندیشه و لزوم تطبیق با آن بسیار راسخ تر میباشد تا تکیه مطلق به روش ها و منش هایی همچون سیاست صبرو انتظار و عافیت طلبی سیاسی، که دیر زمانی است کار آمدی خود را از دست داده اند. یکی از این پایمردان سخت کوش، کورش زعیم است که با درک صحیح از ماهیت حکومت اسلامی از معدود کسانی است که افکارش حاکمیت خود کامه را به چالش میکشد و از فعالیت سیاسی درک بیشتری غیر از شرکت در مراسم ختم ومحافل دوستانه با رنگ سیاسی دارد.
از همین روی جای شگفتی نیست که او درهمان ابتدای خیزش اعتراضی مردم به زندان افکنده شد و حتا پیش از آن برای دستگیری و حذف وی در برونمرز برنامه ریزی و پرونده سازی میشد. در همین راستا معدود افرادی با مطرح کردن اسب تروا سیاست فرار به جلو را گزیده و انگشت اتهام به سوی کسانی بلند کردند که حیثیت جبهه ملی در سال های اخیر،مدیون شجاعت، درایت و پایمردی آنان میباشد.
برای تاکید بر تاثیر گذاری اندیشه ی نوینی که زعیم یکی از نمایندگان آن است، یاد آورمی شویم ، نیروهای جوانی که طی سال های گذاشته به جبهه ملی پیوسته اند، همه به دور او گرد آمده و هسته ای را ساخته اند که تبدیل به نیروی مولد و زایای جبهه ملی شده است. هسته ای که شادروان ورجاوند در پرورش آن کوشید و زعیم زیر بال و پرش را پیوسته گرفت.
برای همه آنانی که طی سال های گذشته شاهد این روند تکاملی بوده اند، آشکار است که این نسل جدید، با دانش و شجاعتی که از استادان خود آموخته، آینده جنبش ملی ایران را رقم خواهد زد. تا زمانی که استعفای دسته جمعی 5 نفر عضو دفتر پژوهش بسیاری را دگرگون ساخت و به تامل واداشت. البته برای آنانی که از نا رضایتی این دوستان که بر گرفته از کار شکنی ها، تنگ نظری ها و شانتاژهای گروهی که "باند" نام گرفته است آگاه بودند، این اقدام چندان هم غیر منتظره نبود.

امروز کارشکنی "از ما بهتران" کار را به آنجا رسانده که سازمانی که زمانی با امپراتوری انگلیس دست و پنجه نرم میکرد تنها به انتشار بیانیه های ادواری به مناسبت های معین تاریخی اکتفا کرده و نه تنها امکان همبستگی نیروهای ملی زیر چتر خود را ایجاد نمیکند، بلکه باعث سر خوردگی و کناره گیری نیروهای جوان و پویای خود نیز میگردد.
این پسرفت دقیقا همانی است که حکومت اسلامی میخواهد تا از شیر بیشه، موش کوری بسازد که حتا محکوم کردن بازداشت یکی از کوشا ترین و قدیمی ترین اعضایش هفته ها به طول می انجامد.

این پدیده شوربختانه محدود به مرزهای کشورمان نمیشود. در برونمرز نیز زمانی است افرادی انگشت شمار با ادعای مالکیت تمام و کمال به هر چه که نام جبهه ملی بر خود دارد ، با روش هایی که نمونه اش را فقط در کشورهای کمونیستی دهه های شست و هفتاد میلادی میتوان یافت به تضعیف جبهه ملی مشغولند. گواهی شکست این دو باند، عدم مقبولیتشان در میان ملت ایران و بویژه نسل جوان میباشد.علی رغم آنکه محفل خارج نشین شان با ترتیب دادن مصاحبه های زنجیره ای حتا به جعل تاریخ مینشیند تا برای "از ما بهتران" مشروعیت تاریخی – سیاسی بسازد.

نسل جدیدی که به حق خود را متعلق به جبهه ملی میداند، به درستی راه خود را از افرادی که اندیشه و کردارشان هیچگونه سنخیتی با اندیشه و کردار بنیان گزاران این خانه ندارد جدا میکند. اگر جبهه ملی ای وجود داشته باشد متعلق به نسلی است که همچون دکتر مصدق می اندیشد و همچون فاطمی عمل میکند.
اکنون که ملت ایران با خروش خود جهانیان را مبهوت دلیری ودرایت خود کرده است، جبهه ملی آنجایی است که خواست های تاریخی و ملی ملت ایران در آن متبلور باشد.

یقین داریم که یاران جوان مان در ایران راه خود را خواهند یافت وبا الهام از آموزه های دکتر مصدق با تکیه بر نیروی ملت ایران به گونه ای که در خور شخصیت و جایگاه شان هست فلک را سقف خواهند شکافت و طرحی نو در خواهند انداخت.

آسمان مقدم – نیما ناصر آبادی – رضا عزیزی نژاد
اعضای کناره گرفته ی شورای عالی جبهه ملی ایران- اروپا

دوست و دشمن

2009-07-12T11:45:00.001-07:00

امروز تلویزیون آلمان صحنه هایی از شهر پامپلونا در اسپانیا را نشان میداد، که در آن هر ساله طی مراسمی گاو های وحشی در خیابان های شهر رها میشوند، و مردمی که به همین منظور از شهر ها و حتا کشور های دیگر به پامپلونا آمده اند، در خیابان ها از دست این گاو های وحشی و عنان گسیخته فرار میکنند. این صحنه من را بیاد تصویر های انداخت که روز های گذشته از میهنمان در سراسر جهان منتشر شد که در آن بسیجی ها نفس کش کنان و باتوم چرخان به دنبال عزیزانمان میکنند. تفاوت گاو های وحشی پامپلونا با آن حیوانات وحشی خیابان های تهران که با بغض و پشتکاری باور نکردنی به سرو روی هم میهنانمان میزنند این است که در پایان مراسم پامپلونا گاو ها توسط گاو بازها کشته میشوند و شرکت کنندگان داوطلبانه در این مراسم شرکت میکنند. در ضمن این گاو ها حرف نمیزنند و در لیست حقوقی بسیج محله نیستند و برای زدن مردم به آنها فوق العاده و مزایا نمیدهند.

دوست و دشمن ملت ایران در پی کارزار آزادی خواهانه اش آشکار شد.

عیار بسیاری از مدعیان خواهان آزادی و بهروزی مردم در این میان زده شد.

نه تنها دوست و دشمن در داخل ایران، که در خارج نیز خود را نشان دادند. چین و روسیه همان راهی را پیش گرفتند که انتظارش میرفت. چین و روسیه با ایستادن پشت حکومت کودتا با بی اعتنایی تحقیر آمیز به اعتراضات مردمی، مطابق معمول سد راه جنبش آزادی خواهانه ملت ایران شدند.این دو کشور با پشتیبانی سیاسی از دولت کودتا، چشم طمع به منابع نفتی و گازی و یا سفارشات نظامی و غیره دوخته اند.

در این میان اما فراموش نکنیم، چه نقش مخرب و غیر انسانی مزدوران لبنانی و فلسطینی حکومت ولایت فقیه بازی کردند. همان فلسطین و لبنانی که هم میهنان ساده اندیش در خارج و داخل برایشان یقه و گلو دریدند، مزدور در اختیار رژیم میدهند تا پسران و دختران ایران را بزنند و تحقیر کنند.

از همان روزهای نخستین اعتراض حضور نیرو های عرب زبان در خیابان های تهران توسط عده زیادی تایید شد.

پس از پخش اخبار در این حول و حوش، یکی از آشنایان که در نخستین روز های انقلاب مسئولیت یکی از لشکر های ارتش در شرق کشور را به عهده داشت تعریف کرد، که روزی آخوندی با حکم اعدام برای 11 ایرانی در بند سپاه پاسداران به ستاد آمد.هیچ سپاهی حاضر به اجرای حکم اعدام نشد. دست آخر آخوند دست به دامان راننده فلسطینی خود شد. این فلسطینی هم بعد از صرف چلوکباب در نهایت خونسردی یازده ایرانی را اعدام کرد، سوار ماشین شد و حاج آقا را روانه تهران کرد تا آنجا " فوق العاده" را تحویل بگیرد.شواهد زیادی وجود دارد که دال بر اعدام و سرکوب ایرانیان توسط نیرو های مزدور فلسطینی و لبنانی از اوایل انقلاب تا به امروز دارد. هدف این نوشته بر انگیختن احساسات بر علیه مردمان این دو کشور نیست، چرا که در میان مردمان فلسطینی و لبنانی هم بد وجود دارد و هم خوب.

مشکل من اما اینجاست، که چرا حتا یک فلسطینی یا یک لبنانی در این میان بلند نشد و صدای اعتراض بلند نکرد که چرا با برادران و خواهران مسلمانمان در ایران چنین میکنید و از همه مهم تر ابراز انزجار از اینکه سرکوب ایرانیان به دست هم وطن های این مردمان انجام میگیرد.چرا باید دولت دمکرات مسیحی- سوسیالیست آلمان با ایرانیان و رنجشان اظهار همدردی کند، چرا باید در آلمان در تظاهرات اعتراضی در کنار ما راست و چپ و سبز و لیبرال و کشیش ایستاده باشند تا با اظهار همدردی کمی از آلاممان بکاهند، اما جای فلسطینی و لبنانی ، که سالهاست از برکت پول نفت این مردم، خانه و مدرسه و بیمارستان برایشان ساخته شده است، نه تنها خالی باشد، بلکه برادر و شوهر و پسر عمو و پسر خاله شان در ایران در حال کوبیدن به سر وروی خواهران وبرادرانمان باشند.

ملت ایران ملت بزرگ و بخشنده ای است.

حافظه تاریخی مردم اما از یاد نخواهد برد چه کسانی در دوران سختی در کنارش ایستادند و چه کسانی نمک بر زخم هایش پاشیدند.

18 تیر

2009-07-08T13:20:00.000-07:00

وعده ما ۱۸ تیر ۱۳۸۸
***********************
1- میدان ونک – میدان ولیعصر – خیابان انقلاب – میدان انقلاب
2- میدان قندی – خیابان سهروردی – میدان هفت تیر – خیابان کریم خان – خیابان انقلاب – میدان انقلاب
3- میدان امام حسین – میدان فردوسی – خیابان انقلاب – میدان انقلاب
4- میدان امام خمینی (توپخانه) – میدان 31 شهریور – خیابان حافظ – خیابان انقلاب – میدان انقلاب
5- میدان راه آهن – میدان منیریه – خیابان ولیعصر – خیابان انقلاب – میدان انقلاب
6- خیابان رودکی (سلسبیل) – خیابان آزادی – میدان انقلاب
7- میدان آزادی – خیابان آزادی – میدان انقلاب
8- میدان صادقیه – ستارخان – میدان توحید – بزرگراه نواب – خیابان آزادی – میدان انقلاب
9- تقاطع جلال آل احمد وکارگر – خیابان کارگر – میدان انقلاب
***********************
شیراز
1- خیابان ستارخان – خیابان ملاصدرا – خیابان زند – فلکه ستاد
2- میدان دانشجو (علم) – خیابان باغ ارم – بلوار آزادی – فلکه ستاد
3- چهارراه سینما سعدی – چهارراه پارامونت – خیابان مشیرفاطمی – فلکه ستاد
4- دروازه کازرون – چهارراه گمرک – چهارراه پارامونت – خیابان مشیرفاطمی – فلکه ستاد
5- شاهچراغ – چهارراه نمازی – فلکه شهرداری – چهرراه زند – فلکه ستاد
6- دروازه اصفهان – - فلکه شهرداری – چهرراه زند – فلکه ستاد
***********************
مشهد
1- پارک ملت – بولوار سجاد – فلکه راهنمایی
2- میدان بوعلی – میدان فردوسی – فلکه راهنمایی
3- خیابان مطهری – میدان تختی – فلکه راهنمایی
4- حرم امام رضا – میدان سعدی – میدان تختی – فلکه راهنمایی
5- میدان هفده شهریور – میدان ده دی – سناباد – فلکه راهنمایی
6- میدان دکتر شریعتی – فلکه احمدآباد – سه راه راهنمایی – فلکه راهنمایی
7- میدان فلسطین – سه راه راهنمایی – فلکه راهنمایی
***********************
اصفهان
1- میدان فرح آباد – خیابان وحید – خیابان بوستان ملت – سی و سه پل
2- چهاراه دانشگاه – خیابان حکیم نظامی – خیابان بوستان ملت – سی و سه پل
3- دروازه شیراز – چهارباغ بالا – سی و سه پل
4- فلکه فرودگاه (بسیج) – فلکه فیض – خیابان میرفندرسکی – چهارباغ بالا – سی و سه پل
5- فلکه بزرگمهر – فلکه خواجو – سی و سه پل
6- میدان احمدآباد – چهارراه شکرشکن – چهارراه نقاشی – فلکه خواجو – سی و سه پل
7- سبزه میدان – چهارراه شکرشکن – چهارراه نقاشی – فلکه خواجو – سی و سه پل
8- میدان نقش جهان – دروازه دولت – چهارباغ پایین – سی و سه پل
9- میدان وفایی – چهارراه دکتر بهشتی – چهارراه قصر – سی و سه پل
***********************
تبریز
1- میدان ستارخان – سه راه توکلی – چهارراه حقیقت – میدان شمس تبریزی – پل قاری
2- میدان انقلاب – سه راه توکلی – چهارراه حقیقت – میدان شمس تبریزی – پل قاری
3- تقاطع خواجه رشید – پل قاری
4- چهرراه آبرسان – چهارراه منصور – سه راه خاقانی – میدان دانشسرا – پل قاری
5- چهارراه ارتش – چهارراه باغشمال – سه راه خاقانی – میدان دانشسرا – پل قاری
6- چهارراه حکیم نظامی – چهارراه شهناز – سه راه خاقانی – میدان دانشسرا – پل قاری
7- چهارراه لاله – میدان قونقا – سه راه خاقانی – میدان دانشسرا – پل قاری
8- نصف راه – میدان قونقا – سه راه خاقانی – میدان دانشسرا – پل قاری
9- میدان بهار – چهارراه بهار – میدان نماز – میدان دانشسرا – پل قاری
***********************
گرگان
1- میدان فخرالدین اسعد – فلکه کاخ – شالیکوبی
2- میدان شهرداری – فلکه کاخ – شالیکوبی
3- میدان سرخواجه – فلکه کاخ – شالیکوبی
***********************
اهواز
1- فلکه جوادالائمه – فلکه پاداد – چهارراه آبادان – چهارراه نادری
2- چهارراه زند – چهارراه نادری
3- خزعلیه – خیابان شریعتی – چهارراه نادری
4- میدان شهید افشاری – میدان شهدا – خیابان آزادگان – چهارراه نادری
5- فلکه ساعت – پل نادری – چهارراه نادری
ساکنان کیانپارس ، زیتون کارمندی ، شهرک نفت و حصیر آباد( چهارراه آبادان – چهارراه نادری
***********************
ارومیه
1- میدان خیام – خیابان خیام جنوبی – خیابان امام – میدان مرکزی
2- میدان نه پله – خیابان سرداران – خیابان امام – فلکه مرکزی
3- دروازه شاهپور – میدان مرکزی
4- دروازه سویوغ بلاغ – میدان مرکزی
5- میدان دریا – میدان مرکزی
***********************
یزد
1- چهارراه یزدباف – چهارراه فرهنگیان – میدان بعثت – میدان امیرچخماق
2- نصر آباد – چهارراه دولت آباد – میدان بعثت – میدان امیرچخماق
3- میدان باغ ملی – میدان بهشتی – میدان امیرچخماق
4- میدان خاتمی – خیابان مهدی – خیابان امام – میدان امیرچخماق
5- میدان مارکار – بلوار بسیج – خیابان سلمان فارسی – میدان امیرچخماق
***********************
رشت
1- میدان لاکانی – چهارراه میکاییل – سه راه حاجی آباد
2- میدان فرهنگ – چهارراه میکاییل – سه راه حاجی آباد
3- روبروی اداره ثبت – سه راه حاجی آباد
4- لب آب – میدان صیقلان – سه راه حاجی آباد
5- میدان گلسار – سه راه تختی – میدان صیقلان – سه راه حاجی آباد
6- پیچ سعدی – میدان شهرداری – میدان صیقلان – سه راه حاجی آباد
7- سبزه میدان – میدان شهرداری –میدان صیقلان – سه راه حاجی آباد
***********************
بندرعباس
1- بازار ماهی – بولوار ساحلی – ستاره جنوب
2- سه راه دلگشا – بولوار ساحلی – ستاره جنوب
3- میدان قدس – فلکه برق – بولوار ساحلی – ستاره جنوب
4- میدان شریعتی – میدان شاه حسنی – بولوار ساحلی – ستاره جنوب

آواز قو

2009-07-01T13:23:00.000-07:00

نوشته برنارد-آنری لِوی

هر چه که پیش آید، دیگر وضعیتِ تهران به وضعیتی که در گذشته‌ داشت، باز نخواهد گشت.

هر چه که پیش آید، چه اعتراضات شدّت گیرد و چه از شدّت‌اَش کاسته شود، چه این جنبش پیروز شود و چه بر اثرِ اِرعابِ رژیم سرکوب گردد، دیگر کسی را که تنها باید رئیسِ جمهورِ غیرمنتخب احمدی‌نژاد نام نهاد، کسی نخواهد بود جز یک رئیس جمهورِِ دروغین، نامشروع و ضعیف.

هر چه که پیش آید، و هر چه که عاقبتِ این بحرانی باشد که خود مولودِ شناعتِ تقلّبِ عظیمی است که دو هفته پیش روی داد، و اینک انسان‌هایِ سلیم‌العقل در وجودِ آن تردیدی ندارند، دیگر هیچ رهبرِ ایرانی نمی‌تواند در صحنه‌یِ جهانی، یا در مذاکره با اُباما، سارکوزی یا مِرکِل ظاهر شود، بی آن که هاله‌ای او را در برگرفته باشد، نه از جنسِ هاله‌یِ نور آن چنان که احمدی‌نژاد در سخنرانی‌اَش در سازمانِ ملل در سالِ 2005 تصور نمود، بلکه از جنسِ یک ابرِ گوگردیِ که متقلّبان و قصّابان را در بر می‌گیرد.

هر چه که پیش آید، دیگر آیت‌الله خامنه‌ایِ جانشینِ خمینی و رهبرِ عالیِ رژیم، پشتیبان و ولیِ امرِ رئیسِ جمهور، و پدرِ ملّت جایگاهِ خود را به عنوانِ حَکَم از دست داده است، چرا که بی‌محابا در برابرِ یک جناح، طرفِ جناحِ مقابل را گرفت، و با این عمل اقتدارِ باقی‌مانده‌یِ خود را از دست داد. او که چهار سالِ پیش در برابرِ درخواست‌ها مبنی بر تقبیحِ تقلّب با دقت پاسخ داد که "تنها خدا رأی مرا می‌داند"، اینک به ساده‌دلانی که باور داشتند او رهبری است که رعایتِ قانونِ اساسی را می‌کند، پاسخ می‌دهد که "به نامِ خداوندِ بخشایشگر، لباسِ رزم بر تن می‌کنم، مردم را در هم می‌کوبم و آنها را متفرّق می‌کنم."

هر چه که پیش آید، آیت‌الله‌هایی که به رغمِ همه‌یِ اختلافات و منافعِ مُتِباعدِ خود تا دیروز در حفظِ یک جبهه‌یِ متّحد کامیاب بودند، دیگر دسته‌بندی‌هایِ جدّی و تاب‌نیاوردنیِ خود را عیان کرده اند: آنهایی که پشتِ سرِ خامنه‌ای ایستاده اند و از تصمیمِ وی به در هم شکستنِ خونینِ این جنبش حمایت می‌کنند؛ و دیگرانی همچون رفسنجانی، رئیسِ جمهورِ پیشین و رئیسِ مجلسِ بسیار قدرتمندِ خبرگان، که هشدار می‌دهند که اگر موجِ اعتراضات جدی گرفته نشود، "آتشفشان"‌هایی واقعی از خشمِ مردم فوران خواهد کرد. دیگرانی که هنوز به آیت‌الله‌العظمی منتظری علاقمند اند؛ هم او که از زمانِ حصرِ خانگی‌اَش در قم خواستارِ بازشماریِ آرا و برگزاریِ عزاداریِ عمومی برایِ قربانیان سرکوب‌هایِ اخیر بوده است؛ و نیز آن مراجعِ تقلید و اساتیدِ حوزه‌یِ علمیه‌ای که دیگر واهمه‌‌ای از مطرح ساختنِ امکانِ خلعِ رهبری و جایگزینیِ او با یک "شورایِ رهبری" ندارند؛ و این سخنی است که تا دیروز در حکمِ کفر بود.

هر چه که پیش آید، ورایِ این کشمکش‌هایِ داخلی، دیگر گسستِ مردم از رژیمِ بی‌رمقی که جراحتی کشنده برداشته است، قطعی است.

هر چه که پیش آید، دیگر جوانانی که تصور می‌شد شیفته‌یِ اصولِ اسلامِ سیاسی هستند، و یک ماهِ پیش در بازگشتِ رئیسِ جمهورِ غیرِمنتخب احمدی‌نژاد از ژنو برنامه‌یِ یک جشنِ پیروزی را در استقبال از او طرح‌ریزی کرده بودند، با صدایِ بلند و رسا و جسارتی که همزادِ هوشِ سیاسی‌شان است، خواهند گفت که این رئیسِ جمهور مایه‌یِ شرمساریی ایشان است.

هر چه که پیش آید، دیگر در تهران، تبریز، اصفهان، زاهدان، و اردبیل، میلیون‌ها جوان در عرضِ چند روز، همچون موسویِ محجوب به قدرت‌هایی فراتر از خود تبدیل شده اند، که دریافته اند که توانِ آن را دارند که با دستانِ خالی و بدونِ تحریک و خشونت صاحبِ قدرت را سرِ جایِ خود بنشانند.

هر چه که پیش آید، دیگر این رویدادِ خارق‌العاده، که همچون هر قیامِ مردمی‌ِ دیگری یک معجزه است، و در این شرایط از یک ناخودآگاهی‌ و همرنگیِ کوری بهره‌مند بوده که خاصِ فرشته‌یِ تاریخ است؛ آنگاه که می‌پندارد که به پیش می‌رود اما در واقعِ امر نگاه به عقب دارد، اوضاع را در همان خیابان‌های اطرافِ بازار‌ها و پادگان‌هایِی که سی سالِ پیش صحنه‌یِ حوادث بود چنان وارونه کرده است، که هیچ گاه به مخیله‌یِ میشل فوکویی که آن اوضاع را در سی سالِ پیش از این توصیف می‌کرد، هم نمی‌رسید که انقلابِ واقعی هنوز در راه است، و از قضا اوصاف‌اَش دقیقاً عکسِ آن چیزی است که او بازگو می‌نمود.

هر چه که پیش آید، دیگر مردم دریافته اند که مردم آنها هستند، و بر رویِ این کره یِ ارض هیچ رژیمی نمی‌تواند در برابرِ خواستِ مردم قدرت را قبضه کند.

هر چه که پیش آید، دیگر در گرماگرمِ این تظاهراتِ صلح‌آمیز یک بدنه‌یِ واحدی سیاسی پدید آمده است که حتی اگر از نفس بیفتد و نیرویَش را از دست بدهد، و حتی اگر قاتلان تصور کنند که می‌توانند اعلامِ پیروزی کنند، باز هم بازیگرِ جدیدی بر صحنه ظاهر شده است که بی حضورِ او دیگر نمی‌توان حکایتِ این کشور را رقم زد.

هر چه که پیش آید، دیگر تصویرِ زیبایِ ندا آقاسلطان که در روزِ شنبه‌یِ گذشته با گلوله‌یِ مسقیمِ یک بسیجی به قتل رسید، و تصاویرِ کودکانی که تا سر حدِ مرگ توسطِ نیروهایِ ضدشورش و رسته‌یِ موتورسوارانِ سپاهِ پاسدارانِ انقلاب موردِ ضرب و شتم قرار گرفتند، و ویدئوهایِ تظاهراتِ عظیم و به غایت آرام و باشکوه از طریقِ توییتر، هم در دنیایِ مجازی و هم دنیایِ خاکی خواهد گشت و دیده خواهد شد.

هر چه که پیش آید، دیگر مردم جسارتِ آن را یافته اند که بگویند امپراتورِ برهنه است.

هر چه که پیش آید، دیگر رژیمِ آیت‌الله‌ها محکوم است که دیر یا زود یا تن به سازش دهد و یا تن به زوال.

ما همواره فراموش می‌کنیم که آن انقلابِ دیگر، همان انقلابِ نخستی که این ناسیونال سوسیالیسمِ ایرانی را سی سالِ پیش به قدرت رساند، تنها یک سال دوام داشت: چرا برای این انقلابی که دموکرات است و دغدغه‌یِ حق و حقیقت دارد و اینک صحنه را در اختیار گرفته است، وضع چنین نباشد؟ زمین در تهران می‌لرزد، و من شرط می‌بندم که این تنها آغازِِ ماجرا است.

*اصلِ مقاله را می‌توانید در آدرسِ زیر بخوانید

http://www.huffingtonpost.com/bernardhenri-levy/the-swan-song-of-the-isla_b_219323.html

توضیحِ مترجم: آواز قو در عنوانِ این مقاله به این باورِ باستانی اشاره دارد که قو در تمام حیاتِ خود خاموش است و تنها به هنگام مرگ آوازِ زیبایِ خود را سر می‌دهد.

** برنارد-آنری لِوی نویسنده و فیلسوفِ فرانسوی است.

گام های بعدی مبارزه

2009-06-29T23:25:00.000-07:00

حکومت ایران بعنوان یک متحد استراتژیک روسیه و چین بخصوص ظرف بیست سال گذشته بازای پیشرفت روابط نظامی و اقتصادی با این دو کشور، همواره از پشتیبانی اطلاعاتی و امنیتی آنها نیز برخوردار بوده است. از بخشهای مهمی که حکومت بویژه با کمک روسیه و چین سرمایهگزاری زیادی روی آن نموده بخش جنگ روانی است. این بخش دارای پرسنل زیاد و پیشرفته ترین تجهیزات است و در مواقع بحران، اختیارات فوق العاده ای برای بکارگیری مطبوعات و رادیو و تلویزیون پیدا کرده و مسیر اطلاعات و اخبار را بدست میگیرد.

ما باید در نظر داشته باشیم که در جنبش آزادیخواهانه اخیر این فقط رژیم بیرحم حاکم نیست که رودرروی ملت ایستاده، بلکه روسیه بشدت هر چه تمامتر و چین با اندکی فاصله پشت سر روسیه، با همه امکانات خود حامی این رژیم و بالطبع رودروی ایرانیان قرار دارند.

پروفسور "الكساندر دوگين "، ژئوپليتيسين و تحليلگر سياسي مشهور روسي، درباره مسائل اخير پس از انتخابات ايران اظهار داشت: دولت ايران اكنون بايد قاطعانه عمل كند و اجازه ندهد اين طاعون رنگي در اين كشور سنتي و قديمي توسعه يابد.
اگر انقلاب رنگي در ايران به پيروزي برسد، آن روز خيلي دور نخواهد بود كه ببينيم آمريكايي ها اين گزينه را در روسيه هم تمرين ميكنند.

وظیفه بخش جنگ روانی حکومت، ایجاد مسیرهای اطلاعاتی غلط برای مبارزان و تزریق انبوهی از سردرگمی و نومیدی و ترس در آنها و تشدید اختلافات و نهایتاً فلج کردن جنبش است.

مبارزین راه آزادی اما این بار بزرگترین امتیاز 30 ساله اخیر را در دستان خود دارند، راهپیمائی دوشنبه 25 خرداد و حضور بیش از 3 میلیون نفر با وجود تهدیدات فراوان و علیرغم موجود نبودن وسائل ارتباطی برای فراخوانی مردم، حتی در جریان انقلاب 57 نیز هرگز پیش نیامده بود. حضور میلیونی مردم تهران در خیابانها شدیدترین و وحشتناکترین ضربهای بود که بر حکومت وارد و سبب بر هم خوردن تعادل روانی رهبر و اطرافیانش گردید.

ما در حال حاضر همچنان دارای این برتری چشمگیر در جریان مبارزه هستیم، اثر این حضور میلیونی مردم هرگز از بین رفتنی نیست و ما با افتخار و با پشتگرمی به اینکه میلیونها همصدا داریم باید تمام تلاشمان را برای حفظ این سرمایه بسیار ارزشمند بکار بریم.

همانگونه که ما میدانیم که میلیونها حامی و همصدا داریم، حکومت هم دقیقاً از همین ناحیه بشدت وحشت دارد و میداند که با ذره ای عقب نشینی بار دیگر سیل میلیونی جمعیت در خیابانها خواهد بود. حضور میلیونی مردم نشانگر این واقعیت است که این جنبش در میان تمام اقشار جامعه و در تمام محلات تهران و در بین همه مشاغل دولتی و غیر دولتی حامیانی جدی دارد و لذا تمام شهر و همه صنوف برای حکومت منطقه قرمز و برای ما منطقه سبز است، ما در همه جای میهن حامی و همصدا داریم.

توجه داشته باشید که سرمایه شروع جنبش مردمی اخیر بسیار عظیم تر از سرمایه ای است که مردم بهنگام شروع انقلاب 57 داشتند. ما باید با وقت کافی و هوشیاری لازم به این زمینه مردمی گسترده و نارضایتی عمومی فکر نموده و آنرا درک نمائیم.

شاه با مواجهه جمعیتی چند هزار نفره از تظاهرکنندگان در خیابانها دست به انتحار سیاسی زد و روش سرکوب را پیش گرفت و حکومت آل خامنه ای نیز با مواجهه با یک حضور میلیونی تصمیم به خودکشی سیاسی گرفت. در سال 1356 بعد از تظاهراتی خفیف در چند شهر کوچک، و نه در قلب پایتخت، رژیم شاه وحشتزده شد و تصمیم به برخورد شدید و اعلام حکومت نظامی و وضع محدودیتهای فراوان و ساعات منع رفت وآمد شبانه گرفت. دستگیریهای گسترده و اعلام مجازاتهای ویژه و سخت برای افرادی که در تظاهرات شرکت کنند و جو رعب و وحشت ایجاد شده سبب فروکش کامل تظاهرات و اعتراضات گردید و همه به این باور رسیدند که حکومت به پیروزی رسیده و ملت ترسیده و برای همیشه خاموش گردیده است.

زمینه نارضایتی در آنزمان بسیار کمتر از امروز بود و بخصوص افراد مسن و شاغل بشدت مخالف این حرکات بودند و آنرا خطرناک و بی نتیجه میدانستند، آنها بر این باور بودند که حکومت پهلوی مستحکم و شکستناپذیر است. کار برای مبارزان بسیار سخت و کند بود، آنها باید ابتدا مردم را قانع میکردند که رژیم فاسد است تا در مرحله بعد بتوانند روی حمایت آنها حساب کنند، مبارزین بسختی و با تلاش فراوان توانستند موج نارضایتی را گسترش دهند، چیزی که امروز پیشاپیش موجود است . نگاهی کوتاه به روزشمار انقلاب 57 برای درک این نکته بسیار مفید خواهد بود:

19 دی 1356 ===> تظاهرات مردم قم.
29 بهمن 1356 ===> تظاهرات مردم تبریز در چهلم شهدای قم.
10 فروردین 1357 ===> تظاهرات مردم یزد.
25 خرداد 1357 ===> تعطیل و اعتصاب سراسری در تهران و شهرستانها.
21 مرداد 1357 ===> درگیری خونین در اصفهان و اعلام حکومت نظامی در این شهر.

25 مرداد 1357 ===> اعلام حکومت نظامی توسط دولت آموزگار.13 شهریور 1357 ===> راهپیمایی عید فطر.
17 شهریور 1357 ===> فاجعه جمعه سیاه.
19 مهر 1357 ===> آغاز اعتصاب کارکنان مطبوعات در سراسر کشور.
29 مهر 1357 ===> اعتصاب کارکنان صنعت نفت.

13 آبان 1357 ===> تظاهرات دانشآموزان و دانشجویان در مقابل دانشگاه تهران، به خاک و خون کشیده شد.10 آذر 1357 ===> فریاد اللّه اکبر بر فراز بامها، سراسر کشور را فرا گرفت.
11 دی 1357 ===> روزهای خونین در مشهد مقدس.

26 دی 1357 ===> شاه رفت.29دی 1357 ===> راهپیمایی میلیونی مردم ایران
12 بهمن 1357 ===> ورود خمینی به ایران
22 بهمن 1357 ===> تهران به صحنه جنگ خونین مسلحانه، بین مردم و سربازان رژیم پهلوی، تبدیل شد.

بخش جنگ روانی حکومت برای مهار موج مخالفت های مردمی و جلوگیری از تبدیل آن به یک انقلاب ویرانگر تلاش دارد تا با بالابردن سطح توقعات مردم و نتیجه گیریهای غلط آنها را از حصول نتیجه مایوس نماید. مواردی که بیشتر هدف این بخش حکومت میباشد بقرار زیر است:

1- تظاهرات هر روز باید ادامه یابد، چنانچه چند روز تظاهرات نبود پس جنبش شکست خورده و مردم ترسیده و ناامید شده اند.
قرار نیست ما هر روز تظاهرات داشته باشیم. کاری که باید انجام میشد انجام شده است، ما سیلی حضور میلیونی را بر صورت حکومت کوبیده ایم. ما باید سازماندهی لازم را بوجود بیاوریم و گامهای بعدی را برنامه ریزی نمائیم. بگذار آنها با هزینه بالای سیاسی همچنان نیروهای گارد را در خیابانها آماده باش نگه دارند و منتظر تظاهرات ما باشند. ما چندین میلیون نفر حامی و همصدا داریم که با کمک آنها این موج را گسترش و اعتصابات فلج کننده همگانی را پایه گزاری خواهیم نمود. باید هنگامی دوباره مردم را در مقیاس گسترده به صحنه کشید که آمادگی پیوند آن با یک اعتصاب همگانی در صورت سرکوب وجود داشته باشد.

شنبه دهم مردادماه بعنوان چهلم شهدای 30 خرداد روز خوبی برای اعلام راهپیمائی عمومی است و فرصت کافی برای تدارک و تبلیغ آن در داخل و خارج از کشور وجود دارد و میتوان در این فاصله مردم را کاملاً آگاه نمود و به حکومت اخطار داد که در صورت مقابله خشونت آمیز، مردم دست باعتصابات گسترده خواهند زد.

2- هر جنبش و نهضت و انقلابی حتماً باید رهبری داشته باشد و مردم بدون رهبری راه بجایی نخواهند برد.
انقلاب یعنی یک همفکری عمومی در جامعه که برای رسیدن به آرمانی مشخص با یکدیگر اتحاد دارند و هماهنگ عمل میکنند. در انقلاب 57 فردی که بعنوان رهبر انقلاب نامیده میشد تا 10 روز قبل از سقوط رژیم حاکم اساساً در ایران نبود و در خلال انقلاب نیز فقط تعدادی اعلامیه صادر نمود که اساساً کلی گویی بود و اصول و روش خاصی را برای مبارزه پیشنهاد نمیکرد. ضمن اینکه بدلیل نبود اینترنت و تلفن موبایل در آنزمان، این پیامها به قشر زیادی از مردم نمیرسید و درصد زیادی از کسانی هم که اعلامیه ها بدستشان میرسید مطلب چندانی از ادبیات آن دستگیرشان نمیشد.
این مردم بودند که بطور خودجوش و با همفکری یکدیگر روشها و تاکتیک ها را تعیین میکردند. هدف کاملاً روشن بود و تعددی هم نداشت، همه فقط یک هدف را دنبال میکردند، فشار به حکومت تا سرنگونی آن.
اکنون مبارزین را از دستگیری موسوی یا کروبی میترسانند، بیش از پنجهزار نفر از متفکرین و فعالین سیاسی را هم گرفته اند، و اینگونه میخواهند القاء کنند که آخرین و مهمترین اقدام حکومت دستگیری سران ظاهری جنبش بوده و بمحض دستگیری آنها نهضت به بنبست رسیده و متوقف میگردد.
رهبر مردم در این جنبش، نارضایتی آنها از وضع موجود، بیعدالتی و ظلم ، عقب نگه داشتن جامعه ایرانی و تحمیل روشهای زندگی هزار سال پیش به مردم ، تمسخر و سرکوب سنتهای ملی ایرانیان، تاراج ثروت عمومی و دزدیهای هنگفت درآمد فروش نفت، سرشکستگی جهانی بدلیل حماقت دولت، نبودن آزادی اندیشه و بیان و حاکمیت ارتجاع است. رهبری این جنبش حس عمومی و مشترک همه مردم است و وابسته به فرد و گروه خاصی نیست و با دستگیری و یا ترور فرد یا افراد خاصی متوقف نخواهد شد. مردم ما میگویند که آرزوی زندگی بهتری دارند و شایسته آن نیز هستند و حاضرند برای رسیدن به آن هزینه بدهند و همین انگیزه، رهبر درونی آنها است.

3- حکومت در پشت پرده در حال سازش با قدرتهای بزرگ و کسب حمایت آنها است و لذا آنها دیگر از مردم ایران حمایت نخواهند کرد.

نهضت ما نیازی به حمایت هیچ دولتی ندارد. افکار عمومی و مردم دنیا قلباً عاشق هر حرکت آزادیخواهانه و انسانی هستند و حمایت دول خارجی نمیتواند نجاتبخش حکومت باشد. روسها و چینی ها نیز بزودی سیلی ملت ایران را خواهند چشید.
این تبلیغ رژیم به این جهت است که حکومت بشدت در مقابل فشارهای خارجی ضعیف است و میخواهد بنوعی به مردم القاء نماید که سرنخ دول خارجی را دست دارد. این تبلیغ بزودی بر علیه خود حکومت کار خواهد کرد، دول خارجی در عین حال که حمایت یا عدم حمایت شان اثری بحال ما ندارد، زیر فشار آزادیخواهان و افکار عمومی کشورشان مجبور باتخاذ روشهای تند بر علیه حکومت سرکوبگر خواهد شد. با جدی شدن و استمرار جنبش مردمی، ظرف کمتر از شش ماه تمامی کشورهای منطقه خاورمیانه دست بدامان آمریکا و اروپا خواهند شد که برای جلوگیری از گسترش موج تحول خواهی به کشورهایشان فکری برای حکومت سرکوبگر نموده و نهضت مردمی را برچینند، همان کاری که زمان شاه کردند و سروته انقلاب را سریع هم آوردند.

4- ارائه خبرهای مهم ولی بی پایه و اساس که ظاهراً بنفع جنبش مردمی است ولی عدم تحقق آن سبب دلسردی مردم خواهد شد.
اینکه فلان سردار یا فلان فرد به نهضت پیوسته باشد و یا اخبار مهم و دلگرمکننده دیگری که بررسی واقعیت آن مقدور نیست نباید انعکاس زیادی پیدا کند، طبیعی است که هر فردی که بسوی مردم بیاید و پشت به اردوی جنایتکاران نماید در آغوش ملت خواهد بود ولی شور این جنبش بقدری زیاد است که افراد نقش چندانی در آن ندارند.
فردا خواهند گفت که در ارتش شورش شده، فلان پالایشگاه منفجر شده و یا اعتصاب سراسری در صنعت نفت و چند روز بعد اثبات میشود که این خبر دروغ بوده و مردم به مبارزین و خبرهای آنها بدبین شده و نوعی سرخوردگی بوجود میآید. ما نیازی به اخبار غلوآمیز و ناصحیح نداریم. از اخبار مطمئن شویم و بعداً آنرا شایع کنیم.

5- تشدید اختلافات بین اقشار مبارزین و سرگرم شدن آنها به مسائل فرعی
به هر حال این مردم هستند که دارند جنبشی عظیم را خلق میکنند، مردم متشکل از سنین مختلف و اقشار گوناگون هستند، نباید آنها که توانایی دویدن دارند به آنها که فقط میتوانند راه بیایند انتقاد کنند، تهرانی و شهرستانی نداریم فقط ایرانی داریم، اگر چند روز در شهری خبری نیست مطمئن باشید در حال سازماندهی و تدارک هستند، بکار خودمان برسیم و زبان به شکایت باز نکنیم. شخصیتهای مختلف و فعالین سیاسی گوناگونی در خلال جنبش اظهار نظر خواهند نمود، هر کدام را با انگی بدرقه نکنیم، هر ایرانی چه در داخل و چه در خارج از کشور، چه در تهران و یا در شهرستانها، هر قوم و طایفه ای و نهایتاً هر که به ایرانی بودنش افتخار کرده و در خدمت حاکمیت نبوده و خیزش مردمی را پشتیبانی کند در آغوش ملت و محترم خواهد بود.

* * *

فراموش نکنید که رهبر و اطرافیانش جایگاه های قدرت و ثروت را در این کشور در اختیار دارند و بیست سال است که مهره چینی میکنند و از قوه قضائیه گرفته تا دولت و مجلس و ارگانهای نظامی و انتظامی و رسانه ها مملو از چاپلوسان و دستبوسان و نوکران آقا است، آنها در این مسیر به ثروتهای افسانه ای و قدرت وسوسهانگیزی دست یافته اند و مطمئن باشید که از تمام امکاناتشان برای سرکوب استفاده کرده و مقاومت زیادی خواهد کرد، البته نوکران رژیم وفاداریاشان به ثروتهایی که اندوخته اند بیشتر از وفاداریاشان به رهبر است و تنها دلخوشی آنها این است که سروصدای مردم سریع و فوری با تدابیر رهبری و کمی چماق و گلوله خفه شود، اگر چنین نشود و فریادها ادامه پیدا کند، رهبر هر روز تعداد بیشتری غایب در اردوگاه خود خواهد شمرد. ما هم عجله ای نداریم و باندازه رسیدن به آزادی و پاک کردن خاک وطن از ارتجاع، صبر و حوصله داریم. رهبر با کودتای انتخاباتی و عربده کشی های سرمستانه در حقیقت جام زهر را خورده و خودکشی سیاسی نموده است، باید قدری کمکش کنیم تا این جام زهر زودتر اثر کند

ما همه با هم هستیم

2009-06-21T12:07:00.000-07:00

ما همه با هم هستیم

خامنه ای در خطبه خود کمک کرد تا حرکت اعتراضی مردم در مسیر درست خود قرار گیرد و دست کم این حرکت را چندین هفته به جلو انداخت. بحث و گفتگو بر سر اینکه آقا چه میخوان و آقا چه میگن دیگر محلی از اعراب ندارد. حال میدانیم آقا آن چیزی را میخواهد که مردم نمیخواهند. خامنه ای تکلیف خود، مردم،نیروهای مسلح، اپوزیسیون و همه را روشن کرد و این را برای پیشبرد اعتراضات مردم بسوی هدف نهایی باید به فال نیک گرفت.

موسوی با ادعای اینکه غسل شهادت کرده و تا آخر در کنار مردم ایستاده است، کمک بزرگی به شکستن بیشتر رژیم کرد و آن را در برابر راهی قرار داد که دیگر از آن بازگشتی نیست. رژیم امروز ضعیف تر وشکننده تر از آن است که تصورش را میکنیم. نیروهای ضد شورش ظرفیت پایداری دراز مدت در برابر سیل جمعیت را ندارند. اینها عادت دارند آدم ها را از جمع جدا کنند و چند نفری به خدمتشان برسند. در برابر حرکت های اعتراضی که چندین روز و هفته به درازا بکشند، آن هم با شمار زیاد تظاهر کنندگان، این نیروها به زودی قوا و تحملشان تحلیل خواهد رفت.

نیروهای ضد شورش نه تحمل ایستادگی دراز مدت در برابر مردم را دارند و نه برای اینکار آموزش دیده اند.

خیزش مردم رنگ خود را پیدا کرد، شعار های خود را ساخت، رهبران خود را ساخت، دشمنان خود را معرفی کرد و آخر راه را نیز ترسیم کرد.فعلا ابطال انتخابات و اجرای دوباره آن زیر نظر مراجع بین المللی جزو مهمترین خواسته ها هستند. هر چه از زدو خورد و درگیری مردم با نیروهای زیر فرمان خامنه ای و احمدی نژاد بیشتر بگذرد و شمار جان باختگان بیشتر شود، خواسته ها رادیکال تر و آشتی ناپذیر ترخواهند شد.از رژیم انتظار درک این مکانیسم را نداریم، اما این راهی است که خود برگزیده اند.

تصور اینکه در کشوری این همه تمدن در کنار این همه توحش میتواند وجود داشته باشد همه را به تعجب انداخته است.توحش بسیجی ها و لباس شخصی ها را باید به حساب ترس بی پایان آنان از مردم گذاشت.

یکی از زیباترین شعارهای مردم در این روزها این اسـت:

نترسید، نترسید، ما همه با هم هستیم

مردم میدانند که اگر به خانه هایشان برگردند، دست کم چهار سال دیگر نمیتوانند بیرون بیایند.حکومت خود تنها یک راه برای مردم باقی گذاشت، و آن هم ادامه ی حرکت اعتراضی آنها تا رسیدن به مقصد است

تصویر جان باختن دختران و پسران ایرانی جلوی دیدگان مردم جهان، موجی از همدردی و همیاری با مردم ایران ایجاد کرده است.این تصاویر و فیلم ها خواب را از چشمانمان ربوده و مردم جهان را نیز تکان داده است. فشار افکار عمومی جهان و بویژه اروپا بزودی اثر خود را در رویارویی با حکومت استبداد خواهد گذاشت.

فشار ایرانیان در خارج از کشور بر جامعه جهانی برای کمک به مردم ایران و یاری رساندن برای اجرای انتخابات مجدد زیر نظر مراجع بین المللی در حال افزایش است. در این میان بسیاری از نیروهای سیاسی در کشورهای مختلف همراه ایرانیان شده اند. حتا افکار عمومی کشورهای عربی نیز از دیدن انزجار مردم از احمدی نژاد و بی اعتنایی به فرامین خامنه ای گونه ای دیگر شده است.

ظرفیت مردمی که سی سال تحقیر و سرکوب را تجربه کرده اند، برای تحمل سختی های پیش روی بسیار بیشتر از نیروهای است که نه انتظار چنین استقامتی را داشتند، و نه توان مقالبه با آن را دارند.

سپاه، ارتش و نیروهای انتظامی به روی مردم آتش نخواهند گشود. این کار را به عهده لباس شخصی ها و نیروهای ویژه بسیج گذاشته اند.این نیروها را اما سیل خروشان مردم در زیر خود، خرد خواهد کرد.

حکومت زمانی ضربه فنی خواهد شد، که مردم دریابند موثر ترین راه مبارزه با حکومت در کنار حضور در خیابان هاو گسترش اعتراضات به شهر های دیگر ایران، اعتصابات سراسری است. دیر دیر آن زمان است که ریزش سردار ها و مدیر ها و نمایندگان و جامعه ها و انجمن ها مثل برگهای خزان آغاز میگردد و اینان در دوری جستن از خامنه ای گوی سبقت را از یکدیگر خواهند ربود.

به یاد ندا

نکات مهم در باره تظاهرات

2009-06-19T11:31:00.000-07:00

چند نكته خیلی خیلی مهم درباره تظاهرات

- به قرارهای مردمی كه گذاشته می‌شود پایبند باشید و قرارهای بعدی را كه
رسانه‌هااعلام می‌كنند قبول نكنید؛ مگر و فقط مگر، سایت یا بیانیه رسمی موسوی
تغییری در برنامه اعلام كند. این تغییر برنامه‌ها از سوی رسانه‌ها حتی اگر حاصل
جنگ روانی نباشد، موجب پراكندگی جمعیت می‌شود و احتمال خشونت را بالا می‌برد.

2 - در بیانیه های موسوی اگر گفته می‌شود "من" شركت نمی‌كنم، یا می‌گوید اگر
شركت می‌كنید از خشونت پرهیز كنید، ولی نمی‌گوید شركت "نكنید" معنای مشخصی
دارد؛ نمی‌خواهد پشت جمعیتی كه می‌روند را خالی كند ولی هشدار می‌دهد كه مراقب
احتمال خشونت آفرینی باشیم. به این ترتیب، اگر منع صریحی وجود ندارد، باز باید
به جمعیت پیوست تا احتمال و امكان خشونت را از میان ببریم و با بالا بردن
جمعیت، حس اطمینان را افزایش دهیم.

3 - به یاد داشته باشیم حتی تجمعی كه قرار نیست در آن سخنرانی شود هم "باید"
نقطه پایانی داشته باشد. در تجمعات این روزها كه با ملاحظه ساعات كاری قرار
گذاشته می‌شود، نكته بسیار مهم این است كه جمعیت تا قبل از تاریكی هوا راه
برگشت پیش گیرند؛ هوا كه تاریك می‌شود شغال‌ها بیرون می‌آیند.

4 - وحشت افكنی نكنیم. خبرهای تایید نشده درباره احتمال خشونت و كشتار را منتقل
نكنیم. حتی اگر فردا حكومت نظامی هم اعلام شود و مثلاً یگان‌های سپاه در خیابان
مستقر شوند، كه چندان چیز بدی هم نیست ولی الان نمی‌توانم توضیح بدهم كه چرا،
باز ادامه اعتراض ما باید به همین نحو باشد.

5 - با جمعیت فراوان و با آرامش و به دور از خشونت. به یاد داشته باشیم كه رو
در رو كردن سربازانِ سپاه یا ارتش با مردم، یك دیوانگی سیاسی یا تصمیمی از سر
یاس است و اگر انجام شود دیگر باید برای پایان خیلی چیزهای آشنا روز شماری
كنیم.

6 - امیدوار باشیم، امید بدهیم و هماهنگی و پرهیز از خشونت و استقامت را تبلیغ
كنیم؛ تا اینجا ما مردم ایران برنده خیلی چیزها بوده‌ایم. حتی بعد از یك كودتای
سیاسی، توانسته‌ایم سیاست را در خیابان نگه داریم و عاملیت خود را به رخ كسانی
بكشیم كه ما را فقط ابزار دست می‌خواهند. ما را هویت‌هایی بی نام می‌خواهند تا
به اسم‌مان حرف بزنند. حتی اگر كودتا خیلی زود به فاز نظامی اكید برسد، باز هیچ
چیز بر برد طرف مقابل دلالت نمی‌كند. ما همین الان خیلی چیزها را تغییر
داده‌ایم.

7 - باز هم امیدوار باشیم*

* *اعتراض سبز = سکوت و آرامش

خبرهای ایران

2009-06-18T05:09:00.000-07:00

با بهترین درودها

من در تمام اینروزها در اغلب تظاهرات بوده ام

دیروز چهارشنبه طبق قراری که با دوستان و بقیهء مردم بصورت اتوماتیک گذاشته شده بود، سا عت 5 بعدازظهر در میدان هفت تیر جمعیت بسیار زیادی جمع شده بودند و اغلب مغازه های آنجا بخاطر ترس از درگیری نیروهای بسیجی و امنیتی، مغازه و فروشگاههای خود را تعطیل نمودند. انبوه جمعیت که میدان هفت تیر و خیابانها اطراف را پوشانده بود بتدریج بهم پیوسته شد و بصورت خودجوش بسمت میدان ولیعصر حرکت کرد. هفت تیر و خیابان کریمخان تحت نظر مامورین بود و بشدت مراقبت میشد. مردم در طول راه بوسیلهء نیروها امنیتی پراکنده میشدند و بتدریج ظرف یکساعت که بمیدان ولیعصر رسیدند بدلیل فشار و دخالت نیرویها نظامی متفرق شدند. برخی از جوانان که بصورت گروهی آمده بودند شعارمرگ بر دیکتاتور دادند. اما زیاد بطول نیانجامید و همانگونه که اشاره کردم طی یکساعت تقریبا مردم پخش و پراکنده شدند

لازم بذکرست که تعداد زیادی از مامورین لباس شخصی وارد جمعیت میشدند و با حیله مردم را به پراکنده شدن تشویق میکردند و آنها را از هجوم نیروهای مسلح و درگیری شدید بهراس می انداختند

روز پیش از آن یعنی سه شنبه نیز قرار در میدان ولیعصر بود که یکباره صدا و سیما تظاهرات وحدت بخش اعلام نمود. در حقیقت میخواست که اجتماع معترضین را خنثی و بنام خود تمام کند. جالب اینست که مسیر تظاهرات را طوری ترتیب داد که معترضین را بمحاصرهء بسیجی ها و مزدوران و در دام بیندازد. محل اجتماع معترضین دقیقا میدان ولیعصر بود و دولت مسیر تظاهرات ساختگی خود را از چهار سو یعنی از میدان انقلاب بسمت ولیعصر، از بلوار کشاورز بسمت ولیعصر، از میدان هفت تیر بسمت ولیعصر و از میدان ونک بسمت میدان ولیعصر تنظیم نمود. در حقیقت یک محاصرهء حیله گرانه و به احتمال زیاد قصدش سرکوب مردم معترض بوسیلهء مزدورانی در لباس "مردم" بود. جنگ مردمی و بدام انداختن اعتراض کنندگان به شرایط حکومتی

قرار ساعت پنج بعدازظهر بود و دولت ساعت 4 را اعلام کرد تا از هر طرف جلوی اینکار را بگیرد . اما باز هم ساعتی پیش از آن، آنها که حقیقتا" مردم" هستند وعده گاه را از میدان ولیعصر به میدان ونک تغییر دادند و قرار شد از میدان ونک بسمت جام جم (همان صدا و سیما) حرکت کنند. همینطور هم شد و انبوه جمعیتی متشکل از زن و مرد و دختر و پسرهای جوان از ونک بسمت صدا و سیما حرکت کردند. تمام خیابان بوسیلهء نیروهای نظامی تحت کنترل و پلیس ضد شورش هم در چهارراههای اصلی حدفاصل میدان ونک تا چهارراه پارک وی حضور داشتند. بویژه از سرمیرداماد تا بالاتر از مسجد بلال که حضورشان بسیار زیاد بود و در واقع صدا و سیما را تحت پوشش داشتند

جمعیت بسیار آرام و بدون هیچ خشونت و شعار تند به نزدیم محل رسیدند و از طرفی بین مردم پیچید که خانم فائزه رفسنجانی و آقای کروبی هم آمده اند. که این واقعیت داشت و خانم فائزه برای مردمی که به حمایت از مهندس موسوی آمده بودند اما در حقیقت معترض به اصل سیاستهای غلط رژیم هستند، سخنانی ایراد کرد

تجمع تا آخرین ساعات بدون درگیری و مشکل برگزار میشد اما در انتهای تظاهرات که مردم بتدریج از هم جدا میشدند در خیابانی مشرف به اتوبان چمران تعدادی بسیجی یا هرچه که بودند به مردم حمله کردند و درگیری و نزاع فراهم نمودند که اغلب چاقو و چماق داشتند اما نیروی انتظامی به این درگیری خاتمه داد

روز دوشنبه نیز که جمعیت فوق العاده زیادی از همه سوی تهران بطرف میدان انقلاب رفتند و خود من از میدان توحید (که الان در واقع میدانی وجود ندارد و فقط یک چهارراه بزرگ است) مشاهده کردم که گروههای متشکل از جوانان همگی با فریاد مرگ بر دیکتاتور بسمت خیابان انقلاب میروند

تمام چهره ها بانشاط و پرانرژی بود و نود و نه درصد قشر جوان بودند. از میدان انقلاب انبوه میلیونی جمعیت بطرف میدان آزادی حرکت کرد که واقعا چنین جمعیتی شگفت انگیز بود

این تظاهرات نیز با سکوت همراه بود و فقط همگی دو انگشت خود را به نشانهء پیروزی بلند کرده بودند و اغلب شعارهایی که داده شد الله اکبر و موسوی موسوی حمایتت میکنیم و موسوی رای مارو پس بگیر بود. تعدادی از اعتراض کنندگان نوارهای سبز به مچ دست یا انگشت و یا پارچهء سبز به گردن خود بسته بودند. در حوالی میدان آزادی جمعیت بخاطر فشردگی بنوعی قفل شد و حرکت متوقف شد. بیانیه ای خوانده و آقای موسوی نیز سخنانی ایراد کرد. جالب اینست که اینجا نیز باز پلیس سراپا مسلح در چهارراههای اصلی متمرکز بود و خیابان نصرت پوشیده از مامورین بسیارمجهز بود که با سپرر و کلاه و اسلحه و موتورهای مدل بالا و اتومبیلها و بی سیمهای خود خیابان آزادی را کنترل میکردند. اما در خود خیابان حضور فعالی نداشتند. مراسم تا زمانی که موسوی در آنجا بود در نهایت آرامش بود ، من خودم تا اینجا در محل بودم و بعد بطرف خانه برگشتم. در ضمن دوستم را که همراهم بود گم کرده بودم و تنها بخانه آمدم. تا ساعاتی بعد از آن بیخبر از ماجرا بودم اما بعدا" از دوستانم که در محل مانده بودند شنیدم که بمحض رفتن موسوی درگیری آغاز شد و پلیس از کمینگاه خارج گردید. آنچه که پلیس مینامم منظور بیشتر لباس شخصیها و بویژه بسیجی های ناجوانمردست که بسمت مردم حمله میکردند

بناگاه صدای شلیک گلوله بهوا برخاست و یک جوان بیگناه بخاک و خون غلتید. بعدازین حملهء خونین، مردم تهییج شده و خشمگین به پایگاه بسیج که شلیک از آنجا انجام شده بود حمله کرده و آنجا را به آتش کشیده بودند

از میدان آزادی بسمت آریاشهر تمام خیابان دود و آتش بوده که حتی یک ماشین دولتی را هم آتش زده و خلاصه مسائل بنحو تاثرآوری به کشته شدن تعدادی جوان ابتدا هفت تن و بعد یک نفر دیگر از زخمیهای حادثه نیز اضافه گردید که هشت کشته بروی دست مردم باقی ماند

در طی اینروزها ماهواره های سیاسی دائم دچار پارازیت است و موبایلها از پنجشنبه اس ام اس نمیفرستد و صحبت و مکالمات تلفن همراه نیز دچار اختلال است. سرعت اینترنت در چهارروز اخیر به حداقل ممکن رسیده طوری که برای ورود به یاهو باید 20 دقیقه یا بیشتر(بستگی به ساعات روز هم دارد) وقت صرف کنیم. گوگل مشکل بیشتری دارد و یکهفته است که یوتیوب و اکثر سایتها فیلترست و هیچگونه تماسی نمیتوان برقرار کرد. اوضاع در تهران از نظر ارتباطی بسیار بهتر از شهرستانهاست

در شهرهای دیگر اینترنت که عموما از کار افتاده و دسترسی به ماهواره امکان پذیر نیست و کلیهء خطوط خبری و اطلاعرسانی بسته و محدودست

دائما نیز شایعاتی مبنی بر تضعیف روحیهء مردم و نیز ایجاد رعب و وحشت میان ملت، صورت میگیرد و از تلویزیونهای جمهوری اسلامی، معترضین به تقلب در انتخابات را اغتشاشگر و اراذل و اوباش میخوانند و خانواده ها را تشویق میکنند که از حضور فرزندان خود در اجتماعات اعتراضی ممانعت بعمل آورند تا دچار مشکل و یا درگیریهای خشونت آمیز نشوند

حتی شایعه کردند که جمع کردن ماهواره ها توسط مامورین انتظامی بصورت خانه بخانه آغاز شده است

و دائم جوانان را در خیابانها مورد بازخواست قرار میدهند. جلوی اتومبیلها و موتدرسوارها را میگیرند و ساعتها اذیت و سوال پیچشان میکنند

تعدادی جوان حتی در گروه سه تا پنج نفری امکان ایستادن در خیابان و گفتگو با هم را ندارند و به جرم ایجاد اغتشاش متفرق و گاه بازداشت میشوند

مردم را هرلحظه به ایجاد درگیری و خشونت متهم میکنند، این حقیقت ندارد و دروغ محض است

مردم واقعا آرام و متین هستند و خود بسیجی ها و لباس شخصیها ایجاد درگیری و نزاع و چاقوکشی و به آتش زدن اتومبیلها میکنند تا ایجاد مسئله نمایند و قصدشان اینست که نیروی نظامی را با مردم درگیر و ملت را بخاک و خون بکشند

بیش ازین نمیدانم چگونه باید بنویسم و چه بنویسم چون میدانم شماها خودتان از ما بیشتر به چند و چون قضایا واقف هستید

باور کنید وحشیگری و خشونت مامورین لات و چاقوکش که مجهز به زنجیر و چماق هستند و نیز نیروهای نظامی سراسر مجهز به لباسهای فولادی!!! بقدری حیرت آورست که انسان گاهی تردید میکند که مبادا ایران بدست یک حکومت بیگانه تحت اشغال و تصرف درآمده چون مامورین مسلح سراپا پوشیده از سلاح و سپر و بر کمر خود دارای اسلحه و گاز اشک آور و انواع باتومهای الکتریکی و غیره هستند

هیچ شباهتی به ایرانی ندارند و حقیقتا جای نهایت و اوج تاسف و اندوه و خشم است که ملتی را اینسان بمحاصره و اشغال نظامی درآورند

درگیریها در سایر شهرها نیز بسیار زیادست اما متاسفانه اطلاعرسانی نمیشود

در ضمن اوضاع دانشگاهها در تهران و شهرهای بزرگ نیز فوق العاده نابسامان است و کشته ها و زخمی های هفتهء اخیر از نهایت خشونت حکومت با ملت خبر میدهد

با آرزوی سعادت و آزادی ملت ایران

در ضمن امروز پنجشنبه است و باز طبق قرار، تجمعی در میدان توپخانه قرارست انجام پذیرد که من متاسفانه بدلیل برخی مشکلات شاید موفق به رفتن به آنجا نشوم اما مطمئنم سایر مردم خواهند رفت و میدانم که مردم از آرمانها و خواستهای برحق خود کوتاه نخواهند آمد

لطفا به همهء جهان بگویید که ما را در ایران از همه نظر محدود و تمام راههای اطلاعرسانی را مسدود نموده اند. حتی از نظر تلفن زدن هم امنیت نداریم و هرگونه تماس با خارج از کشور، مورد مواخذه و بازجویی قرار میگیرد و تلفنها تحت کنترل است

ما در یک زندان سیاه، اسیر و گرفتار شده ایم. لطفا کمک و حمایت مان کنید.اینروزها و اینشبهای اخیر همه جا خشونت و وحشیگری نظام حاکم، و خون و شیون و کشته و زخمی شدن مردم بیگناه بوده همراه با دود و آتش و شلیک گلوله از سوی مامورینی که هرگز مواخذه نمیشوند... ترو خدا فریاد ما را بگوش مردم جهان برسانید

از وجدان و عاطفهء ملتها طلب حمایت میکنیم

با مهر و سپاس
ما هستیم....تا نفس هست ما هستیم

سعادتمند باشید
ستاره.تهران

آرای واقعی

2009-06-13T11:02:00.000-07:00

شماره واقعی آرا توسط کارمندان وزارت کشور به بیرون راه پیدا کرد

افراد واجد شرایط: 49،322،412
افراد شرکت کننده در انتخابات: 42،026،078
آرای باطله 138،716
میر حسین موسوی: 19،075،623
کروبی: 13،387،104
محمود احمدی نژاد: 5،698،417
محسن رضایی: 3،754،218

--------------------------------------------------------------------------------------------------

جمعی از کارکنان وزارت کشور با انتشارنامه‌ای سرگشاده نسبت به تغییر و دستکاری آرا مردم در ستاد انتخابات کشور هشدار دادند.

در این نامه که رونوشت آن به ریاست مجلس خبرگان رهبری، ریاست مجلس شورای اسلامی، ریاست قوه قضائیه، ریاست کمیته صیانت ار آرا مردم، مسئول بازرسی دفتر مقام معظم رهبری، ریاست سازمان بازرسی کل کشور و کاندیداهای دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ارسال شده آمده است:

اینجانبان از کارکنان متعهد، متخصص و ایثارگر وزارت کشور، با سابقه کارشناسی و مدیریتی در برگزاری انتخابات متعدد، بعضا از دوره‌های آیت الله خامنه‌ای، آیت الله هاشمی رفسنجانی و حجت الاسلام و المسلمین خاتمی اعلام می‌نماییم؛ از سلامت انتخابات کنونی به دلایلی که شرح خواهیم داد، احساس خطر می‌کنیم.

اهداف و برنامه ریزی در ستاد انتخابات کشور، به طور آشکار و متقنی به سمت صیانت و سلامت از آراء مردم در انتخابات 22 خرداد 88 پیش نمی‌رود، این موضوع نیز در برگزاری انتخابات هشتمین دوره مجلس شورای اسلامی در روز جمعه 24 اسفند 86 به نحوی شاهد آن بوده‌ایم، اما از بیم و هراس آینده شغلی خود دم فرو بستیم، ولیکن دچار عذاب وجدانی شده‌ایم که هنوز ادامه دارد، هم اکنون آن شرایط و فضای ناسالم به وضوح قابل درک، مشاهده و به مراتب بدتر از آن زمان است و این مشکل اساسی را تعدادی از کارشناسان اصیل و باوجدان وزارت کشور در ستاد انتخابات کشور و یا وزارتخانه فعال هستند، بدان اذعان دارند، اما متاسفانه با دلی پرخون جز اطلاع‌رسانی پر بیم و هراس، کاری از دستشان بر نمی‌آید. (هرچند که می‌دانیم پس از انتشار این مطلب آقایان به تکذیب آن خواهند پرداخت) در این جا فضایی امنیتی تیره، تاریک، غیر شفاف، و غیر کارشناسی که هرگز در طول تاریخ برگزاری انتخابات شاهد آن نبوده‌ایم، روح و روان ما را آزرده و خواب را بر ما حرام کرده است.

اینجانبان دوستداران نظام، انقلاب، رهبری و میهن عزیزمان، مصرانه اعلام می‌نماییم، قبل از آن که خدای ناخواسته حادثه‌ای فراگیر را در کشور شاهد باشیم و موقعیت نظام جمهوری اسلامی، وحدت مردم، انسجام و یکپارچگی کشور به خطر افتد که در آن صورت مهار آن مشکل، چه بسا غیر ممکن با شد، به نجات وضع موجود در ستاد انتخابات کشور بشتابند، امیدواریم که مسئولین امر با ابزار قانونی و پیگیری‌های لازم، آراء مردم که در حقیقت سرنوشت آینده کشور است، صیانت و پاسداری به عمل آورند، تا در پیشگاه خداوند متعال و مردم شریف ایران سربلند باشند و این نظام برای چهار سال آینده در عرصه‌های داخلی و خارجی سرافراز و سربلند باشد و از همین جا مصرانه و عاجزانه تاکید می‌کنیم : ناظرانی از کمیته صیانت از آراء مردم به اتفاق نمایندگانی از دفتر بازرسی بیت مقام معظم رهبری و سازمان بازرسی کل کشور را درون " اتاق تجمبع آمار" در ستاد انتخابات کشور که اکنون به فرمان فردی غیر وزارت کشوری به نام «سید حسن میردامادی» است، بفرستید تا با حضور مستمر و آنی، نگهبان آراء مردم باشند " انشاءالله

ما در حالی ایام شهادت فاطمه (س) را سپری می‌کنیم که در ابتدای ورود به بیستمین مراسن سالگرد ارتحال ملکوتی حضرت امام خمینی ( ره )، شاهد حوادث خونباری در زاهدان هستیم. حوادثی که دل هر مسلمانی را به در آورد عملیات تروریستی، اما به اصطلاح استشهادی برای از بین بردن مسلمانی دیگر، رویدادی که انجام آن در تاریخ این مرز و بوم بی سابقه بوده است. ضمن تسلیت به خانواده‌های داغدار آن حوادث شوم و سپاسگذاری از خداوند برای ختم به خیر عملیات بمب‌گذاری در هواپیمای مسافربری اهواز - تهران، مطالب زیر به استحضار هم میهنان عزیز و مسئولین گرامی رسانده می‌شود:

1. این مطالب تنها بخشی آشکار ار عملکرد مسئولان و مدیران رده بالای مجریان و هیئت نظارت بر انتخابات است که متعهدند در روز 22 خرداد 88 چهار انتخابات هم زمان شامل؛ دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری و در برخی از استانها؛ انتخابات میان دوره‌ای مجلس خبرگان، مجلس شورای اسلامی. میان دوره‌ای شوراهای اسلامی شهر و روستا را در عین صحت و سلامتی برگزار کنند.

2. بعد از ریزش شدید آراء یکی از کاندیداها و نا امیدی یارانش و نیز کاهش درصد آرای مشارالیه در نظر سنجی‌های معتبر دولتی دراوایل اردبهشت ماه سال جاری، یکی از آقایان اساتید حوزه و رئیس موسسه آموزشی در قم که اتفاقاً زمانی مباحث فلسفه سیاسی را درنماز جمعه تهران مطرح می‌کردند، در جلسه محرمانه‌ای با تفسیر به رأی سوره بقره آیه 249 خواهان تغییر آرا به نفع کاندیدای اقلیت می‌شود و می‌گوید: «اگر کسی رئیس جمهور شود و ارزش‌های اسلامی که اکنون در لبنان، فلسطین و ونزوئلا و دیگر نقاط جهان منتشر شده آسیب ببیند، رأی دادن به او جایز نیست و حرام است؛ هم خودمان نباید رای بدهیم و هم باید مردم را هوشیار کنیم که رای ندهند، ولا غیر. بر شما مسئولین انتخابات، هر امری واجب است».

3. ایشان ضمن گلایه شدید از برخی نامزدها ادامه داد: «کسانی که اصلاً صلاحیت اخلاقی و قانونی ندارد را بریزید دور» و تاکید می‌کند : «بالاترین وظیفه آن است که آنچه را درحال از دست دادن هستید برگردانید». همانطور که در مطالب بالا به نقل از یکی از مدعوین جلسه به دست آمد ؛ حکم شرعی "تغییر آراء" در انتخابات صادر شده است. در این شرایط سرانجام انتخابات ریاست جمهوری 88 چه خواهد شد؟!

4. اکنون طوفان انتخابات، با یاری میر حسین منزه، کروبی غیرتمند و رضایی شجاع، از این استان به آن آستان، از این شهر به آن شهر، از این روستا به آن روستا و از این ده به آن ده به سرعت برق و باد وزیدن گرفته است. این طوفان دشمن پلیدی‌ها، در حال از بیخ و بن کندن دروغگویی‌ها، نیرنگ‌ها و فریب دادن‌هایی است که چهار سال تمام بی‌وقفه و خستگی‌ناپذیر در جای‌جای این سرزمین پهناور زیبا، شخم زده و پاشیده شد، و با سفرهای پی در پی، دوباره و سه باره، آن پلیدی‌ها و امر به مشتبه شدن‌ها را بارور و آبیاری کردند. الحق، ریشه کن کردن این زشتی‌ها در ایران و پاک کردن چهره کدر ایرانیان در جهان، چه کار سخت و بار امانتی طاقت فرسا است، پس اکنون باید برای یاری و حفاظت آراء در خطر مردم، خروشید و جوشید.

5. بعد از این جلسه مهم بود که آقایان مسؤول، جان تازه‌ای در کالبدشان دمیده شد و سرزنده، بانشاط و بدون دغدغه وجدانی به ترفندها و حیله‌های به اصطلاح شرعی برا ی "تغییر آرا" مردم شریف‌مان متوسل می‌شوند. ابتدا آن مسوول درس خوانده مکتب چرچیل دکترای هوا و فضا، که دیگر خالی از عذاب وجدان شده، دست به‌کار شد و تعداد شعب اخذ آرا را که در روز 24 فروردین 88 اعلام کرده بود : "بیش از 48 هزار عدد است" در روز 23 اردیبهشت ماه به "45 هزار و 758 مورد" تقلیل داد، همچنین تعداد واجدان شرایط در انتخابات ریاست جمهوری را 46 میلیون و 200 هزار نفر اعلام کرد. این آمار در حالی بیان شد که قبلا جداول مرکز آمار ایران حدود 51 میلیون و 300 هزار نفر را واجد شرایط رای دادن دانسته بود.

6. همین آبروریزی باعث شد که آقای دکتر محمد مدد، رییس مرکز آمار ایران تا مرز بازنشستگی پیش رود، مدیری که می‌توانست نام نیکی در تاریخ سیاسی کشور با پافشاری بر حق 5 میلیون رای دهنده از خود برجای گذارد، چنین نکرد و بلافاصله در جریان جلسه شرعی انتخابات قرار گرفت، سپس تهدید و توجیه شد، بنابراین مسئولیت شرعی بیان آمار واقعی از او ساقط و سرانجام در 5 اردیبهشت ماه 88 در همایش استانداران سراسر کشور که در وزارت کشور برگزار شد، گفت « آمار تعداد افراد واجد شرایط رای دادن در انتخابات ریاست جمهوری 46 میلیون 200 هزار نفر است» و این جمله هم چون درفشی بود که این مسئول بی مسؤول، بر روح و روان آزاد مردان ایرانی فرو کرد.

آقای مدد برای حفظ چند صباح پست خود، چه ساده لوحانه ترفند و حیله تیم حرفه‌ای "تغییر آراء" را با این جمله خود رسوا کرد: «این آمار 46 میلیون و 200 هزار نفری پس ازجلسات مشترک مرکز آمار ایران، سازمان ثبت احوال و وزارت کشور مشخص شد».

پس از این جلسه توجیهی، قال 5 میلیون رای دهنده ایرانی را چنین عمروعاصانه از صفحه سیاسی کشور کندند، سپس تشکیل کمیته صیانت از آراء مردم که از سوی یاران و معتمدان نزدیک حضرت امام (ره) و دلسوزان و معتقدان به نظام مقدس جمهوری اسلامی پیشنهاد شده بود را دارای وجهه قانونی ندانستند، فقط در خصوص حضور نمایندگان کاندیداها یا احزاب در شعب آراء، رییس ستاد انتخابات با منت و تهدید گفت: «این موضوع پیش بینی نشده، اما این افراد فقط ناظرند و حق هیچگونه دخالت جز گزارش دادن به هیئت نظارت یا اجرایی ندارند وگرنه از پای صندوق‌های رأی بیرون رانده می‌شوند».

7. ترفند دیگری برای تغییر آراء مردم بنا به متن یکی از صورتجلسات ستاد انتخابات کشور، در این دوره از انتخابات، برای هر صندوق آراء دوعدد مهر تعریف شده است، به علاوه ده درصد اضافه کلان شهرها و صندوق‌های سیار که این موضوع البته امری شبهه انگیز است.

8. یعنی اگر تعداد شعب اخذ رای برای کل کشور 45 هزار و 758 شعبه ( به گفته رییس ستاد انتخابات ) وتعداد مهر آماده برای هر صندوق دو عدد باشد، سر جمع کل مهرها 91 هزار و 516 می‌شود، حال اگر 10 درصد دیگر را که برای کلان شهرهای آماده، شده در نظر یگیریم یکصد هزار و 667 عدد می‌شود، که مهیا کردن این تعداد مهر انتخاباتی امری بی سابقه است. مطلعان انتخابات نیک می‌دانند که قبلا برای هر صندوق رای، تنها یک مهر که آن هم، حکم کیمیا را داشت، موجود بود، اما اکنون چنین نیست.

9. چاپ 12 میلیون تعرفه اضافی قابل تامل است. بنا به رویت صورتجلسه‌ای دیگر، اکنون بیش از 58 میلیون تعرفه برای 46 میلیون و 200 هزار واجد شرایط چاپ رسیده است، در حالی که رییس ستاد انتخابات کشور در گفت و گو با رسانه‌های جمعی در تاریخ 6 خرداد 88 اعلام کرد :« حدود 57 میلیون برگ رای برای برگزاری انتخابات ریاست جمهوری چاپ شده است»، براین اساس، اگر اسناد موجود را ملاک قرار دهیم، در این بخش از نامبرده (مجری و امانتدار انتخابات )برای بیش از یک میلیون تعرفه دورغ گفته شده است. بدین ترتیب برای معادل 38.5 درصد از کل واجدین شرایط تعرفه اضافی چاپ شده است.

10. فرمول " تغییر آراء" آقایان از فرمول مشارکت حداقلی مردم تبعیت می‌کند، اما اگر سطح مشارکت مردم افزایش یابد ان شاءالله چنین است و یا شاهد حضور نمایندگان کاندیداها یا دستگاههای نظارتی هم چون سازمان بازرسی کل کشور در ستاد انتخابات کشور خصوصا "اتاق تجمیع آمار" باشیم، نقشه آنان کارساز نخواهد شد.

دلیل کمتر اعلام کردن شمار واجدین شرایط، پیش بینی پرشور نشدن انتخابات و به طبع شرکت کم مردم درانتخابات بود تا با وارد کردن آراء غیر مردمی، هم میزان مشارکت را بالا برده باشند و هم موقعیت حاکمان فعلی را تثبیت نمایند، در حالی که الحمدالله فضای انتخابات کنونی، حضور پر شور و گسترده مردم را نشان می‌دهد و این نیز از وعده‌های خداوند قادر است که میفرمایند " و مکروا و مکرالله و الله خیرالماکرین".

فردای انتخابات

2009-06-11T05:05:00.000-07:00

مردم ایران دیگر بار در برابر پرسش همیشگی قرار گرفتند، که آیا رای بدهند یا نه؟

پرسش اصلی، با رخداد های اخیر و فوران مطالبات مردم دیگر این نیست که باید رای داد یا خیر. پرسش اصلی این است که چگونه پس از انتخابات میتوان به مطالبات مطرح شده رسید. تجربه سال های گذشته نشان میدهند که هیچ کدام از نامزد های رئیس جمهوری به دلیل تنگنا ها و بن بست های ساختاری نظام جمهوری اسلامی توانایی جامه عمل پوشاندن به خواسته های مردم را ندارند.

مناظره های تلویزیونی اخیر فرصت بی بدیلی به مردم داد تا نگاهی هر چند گذرا به آنچه در پشت پرده های حکومت میگذرد بیندازند.افشای فساد های مالی بلند پایگان رژیم، افشای شرکت آنان در قتل ها، اعدام ها، تبعیدها، انقلاب فرهنگی و ده ها مورد دیگر که در داد گاهی صالح نیاز به بررسی دارند، به مردم شوکی وارد کرد و پرده هایی را درید، که پیش بینی پیامد های آن در حال حاظر بسیار مشکل مینماید.

او در من و من درو فتاده------ خلق از پی ما دوان و خندان

انگشت تعجب جهانی------ از گفت و شنید ها بدندان

کاربدستان حکومت باید خود را آماده به پاسخ گویی به مردم کنند، چه احمدی نژاد بماند، چه موسوی بیاید.

حکومت که تلاش میکرد با فروکاستن انتظار مردم در رقابت انتخاباتی به شخصیت کاندیداها و این که کدامشان کمتر دزدیده اند، انتخابات را در چارچوب کنترل شده ای نگاه دارد، ناگهان خود را در میان دریای پر آشوبی میبیند که کشتی نیم شکسته اش تاب مقاومت آن را در بلند مدت نخواهد آورد.

احمدی نژاد با تکیه به چندین ملیون رای که برای خود مطمئن میداند تلاش کرد طی مناظره هایش، مردم عادی کوچه و بازار را نیز به سوی خود براند.تاکتیکی که با شکست مفتضهانه ای روبرو شد. زیرا که هر چه مردم عادی که تا کنون نسبت به نمایش انتخابات بی تفاوت بودند، بیشتر به میدان کشانده شوند، بخت احمدی نژاد کمتر خواهد شد.

پرده دری های احمدی نژاد اما، از خود اثر ماندگاری به جا خواهند گذاشت.

نظام در هر صورت نزد بسیاری از مردم مشروعیت خود را از دست داده است. کار به جایی رسیده که اگر کسی دزد و یا قاتل و دروغ گو نباشد (یا اینکه کمتر دزد و قاتل و دروغ گو باشد) فردی موجه جلوه میکند.

آشکار است که هیچ کدام از نامزد ها، نه توان تغیر ساختار های نظام ولایت فقیه را دارند و نه اصولاخواستار آن هستند. به این ترتیب یکی از مهم ترین و بنیادی ترین خواسته های جنبش مدنی و آزادی خواهی ملت ایران که محدود کردن اختیارت رهبر مادام العمر و پاسخ گو نبودن او به ملت است، که چیزی به غیر از تداوم نظام سلطنت زیر نام دیگری نیست، بدون پاسخ میماند.

تنها زمانی میتوان از گردونه ی انتخاب میان بد و بدتر رهایی یافت، که میزان مطالبات و خواسته های مردمی از نامزد ها و از دولت آینده، پس از پایان انتخابات نیز، با شتاب و با فشار روز افزون پی گیری شود. با رفتن به خانه ها پس از انتخابات، باز هم چهار سال دیگر همین جایی خواهیم بود که اکنون هستیم. مهم نیست که موسوی انتخاب شود یا کس دیگر، چرا که موسوی نیز از همان آغاز سر سپردگی خود را به نظام و ولایت فقیه در شیپور دمید. مهم این است که فوران خواسته ها ی ملت به گونه ای متمرکز به سوی دست یابی به آزادی و عدالت و حکومت قانون هدایت شوند.

با گسترش وهمگرایی نیروهای مردمی که خواسته های کم و بیش مشترکی دارند میتوان به حکومت، مطالبات خود را تحمیل کرد، همانگونه که نامزد ها مجبور شدند برخی از خواسته های نیروهای آزادی و برابری خواه را دربر نامه های انتخاباتی خود بگنجانند.

ملت ایران حضور خود در خیابان ها را اعتراض به نظام میداند. حال اگر حکومت آن را به حساب آفریدن حماسه ای دیگر در تایید خود میداند حرف دیگری است. شعار ها از تهدید احمدی نژاد و خامنه ای در صورت تقلب در شمارش آرا تا آزادی زندانیان سیاسی را در بر میگیرد.

دو روز دیگر رئیس جمهور ایران برای 4 سال آینده مشخص خواهد شد. کار همبستگی ها و همگرایی ها اما از فردای آن تازه آغاز خواهد شد.

رضا عزیزی نژاد

21 خرداد 1388 خورشیدی

پول نفت کجاست؟

2009-05-31T11:16:00.000-07:00

قسمت دوم

قسمت سوم

همبستگي براي دمكراسي وحقوق بشر

2009-05-26T05:07:00.000-07:00

همبستگي براي دمكراسي وحقوق بشردرايران اعلام موجودیت کرد

به رياست عاليه استاد اديب برومند همبستگي بر اي دمكراسي و حقوق بشر در ايران اعلام موجوديت مي نمايد ويك شوراي موقت اجرايي براي پيگيري آن انتخاب گرديده است

اعضاي شوراي اجرايي به قرار زير است:

1- داود هرميداس باوند (رييس شورا)

2- محمد ملكي ( دبير شورا)

3- اكبر پير هادي

4- محمد اوليايي فرد

5- كوروش زعيم (دبير سياسي)

6- اسماعيل مفتي زاده (مشاور درحقوق بشر)

7- كيوان صميمي

8- عليرضا جباري

9- نسرين ستوده

10- حشمت اله طبرزدي (سخنگو)

11- عيسي خان حاتمي (دبيراجرايي)

متن سند همبستگي و اصول دوازده گانه آن به شرح زير مي باشد

به نام سعادت ملت ايران

ميهن ما در شرايط بسيار حساس و سرنوشت سازي قرار گرفته است درطي سالهاي گذشته زير پا نهادن بنيادي ترين حقوق شهروندي مردم ايران ، ناديده گرفتن تعهدات بين المللي در عرصه حقوق بشر وقانون بين الملل توسط گروه حاكم و بطوركلي پايبند نبودن آنها به حاكميت قانون باعث شده است تا فرصتهاي طلايي و تاريخي بسياري را كه در عرصه ي دروني و برون مرزي نصيب ملت شده بود از دست برود و ملت را از لحاظ اقتصادي ، اجتماعي ، فرهنگي و معيشتي درشرايط بسيار سختي قرار دهد . همه ي اين نابساماني ها ناشي از ضعف مديريتي ، بي برنامگي و ناكارامدي سردمداران وبي اعتنايي آنها به حقوق اساسي ملت است.

ملت بزرگ ايران كه نخستين اعلاميه ي جهاني حقوق بشر را برپايه ي همزيستي فرهنگ ها، آزادي ، برابري ، بردباري و سازگاري نژادي و مذهبي براي جهانيان به ارمغان آورد ، يك صد سال است كه درراستاي استقلال ، آزادي ، دمكراسي و حقوق بشر درنهضت هايي مانند جنبش مشروطه ، جنبش ملي شدن صنعت نفت وتحولات اجتماعي وسياسي سال 57 تلاش مي كند. با پيشينه اي چنين گرانقدر ، ملت ايران شايسته ي برخورداري از حكومتي برپايه ي دمكراسي ، حقوق بشر ، آزادي هاي بنيادين و حكومت قانون مي باشد.

ما به آگاهي همگان مي رسانيم كه در راستاي اين خواسته ديرپاي ملت ايران گروهي از شخصيت هاي ملي و وابستگان به حزب ها ، سازمان ها و نهاد هاي مدني و صنفي كه پايبند به تماميت سرزميني ، استقلال ، جمهوري خواهي ، اصول دمكراسي ، حقوق بشر و آزادي هاي اساسي مي باشند گرد هم آمده و يك همبستگي تحت عنوان همبستگي براي دمكراسي و حقوق بشر درايران به وجود آورده

و پايبندي خود را به اصل هاي زير اعلام مي كند ازهمه ي ايرانيان و آزادي خواهان جهان خواستاريم كه ما را در راستاي برآورده شدن اين خواسته ها ياري نمايند

1- حفظ تماميت سرزميني و استقلال ايران

2- پذيرش مفاد منشور ملل متحد و اعلاميه ي جهاني حقوق بشر و ميثاق هاي آن

3- حاكميت قانون برخاسته از اراده ي آزاد مردم

4- تغيير قانون اساسي و حذف اصل هاي مغايربا حاكميت ملت

5- جدايي دين ازحكومت

6- تاكيد بر دمكراسي ، حقوق بشر و آزادي هاي اساسي

7- تاكيد برحقوق برابر همه ي اقوام ايراني

8- تاكيد بربرابري حقوق زن ومرد

9- رفع هرگونه تبعيض از لحاظ جنسيتي ،نژادي،قومي، عقيدتي و مذهبي

10- پاسداري از زبان پارسي كه بن مايه ي فرهنگ ، يك پارچگي و هويت تاريخي و ملي است با احترام و پذيرش ديگر زبان هاي رايج درسرزمين ايران

11- نفي هرگونه خشونت و شكنجه اعم ازاينكه ازمجاري قانوني يا خودسرانه اعمال شود

12- توسعه همه جانبه اقتصادي و اجتماعي همراه با گسترش عدالت اجتماعي و نفي هرگونه بهره كشي

اسامي بخشي ازهيات موسسان:

استاد اديب برومند (رهبر جبهه ملي ايران)

دكتر لقا اردلان (عضو شوراي مركزي جبهه ملي ايران)

اجلال اقوامي ( سخنگوي سازمان حقوق بشر كردستان)

دكتر سيد جواد امامي (عضو شوراي مركزي جبهه دمكراتيك ايران)

اميررضا امير بختيار(عضو حزب ايران)

دكترمحمد اوليايي فرد (وكيل پايه يك دادگستري و فعال حقوق بشر)

بهرام آبتين (مسوول كانون فرهنگي پارس هاي لربختياري ايرانبان)

دكترداود هرميداس باوند(عضو شوراي رهبري جبهه ملي ايران)

سپيده پورآقايي (فعال حقوق بشر)

علي اكبر پير هادي (عضو هيات مديره سنديكاي اتوبوسراني شركت واحد)

احمد پور ابراهيمي (فعال حقوق بشر)

سعيد ترابيان ( عضو هيات مديره سنديكاي اتوبوسراني شركت واحد)

بهروز جاويد تهراني (زنداني سياسي)

ابوالفضل جهاندار (فعال دانشجويي)

بيژن جانفشان (نويسنده و فعال حقوق بشر)

علي رضا جباري (عضو كانون نويسندگان ايران)

عيسي خان حاتمي (شوراي مركزي جبهه ملي ايران)

زيبا حاجي لو (فعال دانشجويي)

حميد رضا خادم (عضو سازمان جوانان جبهه ملي ايران)

عباس خرسندي (دبيركل حزب دمكرات ايران ، زنداني سياسي)

علي رضا خسرواني ( مسوول انجمن اهورا منش استان فارس)

محمد رضا خوانساري ( عضو انجمن زندانيان سياسي )

ناهيد خيرابي (فعال زنان)

دكتر محمد علي دادخواه (وكيل پايه يك دادگستري و عضو كانون مدافعان حقوق بشر)

سعيد درخشندي ( زنداني سياسي ، فعال حقوق بشر)

جمال درودي (عضو شوراي مركزي جبهه ملي ايران)

علي رستگاري (عضو جبهه متحد دانشجويي)

رضا رخشان (مسوول روابط عمومي سنديكاي كارگران نيشكر هفت تپه)

اشكان رضوي (عضو سازمان مهندسان جبهه ملي ايران)

دكترفريبرز رييس دانا (اقتصاد دان وفعال سياسي و عضو كانون نويسندگان ايران)

مهندس كوروش زعيم (شوراي مركزي جبهه ملي ايران)

شاهين زينعلي (دبيرانجمن دانشجويان آزاديخواه وملي )

نسرين ستوده ( حقوق دان و فعال حقوق زنان)

پرويز سفري (عضو شوراي مركزي جبهه دمكراتيك ايران)

محمد مسعود سلامتي (عضو شوراي مركزي جبهه دمكراتيك ايران)

گوهر شميراني (فعال زنان)

كيوان صميمي (مديرمسوول مجله توقيف شده نامه وعضو كانون مدافعان حقوق بشر)

سيامك طاهري ( فعال سياسي وشهروندي)

مهندس حشمت اله طبرزدي (دبيركل جبهه دمكراتيك ايران)

محمد عسگري (

كاظم عنبري (فعال شهروندي)

تيمسارسرلشگر بازنشسته ناصر فربد (اولين رييس ستاد مشترك ارتش پس ازانقلاب)

محمد حسن فلاحيه زاده (زنداني سياسي )

دكتر حسام فيروزي (فعال حقوق بشر وزنداني سياسي)

علي قبادلو (فعال شهروندي)

امين كرد( عضو شوراي مركزي جبهه متحد دانشجويي)

مريم محبوب (فعال زنان و شهروندي)

اسماعيل مفتي زاده (فعال سياسي و حقوق بشر)

دكتر محمد ملكي (استاد دانشگاه و اولين رييس دانشگاه تهران پس از انقلاب )

بهزاد مهراني (وبلاگ نويس و دبيراول مجموعه فعالان حقوق بشر در ايران)

عبداله مرادي ( عضو مركزيت اتحاد براي دمكراسي)

حميد رضا محمدي (زنداني سياسي )

رامين ناصح (دبيركانون آينده نگري)

دكتر نقي پور (عضو شوراي مركزي جبهه ملي ايران)

ظهور نبوي (زنداني سياسي )

دكتر حسين موسويان (عضو شوراي مركزي جبهه ملي ايران)

مينو يوسف پور(فعال زنان و شهروندي)

شایان توجه است که پیوستن به این جنبش ادامه دارد. افرادی که سند همبستگی را برای امضا به دیگران ارایه می دهند به عنوان پیک های همبستگی به حساب می ایند
.

پیشنهاد به ملت ایران

2009-05-21T09:05:00.000-07:00

پیشنهاد به ملت ایران

برای نجات میهن

"ولی اگر مردم بپندارند که فرمانبری آنان را به سوی فاجعه هدایت خواهد کرد، آنگاه هیچ چیز – نه مجازات و نه اصرار یا حتا رشوه – آنان را همراه نخواهد نمود. زیرا هیچ مرد عاقلی را نمی توان بسوی نابودی خود کشاند." – کمبوجیه به پسرش کورش.

کورش پاسخ داد: "پس بهترین راه تضمین فرمانبری، خردمندتر و آگاه تر بودن از آنانی است که بر آنان فرمان می‌رانی."

کمبوجیه گفت، "درست است. اگر می‌خواهی تو را یک مدیر خوب، یک سوارکار خوب، یا پزشگ خوب، یا یک نی نواز خوب بشناسند، وقتی که هیچکدام اینها نیستی، تصور کن چقدر تردستی باید ابداع کنی تا بتوانی ظاهر امر را نگه داری. شاید در آغاز موفق شوی، ولی سرانجام تو به عنوان یک حقه باز رسوا خواهی شد."

آسیب های آغاز انقلاب

انقلاب همانگونه که از انقلابها انتظار می رود، سرمایه های عظیمی را نابود کرد. تصمیم های نابخردانه شخصیت های جوان، بی تجربه و ناآگاه که ناگهان در مسند قدرت قرار گرفته بودند و احساسات را جانشین حسابگری و خرد برای حفظ منافع کشور کرده بودند، آسیب هایی جبران نشدنی به اقتصاد کشور، نیروهای نظامی و منافع ملی وابسته به روابط بین المللی زدند. در زمینه اقتصاد، قراردادهای بین المللی ارزشمند یکسویه لغو شدند که موجب از دست رفتن سرمایه گذاریهای ضروری، و بعدها سبب پرداخت جریمه های کلان در دادگاههای بین المللی شد. صدها کارخانه بزرگ که زیربنای اقتصاد صنعتی کشور را تشکیل می دادند مصادره شدند و تقریبا همگی به تدریج در دست عوامل نادرست غارت و به تعطیلی کشانده شدند. مصادره و دولتی کردن هزاران کارخانه و واحد اقتصادی منجر به کاهش شدید تولید و سرمایه گذاری صنعتی و فرار صنعتگران و متخصصان و سرمایه ها از کشور شد. قتل عام نخبه ترین افسران ارتش و نیروی هوایی، قدرت نظامی کشور را به پایین سطح و در برابر خطر تجاور آسیب پذیر ساخت. در عرصه سیاسی، تقریبا همه وعده های انقلاب به عنوان "خدعه" یا "تقییه" نقض شد و کشور در یک دیکتاتوری ایدئولوژیک فرو رفت. در نتیجه استقرار یک نظام ایدئولوژیک، همه دگراندیشان از فعالیت منع، زندانی یا کشته شدند.

آسیب های هشت سال جنگ

جنگ عراق با ایران شاید هرگز رخ نمی داد، اگر ارتش ایران آسیب ندیده بود و رژیم انقلابی و ایدئولوژیک ایران همسایگان را به صدور انقلاب شیعی دوازده امامی ولایت فقیهی به کشورشان تهدید نمی کرد و پیگیر ایجاد نطفه های حرکت انقلابی مذهبی در آن کشورها نمی شد. ایجاد سپاه پاسداران از جوانان چریکی بی تجربه در دانش و تکنولوژی نظامی، در آن زمان اختیارات ارتش رسمی کشور را به سایه کشاند و دشمنان را تشویق به تجاوز کرد. اگر به سفارت امریکا حمله نمی شد و اگر گروگانگیری کارکنان سفارت رخ نمی داد، دیگر شاید دلیلی برای امریکا نبود که به صدام حسین وابسته به شوروی اطلاعات امنیتی و نظامی علیه ایران بدهد و تحرکات نیروهای ایرانی را فاش سازد تا آنهمه تلفات بدهیم و آسیب بخوریم و سرانجام با خفت قطعنامه خاتمه جنگ را بپذیریم. سردمداران بی تجربه و خودمحور جمهوری اسلامی فقط بخاطر حفظ و تثبیت قدرت خود جنگ را بطور غیرضروری سالها تداوم دادند که اگر بازمانده ارتش قدرتمند ایران و تجربه و تخصص برنامه ریزی و دلاوری هایش نبود، و فداکاری و از جان گذشتگی جوانان سپاه پاسداران نبود، خدا می داند اکنون چه بخشی از ایران جزوی از خاک عراق می بود.

در دوران جنگ، برای نخستین بار فساد اداری با صلابتی بیشتر از رزیم شاه به دستگاه اداری بازگشت، سرمایه گذاری و رشد اقتصادی به علت حاکمیت اندیشه های شبه کمونیستی، مانند محدود کردن مالکیت مستقلات، واحدهای تولیدی، و بازرگانی و خدمات در بخش خصوصی، متوقف شد و نرخ سرمایه گذاری صنعتی منفی گشت. شرکتهای مهندسی و تخصصی به علت اجبار به تعاونی شدن و شریک کردن کارمندان جزء، از کیفیت و کارآیی افتادند و سیل مهاجرت سرمایه ها و مغزها از کشور آغاز شد. تثبیت قدرت دیکتاتوری مذهبی در دهه شصت به کشتارهای دست جمعی دهها هزار جوان آرمانخواه ناراضی انجامید. سالهای 1360 تا 1368 را می توان سیاهترین دوران حکومت جمهوری اسلامی و آلوده به جنایت علیه بشریت نامید.

آسیب های دوران سازندگی

در هشت سال "سازندگی"، در حالیکه خفقان اجتماعی رو به افزایش نهاد، در راستای بهبود وضع اقتصادی و سازندگی دو اشتباه بزرگ روی داد. یکی ایجاد هزاران طرح عمرانی بدون توجیه فنی و اقتصادی که اغلب آنها بودجه دولت را می بلعیدند؛ دوم، وارد کردن نیروهای امنیتی و سپاه پاسداران به عرصه اقتصاد و اعطای امتیازات انحصاری به آنها، که اقتصاد خصوصی را بتدریج از بین برد، فساد گسترده و فزاینده را بر همه سامانه دولت مستولی کرد. کاهش سهم بخش خصوصی در اقتصاد، باعث فرار گسترده تر مغزها و سرمایه از کشور شد. ورود نیروهای نظامی به عرصه اقتصاد، طرحهای عمرانی را بسوی طرحهای کوتاه مدت سوق داد و سرمایه گذاری در طرحهای ملی و ضروری مانند کشتی سازی، هواپیماسازی، پالایشگاه و صنایع نفت و گاز و پتروشیمی را به حاشیه راند، در حالیکه همسایگان بسرعت صنایع گاز و پتروشیمی خود را گسترش می دادند و از ذخایری نیز که متعلق به ما بود بهره برداری می کردند. زیرساختهای اقتصاد مانند جاده سازی، راه آهن، بندرسازی و فرودگاه و مدیریت آب و نیروگاهها و مخابرات از الویت بودجه ای انداخت. مناطق آزاد بجای جلب سرمایه و ایجاد صنایع و توریسم بین المللی به مراکز دلالی و واردات یا قاچاق کالاهای خارجی تبدیل شدند. در عرصه بازرگانی واردات به تدریج جانشین تولید داخلی شد.

تداوم بی خردی در روابط بین الملل و تحریمهای امریکا و غرب و عدم علاقه دولت به بهبود روابط، باعث گسترش اقتصاد قاچاق رسمی توسط نهادهای دولتی یا وابسته به رژیم، انحصارهای مافیایی در واردات و پخش نیازمندی های پایه ای مردم شد. صعود شخصیت های کم سواد و بی تجربه در همه رده های مدیریت دولتی پیامدهای زیانباری در سیاستگذاری های داخلی و خارجی کشور، از جمله شکست ایران در همه عرصه های بین المللی از جمله دعواهای علیه ایران در دادگاههای خارج از کشور و پرداخت جریمه های هنگفت شد. با افزایش اعتراضات و نارضایتی مردم، سرانجام، برای خاموش کردن صدای اعتراض و ترساندن فعالان سیاسی و مدنی، دهها فعال سیاسی و دانشجویی زندانی شدند و قتل های زنجیره ای تدارک دیده شد. در این دوران با بوجود آمدن طبقه ای بسیار ثروتمند از محل خزانه دولت، و افزایش چشمگیر سطح فقر، طبقه متوسط عملا از بین رفت.

آسیب های دوران اصلاح گرایان

در دوران "اصلاحات" که مردم ناامید و ستمدیده، پیام ها و وعده های مدیریت جدید کشور را چون چشمه آبی در بیابان خشک سقوط اقتصادی، اختناق و فساد پنداشتند، بزودی به آنان ثابت شد که سرابی بیش نبوده است. رییس جمهور اصلاحات هم خیلی زود دریافت که نه رهبری جمهوری اسلامی اجازه می دهد که او دست به اصلاحاتی، حتا برای نجات و تداوم رژیم، بزند و نه خود شهامت آن را دارد که برای انجام وعده هایش به مردم، در برابر زورگویی ها و بی قانونی ها بایستد. بی ارادگی او در برابر موانع، نشان داد که با وجود رای هفتاد در صد مردم که اعتماد خود را در او نهاده بودند، وی هیچ تعهدی نسبت به مردم احساس نمی کرد. قتل های زنجیره ای تدارک دیده شده، در این دوران به اجرا رسید و صدها رسانه در زمان اصلاحات توقیف و جو اختناق شدیدتر از پیش برقرار شد؛ در حالیکه رییس دولت اصلاح طلب نه انگیزه، نه توان و نه شهامت اعتراض داشت، نمایندگان مجلس ششم هم که مردم به آنها امید بسته بودند نشان دادند که شایسته اعتماد مردم نبودند و بهره بری از نظام حاکم را به خدمت به رای دهندگان خود ترجیح می دادند.

هرچند در این دوران رشد اقتصادی تا حدودی بهبود یافت، ولی به علت فقدان سرمایه گذاری داخلی و خارجی در طرح های سرمایه ای، این رشد بسیار اندک و زودگذر و تاثیر آن بر جامعه و رفاه مردم ناچیز بود. و هر چند در این دوران، جرقه ای از امید برای بهبود روابط بین المللی زده شد، ولی هرم های ثروت و قدرت که تصمیم گیری در کشور را بصورت ملوک الطوایفی درآورده بودند، از هرگونه پیشرفت در این زمینه جلوگیری کردند و کشور مورد تهدید تحریمهای شدیدتر بین المللی قرار گرفت.

آسیب های دوران اصولگرایان

دوران چیرگی اصولگرایان نظامی - مذهبی که با اعمال زور و فریب انتخاباتی رییس جمهور را تعیین کردند را می توان ناشایسته ترین دولت حاکم بر ایران نامید. حافظه تاریخی ما دولتی این چنین ناهوشمند، نابخرد، کم سواد، بی فرهنگ و ضد منافع ملی ایران به یاد نمی آورد. انگار که در روی کار آوردن رییس جمهور کنونی برنامه نابود کردن بستر اقتصاد صنعتی و درآمد و ذخایر مالی ایران و منفور کردن کشور در افکار عمومی جهان به عنوان یک حکومت بی خرد و خطرناک بوده است؛ شرایطی که حمله نظامی جامعه بین المللی و یا تجزیه ایران را توجیه می کند. در این دوران، نه تنها شعارهای غیرعقلانی ستیزگرانه و مسخره معرف دولت ما شد، بلکه همه کنترل های اقتصادی و مدیریتی حذف شد، صدها میلیارد دلار درآمد نفت تلف یا ناپدید شد و خشونت خام و آشکار در سطح جامعه بر ملت تحمیل گشت. آسیب های دوران اصولگراین آن چنان گسترده و ژرف بوده که انتقاد کردن از آن همانند کاربرد ملاقه برای تخلیه اقیانوس است.

آسیب های اقتصادی جمهوری اسلامی

در چهار سال ریاست جمهوری کنونی، تقریبا همه سازمانهای کنترل کننده رفتار اقتصادی دولت، مانند سازمان مدیریت و برنامه ریزی، شورای پول و اعتبار، سازمان حسابرسی، دیوان محاسبات ملغی یا خنثی شدند. همه پروژه های عمرانی کشور با قیمت های فراطبیعی به و بدون کنترل و حسابرسی به یکی از قرارگاههای سپاه سپرده شد تا آنها پس از برداشت درصد قابل ملاحظه ای از مبلغ پروژه، آنها را به شرکتهای تابعه سپاه و از طریق آنها به شرکت های خصوصی برای اجرا واگذار نمایند. به این ترتیب بخش عمده ای از بودجه عمرانی کشور بی هیچ فعالیت سازنده و کار اجرایی به یک جناح نظامی- سیاسی منتقل شد. در نتیجه، در حالیکه ملت در بیکاری و فقر گسترده و فزاینده فرو رفته، طبقه خاصی سرمایه های عظیمی را که متعلق به ملت ایران است تصاحب نمودند، زندگی اشرافی برای خود ترتیب دادند و یا به خارج از کشور منتقل کردند.

انحصارهای وارداتی متعلق به اشخاص و نهادهای مذهبی، سپاهی یا امنیتی با وارد کردن کنترل نشده فرآورده های کشاورزی و کالاهای صنعتی ارزان قیمت از کشورهای دیگر، عملا کشاورزی و صنعت را در کشور تعطیل کرده اند و اقتصاد را بجای تولید و صادرات، به واردات و واسطه گری مبدل نموده اند. در اثر کاهش فعالیتهای عمرانی، تولیدی صنعتی و کشاورزی، بیکاری و فقر به بالاترین سطح خود در سی سال گذشته رسیده، ناامیدی از آینده منجر به افزایش چشمگیر اعتیاد، بزهکاری، فحشاء و خودکشی شده است.

اشتغال و رفاه کارگران و صنعتگران ما فدای سودجویی های انحصار گران و رانت خواران اقتصادی رژیم شده است. کارگران ما در یک اقتصاد دلالی مافیایی یا به علت تعطیل شدن مراکز تولید بیکار شده اند یا در شرایطی پایین تر از آنچه شایسته یک انسان است زندگی می کنند؛ و هنگام اعتراض به شرایط کار و درآمد هم به شدت سرکوب می گردند.

از سوی دیگر، جنبش های اجتماعی در اعتراض به روشهای حکومتی، به ویژه جنبش های زنان، دانشجویان وکارگران بطور چشمگیری افزایش یافته است که دولت برای خاموش کردن اعتراضات فزاینده مردم، دست به رفتارهای غیرقانونی و خشونت آمیز مانند مزاحمت زنان و جوانان در خیابانها، ضرب و شتم، زندان کردن و اعدام های گسترده خودسرانه زده است.

آسیب های بین المللی جمهوری اسلامی

از تاریخ حمله به سفارت امریکا و گروگانگیری کارمندان آن، زمینه برای تروریست شناخته شدن حکومت جمهوری اسلامی فراهم شد. گروگانگیری منجر به تحریم های گسترده اقتصادی و نظامی علیه ایران از سوی غرب و جامغه بین المللی شد که نه تنها اقدامات دفاعی ایران را در برابر عراق مختل نمود، بلکه برخی کشورهای غربی را که بایستی دوست ایران تلقی می شدند به همکاری با عراق و یاری رسانی به دشمن ما وادار کرد. این رفتار جمهوری اسلامی سبب سالها تداوم جنگ، صدها هزار کشته ایرانی و هزار میلیارد دلار آسیب اقتصادی شد. در این رابطه، هیچ کشور جهان با ایران همدردی نکرد و یک ریال غرامت به ملت ما پرداخت نشد، در صورتیکه کویت در جنگ کم آسیب تری، همه غرامت های جنگی خود را از عراق وصول نمود. همه رفتارهای جمهوری اسلامی در سیاست خارجی و روابط بین المللی در راستای ستیزگری، تروریست پروری و تشویق رفتارهای خشونت بار و تروریستی در کشورهای دیگر بوده است. گمان می رود که جمهوری اسلامی از همه گروههای ستیزگر در همه کشورهای اسلامی، از آسیای خاوری تا خاورمیانه و شمال افریقا، از جمله طالبان در افغانستان و القاعده، در مقاطع زمانی مختلف پشتیبانی کرده باشد. هیچکدام از این یاغیان بین المللی کوچکترین احترامی برای جمهوری اسلامی بجز برای پول آن قائل نبوده اند. با این رفتار زیانبار علیه منافع ملی ایران، جمهوری اسلامی نفرت جهانیان را نیز به خود جلب کرده است. کشوری که همیشه نماد فرهنگ نیکی و دوستی و انسانگرایی بوده اکنون نماد بدی، تروریسم، آدمکشی، تزویر و فساد قلمداد می شود.

رفتار جمهوری اسلامی و بی خردی مداوم در سیاست خارجی، سرمایه گذاری خارجی را در ایران متوقف کرده، پروژه های بزرگ ملی و استراتژیک بین المللی، از جمله توسعه منابع نفت و گاز، صنایع پتروشیمی و احداث خطوط لوله انتقال وصادرات نفت و گاز، را عقیم ساخته است. در عرصه تمامیت ارضی، مرزهای کشور را به مخاطره افتاده و هدف برنامه های تهاجمی بیگانگان و حتا جامعه بین المللی قرار گرفته و منافع ملی ایران در دریای مازندران، خلیج پارس، اروند رود و رود هیرمند بازیچه کشورهای همسایه شده است.

آسیب های میراث فرهنگی جمهوری اسلامی

از آغاز جمهوری اسلامی، دشمنی با تاریخ و فرهنگ ایرانی در سرلوحه سیاست حکومت قرار گرفت. ایرانی زدایی و فرهنگ قبیله ای ستایی وارد کتابهای کودکان دبستانی ما شد و در مدرسه ها بجای تاریخ و فرهنگ ایران زمین به آموختن تاریخ و فرهنگ بدویان سرزمینی دیگر پرداخته شد. در عرصه آموزش، کودکانمان با آموزشهای ایدئولوژیک متروک شستشوی مغزی میشوند، زبان فارسی دوباره هدف هجوم واژه های نامانوس انیرانی قرار گرفته، دانشگاههای ما از استادان زبده و فرهیخته و ایراندوست پاکساری شده و به پایین درجه رقابت در صحنه دانش جهانی رسیده و دانشجویان نخبه ما فراری داده شده اند.

از همان آغاز، تلاش هایی برای نابود کردن آثار تاریخی کهن ایران مانند تخت جمشید و پاسارگاد پرداختند و دفینه های تاریخی ایران را اجازه غارت دادند، بسیاری از جایگاه های تاریخی را به بهانه اجرای طرح های عمرانی به نابودی کشاندند، تا به خیال خودشان اثری از عظمت تاریخ و فرهنگ ایران زمین باقی نماند. اگر پایداری و جلوگیری شهروندان عادی ایران نبود، بسیاری از میراث تاریخی ما سرنوشت تندیس بودا در افغانستان را پیدا میکرد. دشمنی با فرهنگ و تاریخ ایران و روند نابودسازی تا امروز تداوم داشته و در دوران دولت اصولگرایان به ابعاد نجومی رسیده است، بطوریکه آثار باستانی ما خرده سنگ و سفال شکسته خواند می شوند، رهبری نظام شخصیت بی مانندی چون کورش را جبار مینامد و آرامگاه او همراه با دهها میراث جهانی تاریخ باستان ایران هدف ویرانی عمدی قرار می گیرد.

زیست بوم ایران زمین طعمه آزمندی و سودجویی مسئولان و نزدیکان نظام به نابودی کشانده شده است. جنگلها تخریب شده، رودخانه ها و تالاب ها خشک شده اند و حیات وحش ایران که نعادل و تداوم زیست بوم را تضمین می کنند به نیستی کشانده شده است.

آسیب های اجتماعی جمهوری اسلامی

ازآغاز جمهوری اسلامی تکیه بر یکسونگری ایدئولوژیک، مجبور کردن مردم به پیروی از یک نگرش قرون وسطایی به خانواده و اجتماع به وسیله مقررات محدود کننده ضد حقوق بشری، خشونت و محرومیت از حقوق شهروندی، کشور را که همیشه در آن دین گرایی و ایمان به خدای یکتا پیشینه هزاران ساله داشته، به سوی دین گریزی و انزجار از مذهب رانده و اخلاق اجتماعی و گرایش به نیک اندیشی، نیک گفتاری و نیک کرداری را به پایین ترین سطح خود در تاریخ این ملت رسانده است. اکنون کشور ما در ژرفتری دوران فساد اخلاقی و سیاسی و در نتیجه ناامیدی به آینده و اعتیاد و تجاوز به حقوق دیگران کشانده است. دستگاه حکومتی در چنان فساد و رشوه خواری و دزدی و تجاوزات جنسی وجانی فرو رفته که اصلاح آن ناممکن بنظر میرسد. پیوندهای خانوادگی سست شده، فقر ناشی از فروپاشی اقتصادی تن فروشی را رواج داده، پناهندگی و فرار جوانان و مغرها از اختناق و خشونت اجتماعی حکومتی کشور خانواده ها را از هم پاشانده، و استعمال مواد مخدر و خودکشی بطور گسترده رواج گرفته است.

رفتارهای نابخردانه و انحصارگرایانه با اقلیتهای مذهبی و تفکیک آنها از بدنه جامعه ایرانی بر پایه باور و گرایش، تبعیض نسبت به مردم ساکن برخی مناطق جغرافیایی کشور، و تبعیض گسترده جنسیتی، بخش عمده ای از جامعه را از مشارکت در سرنوشت خود، یا از بهره بری از منابع و امکانات کشور، محروم و کشور را نیز از استعدادها و توانایی های آنان بی بهره ساخته است.

زنان ما که می رفتند تا با ارزشهای امروزی و جهانی هماهنگ گردند و جایگاه سزاوار خود را در جامعه و تعیین سرنوشت کشور بازیابند، تحت تحقیرآمیز ترین و محدود کننده ترین مقررات فرقه ای و در همه زمینه های زندگی اجتماعی و سیاسی مورد تبعیض، تنبیه و آزار قرارگرفته اند. هرچند که زن ایرانی با اراده و دلاوری، که ویژگی ملی اوست، در قالب جنبشهای گسترده و آهنین به دفاع از حقوق خود پرداخته است، ولی نادیده گرفتن حقوق نیمی از جمعیت کشور فقط به علت تفاوت جنسیتی و عقاید قرون وسطایی شایسته هیچ زنی نیست.

محدود کردن و رفتار حذفی وخشونت آمیز نسبت به رسانه های چاپی و مجازی، انحصاری کردن رسانه های دیداری و شنیداری دولتی که همگی متعلق به ملت ایران می باشند، مردم را از تاثیرگذاری رکن چهارم دموکراسی بر روند اداره کشور محروم ساخته است.

آسیب های قضائی جمهوری اسلامی

در طی سی سال گذشته، دادگستری و شاخه قضایی کشور در مسیر یک سقوط آزاد کیفی و اخلاقی قرار گرفته است. دادگستری کشور که پیشتر از استانداردهای حرفه ای ستایش انگیزی برخوردار بوده و دادستانان و دادرسان در گذشته با استقلالی راستین عمل می کردند، به تدریج از قاضیان فرهیخته و مستقل پاکسازی و با قاضیان بی تجربه یا فرمانبردار و غالبا ناوارد به قانون و حقوق مدنی جایگزین و در نتیجه به نادرستی آلوده شده اند. دادگستری کشور اکنون از فقدان دانش و تجربه و استقلال و درستکاری رنج می برد. قانون های متناقض و گاه ضد بشری ملاک قضاوت شده و هزاران پرونده جاری به میلیونها پرونده افزایش یافته است. ساختمانهای متعددی برای دادگستری بنا شده و هنوز همه مردم از طول زمان رسیدگی، ناآگاهی دادرسان، رشوه خواری گسترده و فساد اخلاقی در دادگستری نالان هستند. در دادگستری کنونی، هر کس پول و زور داشته باشد حاکم میشود و بی عدالتی و حق کشی نماد قوه قضائیه جمهوری اسلامی شده است.

از سوی دیگر، حکمهای خشونت بار قرون وسطایی مانند سنگسار، قطع اعضای بدن، اعدامهای انتقام جویانه و اعدام کودکان، ایران را منفور مردم جامعه بین المللی کرده است. بی اعتنایی به جان انسانها آنقدر گسترده است که هر نهاد قدرتمند یا مسلح، خودسرانه قضاوت و اجرای حکم را انجام می دهد و اشخاص را بدون دادخواست و محاکمه عادلانه، در ملاء عام با جرثقیل اعدام میکنند. قوه قضائیه کنونی جمهوری اسلامی مایه سرافکندگی ملت ایران و جامعه بشری است.

پیشامدهای احتمالی

ما پیش بینی می کنیم که شرایط کنونی حاکم بر ایران دوام زیادی نخواهد داشت و نارضایتی همگانی و گستردگی جنبش های مدنی همگام با تحریکات بیرونی، کشور را در شرایطی قرار داده که یک جرقه کوچک ممکن است آتش سوزی مهیبی را به دنیال داشته باشد. هیچکس نمی داند و نمی تواند پیش بینی کند که این جرقه از کجا و از چه نوع خواهد بود و نیز اینکه آتشی را که برپا خواهد کرد چه چیزها را خواهد سوزاند. خشم ژرف و ناامیدی گسترده می تواند مردم را به هر سو بکشاند و به هر کاری وادارد. یک آشوب سراسری یا هرج و مرج سیاسی به هیچ وجه نمی تواند به سود منافع و آینده این ملت باشد. ولی آنچه احتمال می رود اینست که در صورت رخ دادن آشوب، خشونت ناشی از انقلاب 1357، در برابر آن بسیار ناچیز خواهد نمود، زیرا ستم های جمهوری اسلامی قابل مقایسه با ستمهای پیشین نیستند.

افزون بر نارضایتی گسترده مردمی، در نیروهای مسلح هم گستردگی نارضایتی و خشم از مشاهده دوگانه زیستی و فساد فرماندهان رده بالا بسیار قابل ملاحظه است، بویژه در سپاه پاسداران که سران سپاه همگی به ثروتهای نجومی دست یافته و کاخ نشین شده اند. این نارضایتی برای نخستین بار بصورت اعتراض مدنی در انتخابات 1376 نشان داده شد. اکنون به علت گستردگی و فزایندگی فساد مالی و اخلاقی، نارضایتی بدنه سپاه چندین برابر شدیدتر و نابردبارانه تر شده است. دسترسی آنان به اسلحه و فقدان دیسیپلین نظامی مشابه یک ارتش کلاسیک، ممکن است کشور را با خطر بزرگی مواجه نماید. در بسیج هم، بچز بخش بسیار کوچکی که شستشوی مغزی شده اند و یا از منافع مالی یا امتیازاتی برخوردار هستند، اکثریت فقط برای استفاده از سهمیه ها و بهره برداری های موقت ملحق شده اند و در اولین وزش توفان خود را جدا می کنند و چه بسا به مردم بپیوندند.

در جبهه ای دیگر، گروه های ستیزجوی سیاسی احتمالا مسلح قرار دارند که سالهاست در انتظار فرصت اقدامات قهری و انتقامچویی آن همه خشونت و کشتار هستند. به این جبهه باید گروههای تجزیه طلبی را هم که از خارج پشتیبانی می شوند افزود که به پشتوانه حامیان انیرانی خود وارد ماجرا خواهند شد. از آنجا که جمهوری اسلامی اجازه داده عوامل تجزیه طلب در بسیاری سازمانها و نهادهای کلیدی رخنه کنند و در موقعیت های اجرایی قرار گیرند، شناسایی و مبارزه مستقیم با آنها بجز موقعی که بسیار دیر شده باشد غیرممکن خواهد بود. هر چه زمان بیشتر بگذرد، جوانان و مردم ناراضی بیشتری به گروههای ستیزه جو خواهند پیوست و آنها را قدرتمندتر و سرسخت تر خواهند کرد.

از آنجا که برخلاف رژیم شاه که مردم از آن نارضایتی شدید داشتند، نسبت به رژیم جمهوری اسلامی مردم خشم شدید دارند. اگر شرایط اجازه بروز عملی این خشم را بدهد، ملت ما قربانی های زیادی را متحمل خواهد شد.

در چنین شرایطی، کنترل مردم و گروههای درگیر بسیار دشوار خواهد بود و احتمال اینکه از آن میان یک دیکتاتوری نظامی، هر چند هم که با توجه به شرایط کنونی بین المللی موقت باشد، ظاهر شود زیاد خواهد بود. ما خواهان آن هستیم که با خردورزی و یک حرکت اصلاحی بنیادین نه تنها کشور را در مسیر بازگشت به زندگی قرار دهیم، بلکه نارضایتی و خشم همگانی را با ایجاد امید به آینده بکاهیم.

از سوی دیگر، با وجود راهکار نوین امریکا مبنی بر الویت مذاکره، خطر تحریم های بیشتر و سخت تر شورای امنیت یا کشورهای غربی، و همچنین خطر حمله نظامی یا حتا تجزیه ایران هنوز رفع نشده است. جمهوری اسلامی هنوز از ارسال اسلحه برای گروههای ستیزگر دست برنداشته و اسراییل توانایی و اراده خود را برای خنثی کردن این فعالیت ها نشان داده است. مسلح کردن گروه های ستیزجوی جدایی خواه و یا تحریم های سخت تر مانند تحریم خرید نفت و گار و جلوگیری از فروش بنزین به ایران، می تواند کشور را در آستانه خرابکاری ها و آشوبهای خونین خیابانی قرار داده و انقلابی دیگر را شکل بدهد.

انتخابات دوره دهم ریاست جمهوری

با روشی که نظام جمهوری اسلامی انتخابات را مدیریت می کند، روشن است که از بسیاری از خطرات پیش رو آگاه است، ولی چون خردمندی لازم را برای حل مسائل ندارد یا اینکه حفط امنیت خود را ارجح بر منافع ملی و امنیت کشور می داند، تصور مینماید که مانند انتخابات 1376، میتواند با امیدوار کردن مردم بطور موقت، دوباره به حفظ قدرت خود ادامه بدهد. در آن زمان هم اگر آقای خاتمی را پیش نمی کشیدند، احتمالا زمینه های سقوط نظام فراهم می شد. روشن است که این بار عقل گردانندگان جمهوری اسلامی به بیش از اینگونه اقدامات قد نمی دهد. پیش کشیدن نامزدهایی که حتا زمینه و احترام خاتمی را ندارند و دارای کارنامه های سیاه تا خاکستری تیره هستند و شعارهای انجام نشدنی و فریبکارانه می دهند، مسئله مردم را حل و آنها را آرام نخواهد کرد، خطرات آسیب به یکپارچگی کشور را کاهش نخواهد داد و آسیب های جامعه جهانی ناراضی و نگران را از بین نخواهد برد. این نامزدها اکنون درباره همه ستمگری های رژیم که سالهاست شاهد آن بوده اند، تازه لب به انتقاد گشوده اند، گویی تا کنون گوشها و چشمهای آنان بسته بوده است. مضحک تر آنکه برای رفع آنها قول هایی می دهند که هرگز اختیار انجام آنها را ندارند.

از سوی دیگر، هیچکدام از نامزدها برنامه ای برای بهبود اداره کشور و برونرفت از بحران ارائه نداده اند، نه اینکه نخواهند، چون بلد نیستند. کسی که درباره مسئولیتی که خواهان آن است نادان باشد، همکاران نادان را هم برخواهد گزید. از سوی دیگر، نامزدانی که از فیلترها و کنترل های محدود کننده و فرقه ای قدرت حاکم گذر کنند، یکی از همانها بشمار می آیند و هرگز نخواهند توانست درها را بروی مردم باز نمایند. آنها هر چقدر هم که نیک اندیش باشند، مجبور خواهند بود فرمانبر قدرتهایی که تاییدشان کرده اند باشد. افزونتر اینکه، از آنجا که فرایند انتخابات با زیر پا گذاشتن اصل های 22، 23، 24، 25، 26، 27، 32 و 99 همین قانون اساسی انجام می گیرد، پس هر کس هم که از این راه نامزد و یا انتخاب شود غیرقانونی خواهد بود و ملت ایران سمت او را به رسمیت نخواهد شناخت.

بنابراین، از آنجا که باور داریم همه آنان که بلندپروازی اداره کشور را دارند، باید فرصت آزمایش بخت خود را در شرایط برابر با دیگران داشته باشند، از نامزدهایی که مشمول بخشایندگی این "پیشنهاد به ملت ایران" می شوند دعوت می کنیم که خود نیز به ما بپیوندند.

راهکار پیشنهادی

آنچه در طی این سی سال برای مردم ایران روشن شده، این است که جمهوری اسلامی دستاوردی بجز خرابی و پسرفت و فساد و خشونت نداشته است. این در حالیست که همه کشورهای منطقه که همه از ایران بسیار عقب افتاده تر بودند و در فقر و خشونت و واپسگرایی بسر می بردند، در طی سی سالی که ایران، با وجود صدها میلیارد درآمد نفت، عقب نگهداشته شده، به پیشرفت های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی شگرفی نایل شده اند. بنابراین، علت عقب ماندگی ایران عاملی بجز نظام جمهوری اسلامی نمی تواند داشته باشد. از سوی دیگر، به علت رژرفا و گستردگی خرابیهای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی، اداره کشور در دوران برزخ انتقال از وضع موجود به یک نظام مردم سالار وخردمند کار هر کس یا گروهی نمیتواند باشد و به توانایی و شجاعتهایی استثنایی نیازمند است که فقط ترکیبی از برگزیده بهترین ها از عهده آین مسئولیت برخواهند آمد. بنابراین، برای بازسازی زیرساختهای ویران شده سیاسی، اقتصادی و اجتماعی کشور واینکه ایران عزیزما بتواند به راه سازندگی سیاسی، اقتصادی واجتماعی بیافتد، و همگان بدور از خطر هرج و مرج و نافرمانی یا اقدامات خشونت آمیز و انقلابی، فرصت مشارکت در تعیین سرنوشت و بازسازی کشور را پیدا کنند، ما پیشنهاد می کنیم که:

یک: یک دولت موقت متشکل از نمایندگان حزب ها و سازمانهای سیاسی یا مدنی ملی، از اصلاح طلب ملی تا چپ ملی که معتقد به تمامیت ارضی، نظام جمهوری، اصول دموکراسی و حقوق بشر و تغییرات مسالمت آمیز هستند، تشکیل گردد. ریاست جمهوری یا رهبری دولت موقت باید با یکی از چهره های خوشنام ملی، مانند مهندس عباس امیرانتظام، باشد. کابینه دولت موقت باید متشکل از بهترین ها، مانند دکتر هرمیداس باوند در سیاست خارجی و دکتر علی رشیدی در بانک مرکزی، باشد. ما بهترین ها را شناسایی و در کرسی تخصصی خود قرار خواهیم داد. کمیته ای شامل هفت نفر از شخصیتهای تراز اول ملی و نمایندگان سازمانهای سیاسی همراه، نخست وزیر و وزیران دولت را برخواهند گزید. دولت موقت موظف خواهد بود طی یک ماه برنامه خود را برای یکسال اداره کشور تدوین و اعلام خواهد کرد.

دو: رییس جمهور کنونی که برگزیده مردم نیست و بی خردی، بی فرهنگی و بی لیاقتی خود و دولتش را در همه امور مربوط به اداره کشور نشان داده و چهار سال از مخرب ترین و پسروترین سالهای پس از انقلاب را به مردم ایران ارائه داده است، باید بی درنگ همراه با کابینه خود استعفا کند و دولت را تحویل دولت موقت دهد.

سه: همه نمایندگان مجلس شورای اسلامی که اکثریتشان نمایندگان راستین مردم نیستند و با ترفندهای غیرقانونی و غیر دموکراتیک انتخاب شده اند، و در مدت ماموریتشان بی لیاقتی جمعی خود را نشان داده اند، باید بیدرنگ استعفا کنند. البته همه نمایندگان کنونی حق خواهند داشت در انتخابات آزاد مجلس شورای ملی آینده که در طی سه تا شش ماه برگزار خواهد شد شرکت نمایند.

چهار: نخستین وظیفه دولت موقت ساماندهی انتخابات آزاد در مدتی کمتر از شش ماه برای انتخاب نمایندگان مجلس شورای ملی خواهد بود. نخستین مجلس شورای ملی برای انجام اصلاحات ضروری و بنیادین در قانون اساسی، نخست نقش مجلس موسسان را ایفا خواهد کرد.

پنج: بی درنگ پس از تشکیل دولت موقت، برخی از اصلهای قانون اساسی کنونی، تا تعیین تکلیف توسط مجلس موسسان، به صورت تعلیق در خواهد آمد:

اصل چهارم: اعمال قانونهای ایدئولوژیک

اصل یازدهم: محدود کردن سیاست کلی کشور برپایه همبستگی های ایدئولوژیک

اصل دوازدهم: تجویز نظام ایدئولوژیک و انحصارگری مذهبی

اصل هیجدهم: انحصارگری ایدئولوژیک در پرچم که نماد یک کشور است.

اصل پنجاه و هفتم: سلب استقلال سه قوه مقننه، اجرائیه و قضائیه.

اصل هشتاد و یکم: جلوگیری از سرمایه گذاری خارجی

اصل نود و یکم: وظایف شورای نگهبان قانون اساسی

فصل هشتم: ایجاد و وظایف نهاد رهبری

دولت موقت میتواند تصمیم بگیرد که بجای اقدامات بالا، تا تدوین متن نهایی قانون اساسی آینده جمهوری ایران، بطور موقت قانون اساسی مصوبه 1358 را اجرا کند.

بخشایش همگانی

ما می دانیم که اعضای صدها هزار خانواده ایرانی مورد تجاوز، خشونت و بیرحمی جمهوری اسلامی قرار گرفته و یا به علت سیاستهای یکسونگرانه و فریبکارانه جان، تندرستی یا هستی خود را از ذست داده اند. طبیعی است که اکثریت این هم میهنان چه در ایران و چه در برونمرز، هنوز از خشم و احساس انتقامجویی رها نشده باشند. ما می دانیم که بسیاری اعضای برخی گروههای سیاسی که توسط جمهوری اسلامی زندانی یا کشتار شده اند و اموال بسیاری خانواده ها به مصادره، تصاحب یا تاراج رفته است و بازماندگان آنها مترصد فرصت تلافی یا ابراز خشم هستند. ستمگری و خشونت جمهوری اسلامی آنقدر گسترده بوده که انتقامجویی از دهها هزار نفر عاملان این جنایت ها می تواند کشور را به هرج و مرج و خونریزی بکشاند و در نتیجه برای سالهای زیادی یک دیکتاتوری خشونتبار دیگر را حاکم کند؛ و چه بسا که با واکنش گروههای ستزگر درون رژیم که دسترسی به ذخایر پول و اسلحه دارند، کشور را وارد جنگ داخلی نماید و یا از هم بپاشاند.

به همین دلیل، و برای اینکه دوران خشونت و دیکتاتوری زور را از کشور بزداییم و میهن را بسوی آشتی، سازندگی، پیشرفت و رفاه هدایت کنیم، دولت موقت درنخستین اقدام خود عفو عمومی را با شرایط زیر اعلام خواهد کرد:

یک- همه عاملان خشونت جمهوری اسلامی، بجز آنان که مشمول قانون بین المللی جنایت علیه بشریت هستند و آنان که دستور قتل داده اند یا خود قتل را انجام داده اند، بخشوده خواهند شد. آنان که عمل یا دستور به قتل سیاسی داده اند تحت قانونهای مدنی محاکمه و حکم های صادره با رعایت مهرورزی و بخشایندگی ایرانی اجبار به انجام خدمات اجتماعی خواهد بود. آنان که بر پایه توهم اختیارات مذهبی امر به قتل داده اند، در صورت اقرار و توبه در برابر ملت ایران بخشوده خواهند شد.

دو – همه آنان که از رشوه خواری، انحصارهای غیرقانونی، روابط نامشروع اقتصادی، قاچاق یا بهره برداری غیرقانونی از اموال عمومی و سوء استفاده از اختیارات دولتی یا مذهبی، چه به نام خودشان و چه به نام بستگان و نزدیکان خود کسب ثروت کرده اند، بخشوده خواهند شد، به شرط آنکه ثروت نامشروع خود را گزارش و دستکم نود درصد آن را، با حفظ مالکیت، در صنعت، کشاورزی یا تاسیسات زیربنایی ایران سرمایه گذاری کنند. در غیر این صورت، در هر جای جهان که باشند تحت تعقیب قرار خواهند گرفت.

سه – همه کسانی که در دولتها یا نهادهای سیاسی جمهوری اسلامی شرکت داشته اند، همه کسانی که در حزب ها یا سازمانهای سیاسی و حتی چریکی تروریستی یا چریکی سیاسی فعالیت کرده اند و همه کسانی که در رژیم پادشاهی مشارکت یا فعالیت سیاسی کرده اند آزادند در ایران به فعالیت سیاسی و مدنی مسالمت آمیز بپردازند، به شرط اینکه از هرگونه فعالیت یا اقدام ستیزگرانه یا مسلحانه بپرهیزند.

چهار – همه مردم ایران، بدون توجه به مذهب یا گرایش سیاسی، حقوق برابر دارند و حق دارند در هرگونه فعالیت اجتماعی، اقتصادی و سیاسی قانونی در کشور بپردازند و برای کسب هر مقام و منصب کشوری یا لشگری فعالیت کنند یا به هر مقام و منصبی بدون هیچ محدودیت انتخاب یا گماشته شوند.

انتخابات مجلس شورای ملی

دولت موقت موظف است در طی سه تا شش ماه از تشکیل خود، شرایط انجام انتخابات یک مجلس شورای ملی را در سراسر کشور فراهم آورد. همه حزب ها و سازمانهای سیاسی و مدنی حق شرکت و نظارت در انتخابات را دارند. هیچ نهادی، بجز وزارت کشور برای بررسی شرایط قانونی نامزدی در انتخابات، حق دخالت در پذیرش نامزدان انتخاباتی را نخواهد داشت. در شهرهای بزرگ بجای انتخابات سراسری برای همه نمایندگان سهمیه شهر، شهرستان به حوزه های انتخابیه جغرافیایی تقسیم و از هر حوزه یک نفر با رای ساکنان آن حوزه برگزیده خواهد شد تا به این ترتیب انتخاب کنندگان فرصت شناخت بیشتر و نزدیکتر نمایندگان برگزیده خود را داشته باشند و به آنان پاسخگو باشند.

انتخابات مجلس مهستان

سه ماه پس از انتخابات مجلس شورای ملی، و تدوین قانون پیشنهادی ایجاد مجلس مهستان، یا مجلس استانها، انتخابات مجلس مهستان با انتخاب دو نماینده از هر یک از استانهای کشور انجام خواهد شد. همه قانون های کشور باید به تصویب هر دو مجلس شورای ملی و مجلس مهستان برسد. به این ترتیب همه استانها در همه تصمیم گیری های کشور بطور برابر مشارکت خواهند داشت و هیچ استانی به دلیل داشتن جمعیت بیشتر بر استانی دیگر برتری یا چیرگی پیدا نخواهد کرد.

انتخابات شوراهای استان و شهر و ده

دولت موقت موظف است، در طی شش ماه پس از تصویب قانون جدید پیشنهادی ایجاد مجلس های شورای استانی، شهری و دهستانی، و یا شش ماه از اجرای انتخابات مجلس های ملی، شرایط انجام این انتخابات را فراهم آورد. همچنین انتخابات دهداران، شهرداران، فرمانداران و استانداران پس از تصویب قانون آن و تدوین مقررات مربوط، توسط دولت موقت اجرا خواهد شد.

انتخابات ریاست جمهوری

انتخابات آزاد ریاست جمهوری در حداکثر دو سال از تشکیل دولت موقت انجام خواهد شد. همه شخصیت هایی که قصد دارند در این انتخابات شرکت کنند، می توانند توسط حزب خود یا راسا نامزد شوند. مقررات و شرایط نامزدی را مجلس شورای ملی تصویب خواهد کرد.

ارتش و سپاه

ارتش جمهوری ایران با ادغام سپاه پاسداران در آن تقویت خواهد شد. داشتن دو شاخه نیروی نظامی موازی نه تنها کارآمدی دفاعی کشور را آسیب می رساند، بلکه سرمایه های کشور را نیز با بخش کردن امکانات از کارآیی می اندازد و هزینه های زائد بر بودجه دولت تحمیل مینماید. افسران سپاه پاسداران در چارچوب مقررات ارتش و شایستگی حرفه ای به دریافت درجه های مناسب ارتشی نایل خواهند آمد. پیوستن به ارتش برای افراد سپاه پاسداران داوطلبانه میباشد.

نیروهای انتظامی

ادغام نابخردانه شهربانی، ژاندارمری و نیروهای انتظامی دیگر در هم، که یک حرکت سیاسی قدرتمدارانه بود، برگشت داده خواهد شد. شهربانی ها دوباره بعنوان نیروهای انتظامی شهری باززنده سازی میشوند. نیروی مرزبانی بجای ژاندارمری و یگان دریابانان برای پاسداری از مرزهای آبی کشور بنیانگذاری خواهد شد. مجلس شورای ملی قانون باززنده سازی سامانه حفظ امنیت شهری، برونشهری و مرزی را طبق طرح جامع آماده شده بررسی و تصویب خواهد کرد. از اندک شمار افرادی که اکنون در نیروهای انتظامی در توهم قدرت خودسرانه نسبت به مردم خشونت اعمال می کنند، در خواست می کنیم که به آینده خود در برابر همین مردم بیاندیشند.

شاخه دادگستری

وزیر دادگستری دولت موقت و پنج نفر برجسته ترین حقوقدانان کشور کمیته بازنگری و بازسازی قوه قضائیه را بر عهده خواهند گرفت. قانونهای مدنی و جزای پیش از انقلاب بی درنگ جانشین کلیه قانونهای کنونی و همه قانونهای مواری و متناقض لغو خواهد شد، تا زمانی که مجلس شورای ملی اصلاحات لازم را برای انطباق کامل قانون مدنی و جزا با اعلامیه جهانی حقوق بشر به تصویب برساند.

دادگاههای غیرقانونی انقلاب و ویژه روحانیت و دیگر دادگاههای موازی منحل و پرونده های آنها تحویل دادگستری خواهد شد. همه زندانیان سیاسی و عقیدتی از زندان ها آزاد و کلیه حکم های صادره برای مجازاتهای اعدام، سنگسار و قطع اعضای بدن لغو خواهند شد. ایران مجازات اعدام نخواهد داشت.

شاخه اجرایی

در دوران دولت موقت، کشور بصورت جمهوری پارلمانی شامل رییس جمهور و نخست وزیر اداره خواهد شد. وزارتخانه ها و سازمانهای دولتی زیادی منحل و حجم دیوانسالاری دولتی دستکم به نیم کاسته خواهد شد. بانک مرکزی به صورت کاملا مستقل در خواهد آمد و رییس آن با پیشنهاد رییس جمهور و رای مجلس گماشته خواهد شد. همه ساختار های حسابرسی و بازبینی عملکرد دولت و پاسخگویی به مجلس باززنده سازی خواهند شد. وزارت اطلاعات، بجز بخش کوچکی که در خشونت ها و ترورهای علیه شهروندان ایران دست داشته و یا از دستور کسانی غیر از دولت متبوع خود پیروی میکرده پاکسازی نخواهد شد و با اطمینان برای جلوگیری از هرج و مرج و دخالت عوامل بیگانه بکار خود ادامه خواهد داد.

نیروی بسیج

از آنجا که وجود یک نیروی ذخیره آموزش یافته برای کشوری مانند ایران ضروری است، نیروی بسیج تبدیل به نیروی ذخیره ملی بنام «بسیج ملی» سازماندهی خواهد شد. همه اعضای بسیج میتوانند در شرایط جدید پیوند خود را با نیروی بسیج حفظ نمایند. نیروی بسیج در زمان صلح برای یاری رسانی در حوادث پیش بینی نشده مانند سیل، زمین لرزه، و خدمات مردمی اضطراری، و در زمان جنگ برای کمک رسانی پشت جبهه و پشتیبانی بکار گرفته می شود.

مجلس تشخیص مصلت نظام

بنیاد مجلس تشخیص مصلحت نظام جمهوری اسلامی بی اعتنایی به مصلحت ملت ایران بود. تشخیص مصلت کشور و ملت بر عهده مجلس شورای ملی هر کشور است. مجلس تشخیص مصلت هرچند در حنثی کردن برخی تصمیم گیریهای ضد ملی مجلس شورای اسلامی عمل نمود، ولی بنیاد آن برای تضمین تداوم نظام بوده است. این مجلس بی درنگ منحل خواهد شد.

فراخوان همه سازمانهای سیاسی و مدنی دموکراسی خواه به همکاری

همه سازمانهای سیاسی و مدنی که به یکپارچکی کشور، جمهوری مردم سالار و برقراری حقوق بشر در ایران پایبند هستند، فراخوانده می شوند تا در انجام این مهم در راستای نجات کشور از فروپاشی و بازگرداندن آن به مسیر پیشرفت و توسعه سیاسی و اقتصادی همکاری کنند. ما زوری نداریم به جز نارضایتی ملت ایران و نمی خواهیم از این زور بالقوه برای اجرای این پیشنهاد بهره برداری کنیم، زیرا آنگاه کشور در شرایطی پیش بینی نشدنی قرار خواهد گرفت. اگر مسئولان تداوم نظام عقلانیت نشان ندهند و راه مسالمت با مردم گرایان و آشتی با ملت و بدرود با ارزشهای فرقه ای و غریزه های ضد ارزشی خود نپیمایند، از دیگرانی که در شرایطی کمتر نامساعد، همین راه غلط را رفتند پشیمان تر خواهند شد. در هر حال، ما مانند یک دولت سایه بر همه عملکرد نظام تا روز پایانش نظارت خواهیم داشت و آنچه درست است به مردم اعلام خواهیم کرد.

با گرامیداشت،

کورش زعیم

تهران – 27 اردیبهشت 1388

نه تحریم، نه مشارکت!؟

2009-05-18T11:02:00.000-07:00

نه تحریم، نه مشارکت!؟

آنان نیز می‌دانند کار از «اصلاح» گذشته و به «تغییر» رسیده است

الاهه بقراط

نه تحریم، نه مشارکت؟! این دیگر چه صیغه‌ای است؟! این سخن تالیران سیاستمدار معروف فرانسه که «زبان برای پنهان کردن فکر است» ممکن است در شرایط عادی به سود سیاستمداران و سخنوران عمل کند، لیکن ایران در شرایطی نیست که بنیه و توان چنین نمایش‌هایی را داشته باشد.

بزنگاه بزرگ

جمهوری اسلامی و زمامدارانش از یک سو، به اضافهء یک لایهء تازه به دوران رسیده از سوی دیگر، تنها پوسته و لایهء بیرونی جامعه ایران را تشکیل می‌دهند. در پس این لایه، آنچه در برابر چشم گسترده می‌شود همانا یک جامعهء سی سال سرکوب شده با یک نیروی انفجاری عظیم است. برخلاف انکار مکرر نظام، اتفاقاً گسترش لجام گسیختهء سرکوب نشانگر هراس نظام از یک انفجار اجتماعی است. شعار «تغییر» بیهوده بر زبان متقاضیان مقام ریاست جمهوری جاری نشده است. آنان نیز می‌دانند کار از «اصلاح» گذشته و به «تغییر» رسیده است. در این میان دو نیرو هستند که در مهار یا انحراف و یا هدایت آنچه در پیش است نقش تعیین‌کننده بازی می‌کنند: نظام حاکم و نیروهای مخالف آن.

تا کنون «انتخابات» در جمهوری اسلامی بیش از آنکه به معنای آنچه در دمکراسی‌ها رایج است به کار آید، بیشتر به کار افشاگری‌های خود نظام درباره خویش و هم چنین آزمون و روشنگری هر چه بیشتر در میان مردم آمده است. اینک نیز با نزدیک شدن رأی‌گیری ریاست جمهوری دهم، هم رقبا به جان هم افتاده‌اند و هم بازار بحث بر سر تحریم یا تأیید، بایکوت یا مشارکت، داغ شده است.

در توضیح و استدلال رد یا درستی هر یک از این دو، هر چه در چنته باشد و هر چه در مصاحبه و سخنرانی و مقاله بر دایره ریخته شود، یک چیز را هیچ کس نمی‌تواند انکار کند: نظام جمهوری اسلامی مخالف درجهء یک تحریم و بایکوت و بزرگترین مشوق شرکت در همهء این رأی‌گیری‌هاست. درست همین جاست که یک پرسش اساسی مطرح می‌شود: اگر کسانی که فکر و استدلال و تشویق می‌کنند که با شرکت در رأی‌گیری می‌توان چیزی را در جمهوری اسلامی «تغییر» داد که روزنه‌هایی به سوی دستیابی به حقوق مردم گشوده شود، یعنی امکان آنچه فراهم آید که به زعم زمامداران نظام، ارکان آن را به خطر می‌اندازد، چرا باید رهبری آن و مدافعانش این گونه برای «مشارکت حداکثری» مردم در یک «انتخابات پرشور و با نشاط» سر و دست بشکنند؟!

مگر اینکه کسی که هفت خوان رستم را پشت سر نهاد و به ریاست جمهوری رسید، تمام قد علیه نظام و در کنار مردم بایستد. در غیر این صورت، این همه تشویق و تطمیع به مشارکت تنها به یک دلیل صورت می‌گیرد: هر فردی که رییس قوه مجریه نظام شود، همان گونه که از نام آن پیداست، چاره‌ای جز اجرای آنچه دو قوه دیگر زیر نظارت و هدایت و حکومت رهبری و نهادهای وابسته به آن تصویب کرده‌اند، ندارد، وگرنه باید اصل ولایت فقیه را ملغی اعلام کرد. از همین رو در ساختاری که رهبری و نهادهای وابسته به آن حرف آخر را می‌زنند، «مشارکت» در رأی‌گیری، برای نظام به مراتب مهم‌تر از کسی است که به ریاست قوه مجریه می‌رسد. اهمیت «انتخابات» در جمهوری اسلامی در صف و حضور مردم است و نه در رأی آنها. مردم اساساً نمی‌توانند به برنامه‌ای خارج از چهارچوب تنگ نظام و نامزدهای پیشاپیش انتصابی آن رأی بدهند. این یک ادعا نیست. تجربه‌ای است که چندین بار به اثبات رسیده و طی آن طشت وعده‌های انتخاباتی نیز هر بار از بام بر زمین افتاده است.

مردان کوچک

در این میان، تحریم و شرکت‌نکردن در رأی‌گیری‌های جمهوری اسلامی برای بسیاری از مخالفان نظام یک پرنسیپ بوده است؛ نظامی که بهترین زنان و مردانش امثال «پروفسور» زهرا رهنورد و میرحسین موسوی و احمدی‌نژاد و کروبی و امثالهم هستند. جمهوری اسلامی به مثابه نمایندهء عوام و عقب ‌مانده‌ترین لایه‌های اجتماعی که آنها را می‌توان با سیب‌زمینی و وعده پنجاه هزار تومانی و «پول نفت» و «آب و برق مجانی» فریفت، به بخش پویای جامعه تحمیل می‌کند چاره‌ای جز گزینش امثال احمدی‌نژاد و موسوی و کروبی و زنانشان را نداشته باشد و آنها را به عنوان نمادهای جامعهء خود که باید ایرانیان را در جامعهء جهانی نمایندگی کنند، بپذیرد. اگر کسی، به ویژه اگر روشنفکری که ادعای سوسیالیسم و کمونیسم و لیبرالیسم و دمکراسی و حقوق بشر دارد، از این همه نه تنها احساس توهین نکند، بلکه در دادن رأی خود به آنها به عنوان نمایندهء خویش پیشقدم هم بشود، آن وقت باید قطعاً به بازنگری در آموزه و آرمان و وجدان خود بپردازد چرا که عنصری در وی عمل می‌کند که با تبار خرد و روشنگری بیگانه است.

این نکته را نه فرصت‌طلبان درک می‌کنند و نه آنهایی که گمان می‌کنند شرایط مردم ایران را بهتر از آنها لمس می‌کنند و هنوز رییس جمهوری «اصلاحات»شان بر سر کار بود که در خارج از کشور خیمه تبلیغات خود را به راه انداختند، و با این همه کسی را بهتر از احمدی‌نژاد نتوانستند به مردم عرضه کنند. حال آنکه میلیون‌ها نفری که در رأی‌گیری‌ها شرکت نمی‌کنند و هر روز بر شمارشان افزوده نیز می‌شود، خارج از ایران زندگی نمی‌کنند. این تنها جمهوری اسلامی نیست که مردان کوچک به جامعهء عرضه می‌کند. «روشنفکران» نیز از این مردان کم ندارند.

امروز اگر سخن از «مطالبه» و برنامهء نامزدهای ریاست جمهوری می‌رود، اتفاقا نه به دلیل «مشارکت پرشور و فعال» که تا کنون به جایی نرسیده، بلکه به دلیل تجربهء یک نمایش فرسایشی است که بازیگرانش روز به بروز کم و کمتر می‌شوند. از همین رو، کسانی که روزی جلوی سفارت‌ها صف کشیدند تا به این یا آن رییس جمهوری نظام رأی بدهند، امروز از موضع صد در صدی خود در رد «تحریم» و تأیید «مشارکت» کوتاه آمده و تلاش می‌کنند با کنار هم قرار دادن آنها از بار شکست مشارکت‌های بدون نتیجه بکاهند. برخی حتی نعل وارو می‌زنند و می‌گویند: «سیاست تحریم پاسخ نداد و به جایی نرسید! پس بیایید مشارکت کنید تا مثلا میرحسین موسوی به جای احمدی‌نژاد بیاید!» باید گفت: نخیر! اشتباه می‌کنید! اتفاقا به همین جایی رسید که امروز از سوی مشارکت کنندگان سابق، سخن از "نه تحریم، نه مشارکت" می‌رود! دقت کنید: مشارکت، اثباتی است. تحریم، سلبی است. وقتی می‌گویید تحریم نمی‌کنیم، مشارکت هم نمی‌کنیم، در عمل کاری جز تحریم انجام نداده‌اید! حالا هر چقدر هم آن را با شرط و شروط مطالبات بیارایید، تفاوتی در نتیجه نمی‌کند. مگر آنکه باز هم در دقیقهء نود، پشتک و واروی سیاسی زده و رأی خود را بدون آنکه مطالبه‌ و تضمینی در کار باشد، خرج نظام جمهوری اسلامی بکنید، آن هم بدون آنکه اطمینان داشته باشید، از درون آن احمدی‌نژاد و یا کسی شبیه او بیرون نخواهد آمد!

این سیاست تحریم نبود که احمدی‌نژاد را روی کار آورد، بلکه اتفاقا سیاست مشارکت بود که در طول سال ها وی را درون خود پروراند و سرانجام تحویل جامعه داد. کسی که اندکی علوم اجتماعی خوانده و ذره‌ای در تاریخ خود ایران و تجربهء کشورهای دیگر تأمل کرده باشد، درخواهد یافت چه زنجیری از شرایط عینی و ذهنی باید بافته شده باشد تا حلقه‌ای از آن در یک بزنگاه تاریخی بتواند نقش خود را بازی کند. راست این است که سیاست مشارکت بارها به ثمر نشسته است: انقلاب اسلامی، جمهوری اسلامی، رفسنجانی، خاتمی، و احمدی‌نژاد. حال آنکه پیامدهای سیاست تحریم، از جمله در طرح مطالبات، تازه تازه دارد خود را نشان می‌دهد و برای به ثمر نشستن آن هنوز باید صبر کرد.

نمی‌توان بخش پویا و روشنگر جامعه را به این دلیل که حاضر نیست خود را تا سطح جمهوری اسلامی و مردان کوچک آن و عیال شان کاهش دهد، مورد ملامت قرار داد. اشتباه است اگر کسانی بر این خیال باشند که با کسی مثل خاتمی و کروبی و موسوی و امثالهم، می‌توان دوران احمدی‌نژاد را به عقب باز گرداند. گذشته از این واقعیت که اینها نیامده‌اند که بروند، احمدی‌نژاد به مثابه نماد نهایی جمهوری اسلامی حاصل ناگزیر این نظام بوده و هست. بسته‌تر شدن فضای جامعه نه به دلیل این یا آن رییس جمهوری بلکه حاصل ساختار سیاسی حاکم و سیاست‌های کلان حکومت و تلنبار شدن مطالبات مردم و ناتوانی رژیم از پاسخگویی به آنهاست. در شرایطی که اساس نظام در خطر قرار گیرد، نباید تردید داشت که همه رییس جمهوری‌های نظام اگر نتوانند با شعار «تغییر» مانع تغییر شوند، قطعا بنا به حکم حکومتی دستور آتش خواهند داد. زمامداران رژیم در تمامی سالهای گذشته کاری جز این نکرده‌اند. دوران «سیاه» احمدی‌نژاد به راستی افسوس کدام دوران «سپید» در حکومت اسلامی را در برخی بر می‌انگیزد؟

نظام بی آینده

2009-05-04T11:31:00.000-07:00

بسیاری از انگلیسی ها بر این باورند که سرنوشت جنگ واترلو در زمین های ورزشی شهر اتو تعیین شد.

این داستان یک زمینه سازی موفق و هوشیارانه برای بدست آوردن پیروزی های آینده است.

در جمهوری اسلامی اما تصمیم گیری ها و سیاست گذاری ها سالهای گذشته جایی برای باور به ژاژ خایی های تکیه بر تخت زدگان باقی نمیگذارد.

با واگذاری 4200 دبستان به حوزه آیا موقعیت علمی و فرهنگی ایران برای رودر رویی با همان دشمنانی که شب و روز ما را از آنان میترسانند بهتر خواهد شد؟ آیا جمهوری اسلامی تعریف و ترسیم منسجم و آشکاری از واژه دشمن دارد؟ آیا برای این رو در رویی که تازه هم نیست و سده هاست نفس ایران را گرفته است، سلاح ایمان و دعا و استخاره کارگشا بوده است؟ اگر بوده چگونه است که هنوز دنبال فن آوری های غربی له له زنان از این کشور به آن کشور میروند و گاهی دست به دامن بد نام ترین قاچاق چیان میشوند؟ آیا از ایدئولوژیی که تسلیم را به جای اندیشه وشک برای نوزایی را سرلوحه کار خود قرار داده انتظار پرورش انسان های مستقل، قوی، اندیشمند و قاطع داشتن کار بیهوده ای نیست؟

حتا برای آنان که جمهوریت این نظام، که از آن دیگر نامی باقی نمانده است را با تقدس مینگرند و ماندنش را با تمام نحسی که با کشتار و تبعید میلیون ها و به زندانی و ویرانی کشاندن ایرانیان وجودش را گرفته ترجیح میدهند باید این پرسش پیش آمده باشد که آیا کشتی جمهوری اسلامی قادر است در دریای متلاطم سیاست جهانی مردم را به ساحل امنی برساند؟ آیا دریافت مردم از ساحل امن با دریافت آقایانی که پروانه ی گزینش برای ملت را در کیف خود حمل میکنند یکی است؟

جمهوری اسلامی سی سال وقت داشت تا ثابت کند آیا توانایی مدیریت و راهبرد جامعه ی پویا و جوان ایران را دارد یا خیر!

در رویارویی با آینده، کاربدستان نظام ولایت مطلقه فقیه بدون کمترین برنامه ، ایرانیان را بر قطاری نشانده اند که ترمزش بریده و مقصدش ناپیدا است.

آیا صرف داشتن گذشته ی درخشان که آگاهی از آن و بالیدن به آن حق هر ایرانی میهن دوستی است، ایرانیان رادر وانفسای کشمکش قدرت های جهانی و منطقه ای از گزند آسیب ها در امان خواهد داشت؟

فروید چند ماهی پیش از آغاز جنگ جهانی دوم هنوز بر این باور بود که ملتی که کسانی مانند گوته را به جهان عرضه کرده نمیتواند آغاز گر چنان جنگ خانمانسوزی باشد. پس از پایان جنگ و روشنگری در باره ی جنایت های سهمگین حزب ناسیونال سوسیالیست آلمان، فروید نظریه ی خود را تعدیل کرد و بر این باور شد که حتا فرهنگ نیز، هر چه هم پرقدرت و ریشه دار، نمیتواند انسان را تماما از در غلتیدن به فرود های کنج های تاریک روحش در امان بدارد.

فروید این مهم را وظیفه ی دولت میداند تا با هنجارها و قواعد پیش گیرانه راه را بر لبریز شدن نیمه ی حیوانی انسان ببندد.

حال باید دید در نظام هایی که سردمداران خود پرچم دار هر آنچه بی فرهنگی و بی اخلاقیست هستند و تبر به دست گرفته تا تیشه به ریشه ی همه بنیاد های اخلاقی، فرهنگی واجتماعی بزنند چه جایی برای شکوفایی و رستن میماند؟

اگر قرار بود در رقابت میان ملت ها، پیشینه ی تاریخی تعیین کننده باشد، باید ایران و مصر و یونان و چین گوی سبقت را در پهنه ی سیاست و اقتصاد و فرهنگ از همه ربوده باشند؟ اما واقعیت ها نشان میدهند که گذشته ی درخشان برای ماندن در میدان رقابت میان ملت ها کافی نیست. برای ماندن باید از تمام ذخیره ها و گنجایش ها بهره برد و پیوسته نو شد، نو دید، نو اندیشید.

توانایی هر ملتی از درون خود میجوشد و میروید. این را به آشکاری هر چه تمامتر در میان مردم ژاپن و آلمان میتوان دید. اما آیا جمهوری اسلامی در مقامی هست تا این ظرفیت ها را از قوه به فعل در بیاورد؟

تجربه سال های گذشته نشان داده که جمهوری اسلامی برزخی را پدید آورده که در آن نه در باغچه ی سیاست گلی میروید، نه در باغچه ی اقتصاد، نه در باغچه ی دانش و نه در باغچه ی فرهنگ. این بوستان را به باغی تبدیل کرده اند که در آن علف های هرز، پیرامون چناری خشکیده و پر از غده های سرطانی گرد آمده اند

آینده ی ایران تنها زمانی آینده ای درخشان خواهد بود که به دست مردم رقم زده شود و اراده ی مردم تعیین کننده باشد.

تا زمانی که مردم تصمیم به تغییر سرنوشت خود نگرفته باشند، تعیین آینده و تعیین مقصد این سفر، موکول به فرداهای نا معلوم خواهد شد، آن هم در زمانه ای که موج تغییر و دگرگونی آنچنان شتابی به خود گرفته که تحلیل گران نیزاز واکاوی به موقع آن وامانده اند.

ایرانیان میبایست این مسئله را برای خود حل کنند که آیا رفتن آن سر سپرده و آمدن سر سپرده ی دیگر گره سختی ها و تنگنا های زندگی آنان را خواهد گشود یا نه؟ تا زمانی که که هر تپش قلب کاربدستان به جای ایران، نظام را صدا میزند دمیدن سپیده ی بهبودی در افق زندگی مردم بعید به نظر میرسد. تا آن هنگام که خواسته ها و آرزوهای مردم با خواسته ها ی کاربدستان نظام ولایت مطلقه فقیه هم پوشانی ندارد، ایران نیروی خود را در سایش درونی و پیوسته ی خواسته های متضاد فرسوده خواهد کرد چرا که نه دولت میتواند وظیفه خود را که پاسداری از منافع و مصالح ملی هست انجام دهد، و نه مردم میتوانند ببالند و شکوفا شوند.

رضا عزیزی نژاد

برگی از تاریخ

2009-04-22T12:55:00.000-07:00

هنوز شاه سقوط نكرده بود كه خانه‌های "زال ممد" درخيابان جمشيد
تهران سقوط كرد. در همان اولين روزهای سقوط نظام شاهنشاهی، شهرنو را با حكم آيت‌الله خلخالی و با بلدوزر ويران كردند. مالك اوليه زمين بسياری از آن 100 تا 150 خانه كوچك و پراتاقی كه مثل لانه زنبور ديوار به ديوار هم ساخته شده بود "زال محمد" بود. از قمار بازها و پااندازه‌های قديمی‌و مشهور زمان پهلوی اول درتهران. او نخستين كسی بود كه دراين محله چند خانه برای زنان تن فروش ساخت تا هم در آن زندگی كنند و هم كسب و كار! بعد از كودتای 28 مرداد اين خانه‌ها زياد شدند و دو خيابان هم در آن كشيده شد. در يك خيابان خانه‌های شخصی زنان تن فروش بود و در خيابان ديگر خانه‌های محل كسب و كارشان. اولی را نجيب‌خانه جمشيد می‌گفتند و دومی‌را شهرنو. فرزندان خرد سال زنانی كه در خانه‌های جمشيد « نجيب خانه» سكونت داشتند به خيابان دوم راه نداشتند، پليس بچه‌های كم سن و سال را اگر در شهر نو می‌ديد جمع می‌كرد. آنها مثل كرم در خيابان دوم در هم می‌لوليدند. اغلب وقتی به سن 14- 15 سالگی می‌رسيدند به جمع خيابان اول می‌پيوستند. دختران در اختيار مردان گذاشته می‌شدند و پسران خود نان آلوده به انواع بزهكاری را در می‌آوردند. خرج برخی از خانه‌های جمشيد را اغلب يكی از اوباش پولدار می‌پرداخت و خانه‌های خيابان اول سرقفلی داشت زيرا محل كسب نان از راه برداری جنسی بود. بندرت پدر بچه هائی كه درخيابان دوم ولو بودند معلوم بود. پسرها از همان 10-12 سالگی جيب بری و قاچاق مواد مخدر را شروع می‌كردند و يا نوچه يكی از چاقوكش‌ها و دزدها و اوباش می‌شدند و تن به رابطه جنسی می‌دادند. بيشتر زندانيان كم سن و سال دوران شاه در زندان‌های ايران را همين عده تشكيل می‌دادند. جمشيد مركز توزيع مواد مخدر بود. هر صبح زود، كنار يكی از خانه‌های در بسته نجيب خانه عده‌ای از اين پسران جوان به زحمت روی زمين نشسته و برای بيداری و بر سر پا ايستادن هروئين زير بينی يكديگر می‌گرفتند. شب‌هائی كه تامين كننده خرج زن و يا زنانی كه بصورت همسايه در اين نجيب خانه زندگی می‌كردند به خانه می‌آمدند تا يك شب را با يكی از اين زنان بگذرانند، اين پسر بچه‌ها را از خانه بيرون می‌كردند و آنها در كوچه شب را صبح می‌كردند و اين ملاقات‌های شبانه در طول تمام شب‌های هفته ادامه داشت. در همين خانه‌ها، دختران 14-12 ساله اين زنان مورد اولين تجاوزهای جنسی قرار می‌گرفتند و سپس در سال‌های بعد خود به زنی سابقه دار و آشنا با اين حرفه تبديل می‌شدند. بعضی از زنانی كه در جريان كودتای 28 مرداد به اوباش تهران كمك كرده بودند و همراه آنها با شعار زنده باد شاه و مرگ برتوده‌ای، مرگ بر مصدق از جنوب تهران خود را به مركز شهر و اطراف خانه مصدق در خيابان پاستور رساندند، بعدها صاحب چند صد متر زمين در همين محله شدند كه همه آنها نيز به خانه‌های محل كسب و كار و نجيب خانه اختصاص يافت! درجمع پری بلنده ، مهين بچه‌باز، عصمت بابلی و… خوش بخت‌ترين آنها كه در كودتای 28 مرداد پشت سر اوباشی مانند هفت كچلان، حسن انجيری، اميرموبور، مصطفی زاغی، شعبان بی‌مخ، رضا جگركی و … در نقش توده مردم راه افتادند "ملكه اعتضادی" بود. زنی فوق‌العاده زيبا و معشوقه افسران اسم و رسم درارارتش شاه، از جمله سروان خسروانی، كه بعدها در ارتش شاه ژنرال شد و رئيس سازمان تربيت بدني(ورزش) ايران! ملكه اعتضادی با برخی از اعضای دربار شاه هم رابطه داشت. بعد از كودتای 28 مرداد با استفاده از رابطه‌هائی كه داشت و خدماتی كه در كودتای 28 مرداد كرده بود از سهامداران بانك ايران و ژاپن شد و پيش از انقلاب از ايران گريخت. گويا در اسرائيل مقيم شد و اخيرا مرد. او در سال‌های بعد از كودتا به يكی از نزديكان اشرف پهلوی تبديل شده و شايعات زيادی در باره نقش او در شبكه قاچاق مواد مخدر در زمان شاه وجود داشت و اينكه با اشرف پهلوی در اين كار شريك بود. عكسی از او وجود دارد كه روز كودتا روی يكی از تانك‌های كودتاچی‌ها ايستاده و به سود شاه شعار می‌دهد! پروين غفاری را موطلائی شهر لقب داده بودند. يكی از پرخواننده‌ترين پاورقی‌های مطبوعات دهه 40 و 30 در ايران پاورقی بود با همين نام "موطلائی‌شهرما" كه حسينقلی مستعان آن را برای تهران مصور می‌نوشت. نويسنده‌ای كه با علی دشتی و حجازی بر سر شناخت روح و روان زنان رقابت داشت و هر سه می‌خواستند بالزاك ايران شوند! پروين غفاری بعد از كودتا يكی از مشهورترين زنان ايران شد. رفيق شخصی مصطفی طوسی از چوبدارها و قصاب‌های معروف تهران پيش از "هژبر يزدانی" بود. بعدها " هژبريزدانی" جای او را در قصاب‌خانه‌تهران گرفت! پروين غفاری مدتی هم معشوقه اردشيرزاهدی وزير خارجه شاه بود. اين دوران كوتاه بود پس از مدتی موطلائی تهران تبديل به دامی‌برای يافتن دختران زيبا برای اعضای دربار و شخص شاه شد. پيش از رسيدن به 40 سالگی، در چند فيلم فارسی هم بازی كرد، كه نقش دست سوم را داشت و بيشتر بدليل زيبائی‌اش از او درچند فيلم استفاده كردند. او را «پری غفاري» صدا می‌كردند، كه مخفف پروين است. بعد از آنكه خانه‌های جمشيد را در دو خيابان شهرنو و نجيب‌خانه تهران ويران كردند، زنانی كه در آنها زندگی می‌كردند را ابتدا بردند در خانه ثابت پاسال در انتهای خيابان جُردن. ثابت پاسال نيز از سرمايه داران بزرگ زمان شاه بود كه دستی قوی در واردات داشت و بازاری‌ها و تجار سنتی ايران كه نانشان در زمان شاه آجر شده بود تشنه به خونش بودند. همان‌ها كه حالا يك ملت تشنه به خونشان است. خانه ثابت پاسال قصری بود با ديوارهای سنگی، نرسيده به خيابان فرشته، در كوچه‌ای با شماره 14 در انتهای خيابان جُردن و گاندی. دراين خانه بر سر اين زنان آب تربت ريختند و چادر مشگی سرشان كردند. حجت‌الاسلام كم سن و سالی بنام هادی غفاری سرپرستی ارشاد مذهبی‌آنها را برعهده گرفت. بعد از چند ماه، از ميان اين زنان عده‌ای را كه سن و سالشان زيادتر بود دستچين كردند و بعنوان زنان مدافع اسلام و مخالف مجاهدين و كمونيست‌ها فرستادند مقابل دانشگاه تهران و هر متينگ و سخنرانی كه تهران برپا می‌شد. سرپرستی آنها را زنی بنام "زهراخانم" برعهده‌داشت كه چادر به كمر می‌بست و به دختران و زنانی كه بحث سياسی می‌كردند حمله می‌كرد و حتی بعدها اطرافيان و همكارانش با چاقو به دخترها حمله می‌كردند. فيلسوف فاحشه‌ها بود، چون می‌توانست چند كلمه‌ای در باره قرآن و بدی كومونيسم حرف بزند. از جمله اينكه در كومونيسم زنان اشتراكی‌اند!
از ميان همين زنان، عده‌ای كه جوان‌تر بودند برای نگهبانی‌زندان‌ها انتخاب شدند و تعليم ديدند و از جمع آنها، قوی ترينشان به شكنجه‌گران زندان زنان تبديل شدند. به آنها گفته شده بود اگر شلاق بزنيد و كمونيست‌ها را شكنجه كنيد، گناهانتان پاك شده و به بهشت خواهيد رفت! آنها كه طرح جمع آوری كودكان خيابانی و انتقال آنها به پادگان‌های ويژه مقاومت شهری را اجرا می‌كنند تا پس از اندكی آموزش مذهبی‌به گاردهای محافظ ولايت در خيابان‌ها تبديل شوند، اين تجربه را پشت سر دارند؛ گرچه مانند "احمدی نژاد" شهردار حزب اللهی تهران نقش آفرين خانه ثابت پاسال نبوده باشند. نقش آفرينان آن دوران امثال حجت الاسلام غفاری بودند كه حالا صاحب كارخانه جوراب زنانه "استارلايت" است. نقش هژبر يزدانی‌ها را هم موتلفه اسلامی‌برعهده گرفته است و بجای اداره و سلطه بر قصابخانه تهران، يك كشور را به قصابخانه تبديل كرده است. خيابان جمشيد حالا شده سايت اينترنتی "صيغه" و درحاشيه همه خيابان‌های تهران، اتومبيل‌ها خيابان جمشيد را جستجو می‌كنند. شايد "فاطمه قائم مقامی" هم برای دورانی نقش ملكه اعتضادی را در جمهوری اسلامی‌داشت. همان خانمی‌كه معشوقه علی فلاحيان بود و بدستور او توسط يكی از ايادی فلاحيان بنام "سنجری" در اتومبيلش با اسلحه كمری مجهز به صدا خفه كن ترور شد تا رابطه‌ها كور شود. (روزنامه‌های دوم خردادی را يكبار ديگر بايد از ابتدا خواند! تا كينه فلاحيان و ياران سعيد امامی‌از امثال عمادالدين باقی و گنجی و حجاريان و ... را دوباره پيدا كرد.) خيابان جمشيد را خلخالی با ساده لوحی آلوده به قساوت بجای قضاوت ويران كرد تا فساد و فحشاء در ايران ريشه كن شود. يا ندانسته پيشانی خاك را بوسيد و يا سرانجام فهميد فساد و فحشاء و اختلاس و هر سقوط اخلاقی ديگری در جامعه از دل حاكميت و نابرابری در آن جامعه بيرون می‌آيد. "ماهی از سر گنده گردد، نی زدم" فساد و تباهی اخلاقی امروز جامعه ايران بازتاب همين فساد در حاكميت است، جامعه آينه حاكميت است. اين فساد و فحشاء و سقوط اخلاقی بارها و بارها فراتر از دوران پيش از انقلاب است. بدين ترتيب آن بازی تكراری كه اين روزها برای مبارزه با مفاسد در خيابان‌ها راه انداخته اند و به بهانه بدحجابی‌به خانه سينما و يا فلان كنسرت حمله می‌كنند، نه برای مقابله با فساد كه اتفاقا برای مقابله با اعتراض به اين فساد و تباهی است. اگر غير از اين بود، مقابله و مبارزه بايد ابتدا در حاكميت شروع می‌شد. شروع نيز خواهد شد، همانگونه كه شاه وحشت زده از بيم سقوط دست به آن زد و هويدا و نصيري( نخست وزير و رئيس ساواك) خود را زندانی كرد و در تلويزيون خطاب به مردم گفت: صدای انقلاب شما را شنيدم! اما تمام شواهد نشان می‌دهد كه اين شروع درجمهوری اسلامی‌نيز با همان تاخير و نتيجه‌ای همراه خواهد بود كه در آخرين سال حكومت شاه همراه بود. چرا؟ به اين دليل ساده: چاقو دسته خود را نمی‌بُرد!

یک رسوایی سیاسی دیگر

2009-04-20T10:45:00.000-07:00

کاربدستان جمهوری اسلامی بار دیگر با اجرای نمایشی رقت انگیز و خنده آور خود را به صدر اخبار جهان پرتاب کردند. این بار نیز سوژه همچون همیشه اسراییل بود، که گویی تمام زندگی و نفس نظام ولایت فقیه به آن بسته است.
اخبار امروز شبکه دو آلمان صحنه پرگویی های احمدی نژاد را نشان داد که به محض آنکه موضوع پیش بینی شده، یعنی بد و بیراه به اسراییل آغاز شد، کشورهای اروپایی در اعتراض به رئیس جمهور ولایت فقیه که به سرو سینه اس میکوبید سالن را ترک کردند. آلمان و شماری از کشورهای اروپایی از همان آغاز و با توجه به حضور عوام فریبی چون احمدی نژاد از شرکت در این کنفرانس خودداری کرده بودند
رقت انگیز صحنه ای بود که برای روضه خوانی احمدی نژاد تنها دار و دسته ی جمهوری اسلامی با حرارت هر چه بیشتر کف میزدند تا جبران سکوت دست های در جیب مانده را نیز بکنند
صحنه ی ورود مردی که خود را به شکل دلقک در آورده بود به سالن کنفرانس، مضحکه ی نمایش بی رمق نمایندگان جمهوری اسلامی را به اوج خود رساند. بان کیمون دبیر کل سازمان ملل بی درنگ تراوشات احمدی نژاد را محکوم کرد.
احمدی نژاد به عنوان فردی کم عقل و پر گو بزودی به همان جایی سرازیر خواهد شد که تاریخ با اینگونه موجودات میکند. با این نمایش او و دارودسته اش آخرین بخت خود را برای در قدرت ماندن از دست دادند، چرا که نظام برای ماندنش نیاز به کسی دارد که با توجه به چرخش سیاسی غرب نسبت به رابطه اش با ایران بتواند نظام را از بن بست کنونی رهایی بخشد.خامنه ای پس از این نمایش مجبور خواهد بود در برابر فشارجناح مقابل عقب نشینی کرده و اگر لازم شد با حکم حکومتی این سکان شکسته را به دست موسوی بدهد

گزارش تصویری

دیدار با آقای احمد مقدم

2009-04-06T07:35:00.000-07:00

دیدار اعضای دفتر پژوهش جبهه ملی ایران با آقای احمد خلیل الله مقدم

چندی پیش برخی از اعضای دفتر پژوهش جبهه ملی ایران متشکل از آقایان حاج قاسمعلی ، رضوی و خادم در منزل اقای خلیل الله مقدم، یکی از اعضای قدیمی جبهه ملی ایران و عضو هیئت اجرایی حزب ایران دیدار کردند. در این دیدار پیرامون مسائل تاریخی همچون کودتای 28 مرداد و تاریخچه حزب ایران و آینده ی سیاسی ایران بحث و تبادل نظر شد.

آقای مقدم در شرف سفر خود به اروپا برای تجدید چاپ کتاب پر ارزش خود به نام تاریخ جامع ملی شدن نفت در آلمان و فرانسه، به بحث و تحلیل در مورد مطالب کتاب خود پرداختند.

در پایان این نشست آقای مقدم از حضور چنین جوانان آگاه و پر شور در صفوف جنبش ملی ایران ابراز خشنودی نموده و آینده ای روشن را برای جنبش ملی ایران پیش بینی کردند.

آقایان مجتهدی و رحمانی که بدلیل سفر در این دیدار حضور نداشتند ضمن عذرخواهی از آقای مقدم برای ایشان آرزوی سلامتی و بهروزی نمودند که به ایشان ابلاغ گردید .

در پیشگاه تاریخ

2009-02-19T11:34:00.000-08:00

سی سال از انقلاب سال پنجاه و هفت می گذرد و بایسته است به جای بازگویی فجایع حاصل از استقرار جمهوری اسلامی و پی گیری تئوری های توطئه ، به بازنگری این شکست تاریخی ملت ایران بپردازیم و پشتیبانی دیر هنگام خود را دراین سالمرگ انقلاب پنجاه و هفت از آرمان خواهی و بصیرت شخصی اعلام کنیم که خطر استقرار استبداد مذهبی را دریافت و در آن شرایط وانفسا و بدون بازگشت صلاح کشور و ملت را در پذیرفتن مسئولیت خطیر نخست وزیری یافت. در نخستین روزهای نخست وزیریش با انحلال ساواک، آزادی زندانیان سیاسی، لغو سانسور و آزادی مطلق مطبوعات اولین گام ها را در راه استقرار دمکراسی در ایران برداشت .

شاپور بختیار یکی از سه تن امضا کنندگان نامه ای خطاب به محمد رضا شاه در سال 56 بود، که لزوم بازگشت حکومت قانون و آزادی های سیاسی را گوشزد میکرد. او که ژرفای بحران سیاسی، اجتماعی حاکم بر ایران را دریافته بود، از سویی از پافشاری همواره ی خود بر استقرار حکومت قانون و از سوی دیگر، از رویارویی و مرز بندی با قدرت گیری قشریون مذهبی باز نایستاد.

در آن نا بسامانی و آشفتگی، با مردم سخن گفت و از آنان خواست تا به خود و هویت ملی خود اعتماد کنند. ضمن نکوهش خود کامگی نظام استبدادی موجود که مملکت را بسوی انفجار کشانده بود، ملت را ازهیجان های ویرانگر و بیباکی نسنجیده بر حذر داشت، دعوت به استقرار نظامی قانونمند و دمکرات نمود و برای استقلال و حفظ تمامیت ارضی ایران که همانا راهبر او در اقداماتش بودند کوشید.

شوربختانه ملت ایران به دلیل سده ها تجربه استبداد، فقدان آموزش و آگاهی های سیاسی، این اقدامات را نادیده گرفت و درنیافت که این دست آورد ها همانا جامه ی عمل پوشاندن به خواست های انقلاب است. مردم ایران که استبداد تمام راهها را برای ابراز نظر سیاسی به رویشان بسته بود، اعم از شهرنشین و توده های حاشیه نشین برآمده از اصلاحات ارضی ، به جای همبستگی و حمایت از دولتی که تبلور خواسته های ملت بود، اولویت را در آن دید که بر حس انتقام جویی و تنفر خود میدان داده و هشدارهای پی در پی و اعلام خطر در مورد بر پایی حکومت استبدادی مذهبی را نادیده بگیرد.

در آن شرایط بحرانی نه تنها عامه ی مردم، حتی روشنفکران و نیروهای سیاسی نیز به ندای او پاسخ مثبت ندادند، مواضع و خواست های مبا رزا تی خود مبنی بر استقلال و آزادی را رها کرده و در برابر روحانیان مرتجع و انحصار طلب قالب تهی کردند. گویا خرد در تدبیر امور جایی نمی یافت.

اگر چه تاریخ را با اگرها و شاید ها نمی نویسند؛ اما امروز ضرورت تاریخی است که هر ایرانی ملی، میهن دوست، آزادی خواه و خواهان دمکراسی، در پیشگاه تاریخ و در برابر ایران آینده اعلام دارد که عدم همبستگی به هنگام با اقدام آرمان گرایانه بختیار درپذیرفتن مسئولیت نخست وزیری، امکان بزرگ تاریخی ملت ایران را برای برقراری حکومت قانون و استقرار حاکمیت ملی هدر داد.

افسوسی که در فرد فرد ایرانیان آگاه و مسئول بخاطر استقرار و استمرار استبداد مذهبی در ایران موج می زند، ما را بر آن داشت تا به عنوان فرزندان این آب و خاک و نوجوانان زمان وقوع انقلاب 57، امروز و در پیشگاه تاریخ پشتیبانی دیر هنگام خود را از شاپور بختیار و آرمان های سیاسی او که همانا آرمان های اصیل انقلاب بزرگ مشروطیت بودند اعلام داریم.

ما تمامی ایرانیان دلبسته به ایران و آزادی خواه را فرا میخوانیم، که اکنون با سی سال تاخیر وکسب تجارب تلخ، صرف نظر از موضع سیاسی آن زمانشان ، همبستگی و پشتیبانی دیر هنگام خود را از آن آرمانهای اصیل و ملی اعلام کنند و درگسترش هر چه بیشتر خود آگاهی سیاسی و تاریخی ملت ایران گام بردارند و روشنگر راه آینده ی ایران باشند.

آسمان مقدم – شیوا نوجو- رخسا خیامی

رضا عزیزی نژاد – نیما ناصرآبادی

بهمن ماه 1387 خورشیدی

خود کرده را تدبیر نیست؟

2009-02-01T08:01:00.000-08:00

سی سال پس از 37 روز

حکومت دکتر شاپور بختیار

در میان مطالب بسیاری که در سایت ها، رادیو ها و تلویزیونهای خارج از کشور در مورد بختیار و نقش تاریخی وی قبل از بر سرکار آمدن خمینی منتشر میشود، نظر یکی از خوانندگان سایت رادیو زمانه نسبت به مطلبی که بعنوان روز شمار وقایع از روزنامه های همان وقت انتخاب و منتشر می شود، نظر مرا بخود جلب کرد. می نویسد:

«رابطه ی روشنفکری ایرانی با فاشیسم اسلامی درست مانند رابطه ی روشنفکری آلمان با ناسیونال سوسیالیسم است. با این تفاوت که روشنفکری آلمان شهامت بازبینی را داشت، اما روشنفکری ایرانی بطور سیستماتیک از روبرو شدن با حقیقت تن در می زند و هنوز نیز خاک در چشم نسل جوان می پاشد، چنان که تو گویی آقایان هیچ نقشی در استقرار جهل و خشم نداشته اند. به نظر من روشنفکری حامل انقلاب در کلیت اش به عنوان یکی از منفورترین نسل های تاریخ ایرانزمین شناخته خواهد شد. نسلی ایران ستیز تر، ایدولوژی زده تر، زن ستیز تر، خودشیفته تر، دروغ گو تر، و البته وقیح تر (چرا که هرگز کمینه ای از حقیقت را نیز نپذیرفت) در کل تاریخ قابل پیگیری ما وجود نداشته است. زهر و سمی که از ذهن های اینان وارد شریان های اجتماع رو به پیشرفت و ترقی ما شد هر پیکری را فلج می کرد، طبیعی ست که یک جامعه ی نامتوازن و به تازگی از خواب قرون بیدار شده توانایی رویارویی با این میزان از نفرت برنامه ریزی شده را نداشته باشد. شرم

دوران بر آنان باد.

از خود پرسیدم، روشنفکران مارا چه شده است که بی اعتنا به چنین عکس العمل هائی همچنان به توجیهات بی سر و ته خود در باره «انقلاب» ادامه می دهند. چرا این حرفها را بگوش نمی گیرند و اگر میخوانند و می شنوند، چرا آنها را جدی نمی گیرند؟

گفتم، شاید دچار بحران فکری شده ایم و داریم در همان «ندانم بکاری» دست و پا می زنیم که در ضرب المثل فارسی «خود کرده را تدبیر نیست» شرح آن رفته است. ضرب المثل ها و گفتارهای این چنین را در فرهنگهای ریشه دار و قدیمی (همانند فرهنگ خودمان) باید جدی گرفت. آنها از کوره ی تجارب هزاره ها و نسلهای مختلف بیرون آمده اند و اگر درستی آنها هزاران بار به تجربه ثابت نمی شد، سالها بود که به فراموشی سپرده شده بودند و هرگز بدست ما نمی رسیدند.

می گوییم: «خود کرده را تدبیر نیست»، ولی آیا هیچوقت از خود سوال کرده ایم که چرا چنین است. چرا وقتی با انسانهائی که در گرداب اشتباهی که خود مرتکب شده اند و در آن دست و پا می زنند، روبرو می شویم، ناخود آگاه این ضرب المثل بر زبان ما جاری می شود؟ آیا درست بودن آنرا محک زده ایم تا ببینیم چرا اینطور است و چه چیز باعث می شود، تا «تدبیر» با «خود کرده» چنین سر ناسازگاری داشته باشد؟

موقع فکر کردن به رفتار کنونی خیل وسیعی از روشنفکرانمان بی اختیار این ضرب المثل بر زبانم جاری شد، منتها فکر کردم به جای این که در آن اول به مقوله «تدبیر» بپردازم، به مانع اصلی در برابر چاره و تدبیر که در اینجا خود آن «خود کرده» است، بپردازم. «خود کرده» در این ضرب المثل موجودی است که نمی خواهد قبول مسئولیت کند. قبل از هر چیز حاشا می کند و منکر این میشود که اشتباه از خود وی سر زده است. اما زمانی که مدارک اشتباه را بصورت مکتوب جلو چشم او می گیریم، برای اینکه چرا هنوز آن اقدام را اشتباه نمی داند، هزاران عامل و علت می تراشد تا آن اشتباه و نقش خود را در آن منکر شود.

سوال این است که انگیزه اصلی مقاومت در درون این آدم «خود کرده» چیست که بعد از «اظهر من الشمس» شدن اشتباه هنوز بر سر درستی آن پا فشاری می کند؟ مرتبا در حال تغییر و تبدیل دلایلی است که اشتباه نبودن اشتباه را برای خود و دیگران توجیه کند. و تنها در یک مورد است که هیچ تحولی را در او مشاهده نمی کنیم و آن رابطه ای است که بین عامل اصلی جلوگیرنده «تدبیر» و اشتباه کننده بوجود آمده است. چنین انسانی همه چیز را حاضر است بپذیرد ولی حاضر نیست مسئولیت اشتباه خود را بپذیرد و به این خاطر نیز حاضر است همه عالم و آدم را ،غیر از خودش، مسئول این اشتباه بداند، تا «تدبیر در رفع اشتباه» یقه خود او را نچسبد.

نتیجه روشن است با چنین تلاشهای «مدبرانه ای»، تدبیر کم کم از حالت تدبیر بودن خارج شده، در بهترین حالت به توجیه اشتباه تبدیل می شود. در این صورت می توانیم هر اسمی را که خواستیم بر روی آن بگذاریم، ولی بدانیم که چنین لقبی مناسبتی با «تدبیر» ندارد.

اصولا مسئله قبول مسئولیت چه بصورت فردی چه بشکل جمعی مقوله ای است که مستقیما به بلوغ انسانها مربوط می شود. یکی از مشکلات جوامع استبدادی این است که این نوع حکومت ها مسئولیت فردی را در انسانها از بین می برند و از آنها انسان های صغیری می سازند که قیمومیت خود را بدست استبداد سپرده اند. مشکل اصلی برخورد جامعه ما برای رهائی ازقیمومیت در دوران دیکتاتوری شاه نیز این بود که آنها بطور داوطلبانه این قیمومیت را در بهمن ماه 1357 از شاه گرفتند و آنرا با دفاع بی چون و چرای خود از خمینی (این بار به تقصیر) به آیت الله تقدیم کردند.

مشکل قبول نکردن مسئولیت در اشتباه فقط به روشنفکران مخالف استبداد در دوران شاه محدود نشده بلکه دامن روشنفکران موافق رژیم پهلوی را نیز می گیرد. در آنها نیزبه نحوی همه آن مشکلاتی که در ضرب المثل «خود کرده را تدبیر نیست» نهفته است، می بینیم. آنها نیز برای یافتن راهی برای نجات از این مخمصه مدام از زیر بار مسئولیت شانه خالی می کنند. سی سالی است که ما با ریشه های مقاومت درونی این «خود کردگان» روبرو هستیم که حاضر نیستند مسئولیت اشتباه را بگردن بگیرند. حاضرند بخاطر فرار از مسئولیت همه را مسئول بدانند بجز خودشان که هریک سهمی در این حکومت داشته اند. هر دو گروه حاضرند کلاف سر درگمی را از علل و معلول های گوناگونی را که باعث بوجود آمدن وضعیت کنونی شده، سرهم کنند، ولی حاضر نیستند سهم خود را در مقامات عالیه در دوران پهلوی ببینند همانطور که بسیاری از روشنفکران مترقی با شرکت خود در تظاهرات و در آن رفراندوم کذائی جمهوری اسلامی (و اگر اهل قلم بوده اند) در مقالاتشان این اشتباه را ممکن ساختند، حاضر نیستند به سهم خود در این اشتباه اساره کنند.

به این ترتیب تا زمانی که هیچ یک از ما نپذیریم، در این اشتباه تاریخی در کجا و تا چه حد سهیم بوده ایم، پیدا کردن تدبیر نیز آسان نخواهد بود. می پرسید چرا؟ چون آن «خودی» که باید قبل از هر چیز سهم خود را در این اشتباه تاریخی ببیند و راه حلی برای رفع و رجوع آن پیدا کند، هنوز و همچنان اسیر آن است. او همه عالم و آدم را مسئول این اشتباه می داند، جز خود را ، و به این ترتیب تمام آن توانائی هائی را که باعث می شود «تدبیر» در او شکل بگیرد، از دست می دهد. چرا؟ چون او آگاه یا ناخود آگاه در ذهن خود فقط دنبال آن «تدبیر» هائی میگردد که در درجه اول موقعیت خود وی را بخطر نیاندازد و خود او را در پیدایش این اوضاع «خود کرده» مسئول قلمداد نکند، و چنین تدبیری همه چیز هست جز «تدبیر».

قبول نکردن سهمی که هریک از ما باید برای این اشتباه هزینه کنیم، بنا به موقعیت هر کدام فرق می کند. بخش وسیعی از نخبگان ما (که غیر از خود شیفتگی و نارسیسمی که در نهاد همگی ما به ودیعه گذاشته شده) نگران آبروی خود هستند، می ترسند که با اقرار به اشتباه موقعیت خود را در صحنه سیاسی و فرهنگی از دست بدهند. آنها با مقاومت خود در برابر پذیرفتن اشتباه سال هاست که جامعه را سرگردان و نسبت بخود بی اعتماد کرده اند ولی هنوز حاضر نیستند از این کار دست بردارند. و بعد هم می پرسند، چرا این جامعه برای برون رفت از این قیمومیت کاری نمی کند!

آنها با عمل خود در این سی سال دائما این اشتباه عظیم را (ترجیح دادن حکومت اسلامی خمینی یا رژیم شاه را به حکومت آدم دمکراتی مانند شاپور بختیار) با حرافی های خود در چنان هاله ای از توجیهات و سفسطه ها پیچیده اند که بجای تدبیر در مردم فقط به تردیدها و دو دلی های آنها دامن زده است. در این میان بیچاره «تدبیر» که هاج و واج به این جماعت نگاه می کند و دیگر نمی داند بالاخره تدبیر است یا چاهی جدید از اشتباهات در راه! البته باز جای خوشنودی است که در این بین بخش بزرگی از نخبگان مملکت ما (و بهمراه آنان بخش وسیعی از طبقه متوسط) که در آن زمان دنبال خمینی راه افتادند و او را بعنوان نجات دهنده در ماه دیدند، به این نتیجه رسیده اند که این تشخیص در آن زمان اشتباه بوده، اما چرا از نشان دادن راه رهائی از این اشتباه عاجزند؟ زیرا آنها در پرداختن ریشه ای به ماهیت این اشتباه مشکل دارند. آنها نمی خواهند اذعان کنند که اشتباه اصلی درآن موقع این بود که کسی معضل دخالت دین در سیاست را به عنوان یک انحراف یا عقب گرد تاریخی در آن زمان جدی نمی گرفت. آنها به کسی که در آن زمان به آنها در این مورد اخطار داد نیز وقعی نگذاشتند. بسیاری هنوز هم که هنوز است به این اصل مهم دست یابی به حقوق شهروندی، دمکراسی و حکومت قانون توجهی ندارند و همچنان اصرار دارند که حکومت دینی با افرادی دیگر بر راس امور میتواند این حقوق را تامین کند.

اما در بیرون از این طیف نیز، در بین کسانی که (اگر چه بسیار دیر) به اصل درست جدائی دیانت از حکومت رسیده اند، همچنان با کسانی روبرو میشویم که با گذشته مشکل دارند. بخاطر وجود این افراد نیز یافتن تدبیر برای گذار از این مخمصه تاریخی با اشکالات عدیده ای روبرو است. مشکل این گروه نیز در عشق به واژه «انقلاب» خلاصه می شود. این عده برای اینکه وجهه انقلابی خود را از دست ندهند، مدام در ماهیت و خصلت این «اشتباه» دست می برند. چند مورد آنرا در اینجا ذکر می کنم.

- همه اشتباه کردیم، تنها من نبودم! (اشتباه اشتراکی بود)

- هیچکس نبود و بما نگفت که ما داریم اشتباه می کنیم!

- شاه همه امکانات مبارزه سیاسی ما را محدود کرده بود، فقط آخوندها بودند که در میان مردم بعنوان آلترناتیو مطرح بودند.

- تا زمانی که گروه من با جکومت اسلامی همکاری داشت، همه چیز بر وفق مراد بود. اشتباه از زمانی آغاز شد که حکومت ما را از قدرت بیرون انداخت!

- در آن زمان هیچ آلترناتیو دیگری وجود نداشت!

- متاسفانه برای آمدن بختیار کمی دیر شده بود.

- انقلاب بود ولی انقلاب یعنی همین دیگر!

میتوانیم با آنچه که هریک از ما در این سی سال از دهان مدعیان نجات ایران شنیده ایم، این لیست را تکمیل کنیم. ولی بدانیم که طولانی شدن این لیست دلیلی بر هوش و ذکاوت ایرانی (که فقط در بین خود ما ضرب المثل شده) نیست، برعکس، سندی است بر نابالغی ما، آن هم چه بصورت فرد و چه بصورت جمع. پس بیخود نخواهیم دائما خود را به کوچه علی چپ بزنیم و با پر حرقی ها، تفسیرهای بی سر و ته و توجیهات سطحی که تا امروز برای انحراف خود از این اشتباه «خود کرده» بخرج داده ایم، مفری پیدا کنیم. این تمهیدات کاری بجائی نمی برد. فقط کار مردم را برای یافتن چاره و تدبیر سخت تر و طولانی تر می کند.

آنچه که کار ساز است، پذیرفتن سهم خود در این اشتباه تاریخی است. برای رهائی از این قیمومیت به تقصیر نیز فقط یک مقدار شجاعت و یک کمی هم لیاقت (و غیرت؟) لازم است. برای اینکه برای رفع این «خود کرده» تدبیری پیدا شود، قبل از هر چیز گفتن یک جمله کافیست. جمله ای که بیان آن از هیچ کس هیچ چیز کم نمی کند:

بختیار در آن زمان حق داشت اما ما حواسمان پرت بود!

روحش شاد!

وین 11 بهمن ماه 1387

حمید صدر

دعوت به سکوت

2009-01-01T08:01:00.000-08:00

بنا بر رسم همیشگی برخی از سازمان ها و حزب های سیاسی ایران، اندکی پس از یورش نیروی هوایی کشور اسراییل به پایگاه های حماس در نوار غزه، سیل اعلامیه ها و " ما به شدت محکوم میکنیم" ها به اینترنت سرازیر شد.

برای ایرانی همچون من که فارغ از مهر و کین نسبت به ملتی ویژه است و اگر هم دست به کار ی سیاسی زند و یا اعلام موضعی کند، تنها مبانی حقوق بشر، که آن را هم شامل حال همه ی ملت ها میدانم، و اصول منافع ملی ایران را در نظر دارد، این کورس گذاشتن ساز مان های قد و نیم قد در محکومیت کارزار نظامی ارتش اسراییل شگفت انگیز مینماید، چرا که پیش زمینه ی فکری آن برای من نا روشن و پوشیده است.

صداقتی که سازمان هایی که رنج و تباهی جان انسان ها را سر خط اعلامیه های خود میکنند باید داشته باشند، در بسیاری از این موضع گیری های جانانه دیده نمیشود.

من به این موضوع عادت کرده ام که برای ارزیابی و داوری درست یک رویداد و پی آمد های آن، خبر های یک هفته پیش از آن را نیز مرور کنم.

رویداد های خاور میانه بسیار پیچیده تر و در هم تنیده تر از آنند که بخواهیم مثلا راکت پرانی حماس بر سر مردم اسراییل را به عنوان رویدادی برای خود و جدا از همه چیز تلقی کنیم. پس از اولین راکتی که برای کشتن و نه برای ترساندن، بر زمین اسراییل فرود آمد، نخستین فکری که به ذهن هر خواننده و شنونده ی علاقه مندی میبایست میرسید آن است که، دولت اسراییل این عمل را بی پاسخ نخواهد گذاشت.زیر پا گذاشتن قرار داد صلح اسلو میان اسراییل و ساف و اعلام یک طرفه ی پایان آتش بس از جانب حماس نیز برای مردم اسراییل و فلسطین خبر بد دیگری بود که پیش بینی آغاز درگیری در آینده ی نزدیک میداد. ادامه ی راکت پراکنی حماس از جانب رسانه های جمهوری اسلامی با تیتر های مشعشعانه ای همچون « 800000 صهیونیست در تیر رس راکت های حماس» جشن گرفته میشد. همه ی جهان در انتظار واکنش دولت اسراییل، که چه بخواهیم و چه نخواهیم دولتی است مقتدر، عضو سازمان ملل با تمامی حقوقش، که یکی از آنها حفظ امنیت و جان شهر وندانش است بسر میبرد. جهان سیاسی های ایران هم تا این لحظه دم فرو بسته بود، قلم به دست نشسته تا اسراییل اولین بمب اجتناب نا پذیر را در نوار غزه فرو افکند.هنوز هواپیماهای اسراییل به آسمان غزه نرسیده بودند که گردش قلم های مدافعان ملت مظلوم فلسطین ولوله ای در پایگاه جهانی اینترنت به پا کرد.هر کسی تلاش میکرد زودتر و شدید اللحن تر از رقیب، جنایت های اسراییل را آنچنان محکوم کند که داغ حسرت بر دل رقیب بگذارد.

برای من ایرانی انسان گرای ملی اما، همچنان چندین پرسش بی پاسخ میماند:

چرا آن زمان که حماس خاک اسراییل را با راکت های خود به توبره میکشید، کسی از ایرانیان نازک دل که حتما هم از روی انساندوستی دل برای فلسطینی ها میسوزاند، برای نجات همان مردم فلسطین ازیورش اجتناب ناپذیر ارتش اسراییل نامه ای خطاب به سران حماس ننوشت تا آنان را به توقف موشک پراکنی ترغیب کند؟ شاید سخن یکی از این اپوزیسیون های ایرانی به دل حماسی ها مینشست، آنها را سر عقل می آورد و ما شاهد از دست رفتن جان صد ها فلسطینی نبودیم!

آیا این همان حماسی نیست که عباس در موردش گفته است:

جنایاتی که حماس علیه فلسطینیان مرتکب گردید، هیج کشور یا سازمان دیگری مرتکب نشده است.

به سختی بیاد میآورم که یکی از شاخه های پر بار اپوزیسیون ایرانی در این مورد اعلام موضع کرده باشد و اندکی از تقصیر تلف شدن جان انسان ها در دو سوی مرزها را متوجه یکی از مسببان اصلی آن، یعنی حماس کند.

حماس نسخه ی فلسطینی جمهوری اسلامی است که کمترین دغدغه اش جان انسان ها است.

در اینکه در چنین کارزاری مردم کوچه و بازار اولین قربانیان آن خواهند بود، و سوژه های رسانه ای که بتوان با پخش عکس های دلخراش بی رحمی ارتش اسراییل را ثابت کرد بوفور پیدا میشوند شکی نیست، اما آیا سوار شدن بر چنین قطاری و هوار کشیدن با ایادی و اوباش جمهوری اسلامی تمام آن چیزی است که از این ماجرا دستگیر اپوزیسیون ایرانی میشود؟

آیا بهتر نیست اپوزیسیون مترقی در چنین مواقعی دم فرو بندد تا آب به آسیاب گزمه های رژیم ولایت فقیه ریخته نشود؟ چرا که اعلامیه های این چنینی را نه ژنرال های اسراییلی میخوانند تا از تصمیمشان منصرف شوند، و نه رهبران حماس که سر در توبره ی پر برکت ولایت فقیه دارند برایشان تره خورد میکنند.

جمهوری اسلامی درختی است: همه بار او زهر و برگش گزند

یکی از این برگ ها حماس است!

شخصا به این مسئله که درگیری فلسطین و اسراییل ربطی به ما ندارد معتقد نیستم. ایران بزرگ تر و پر اهمیت تر از آن است تا نسبت به جنگی که پشت دروازه هایش در جریان است بی تفاوت بماند.

مصالح ملی و حیاتی ایران ایجاب میکند تا به توازن نیروها در منطقه یاری برسانیم و گوش شنوا برای خواسته ها و نگرانی های هر دو طرف داشته باشیم. پشتیبانی یک جانبه و متعصبانه از یک طرف و ستیز بی امان و خواستار محو شدن طرف دیگر آن از نقشه جهان شدن، نه در راستای منافع ملی است و نه راه گشای این معظل میباشد.بویژه که آن طرف دیگر کشور نیرومندی همچون اسراییل باشد که از پشتیبانان بسیار با قدرت سیاسی، اقتصادی و نظامی بالا برخوردار است. جمهوری اسلامی در درازای زندگی 30 ساله اش در هیج زمانی علاقه مند به حل مشکل فلسطین نبوده و حاضر به همکاری بین المللی در این مورد نیز نیست. جمهوری اسلامی در فلسطین مشکل گشایی را یافته که در تنگناهای سیاسی همیشه به دردش خورده است.

حکومت اسلامی به درستی دریافته است که در این مورد ویژه پیوسته روی اپوزیسیون میتواند حساب کند. اپوزیسیونی که نه تحلیل درستی از خاستگاه های درگیری اسراییل و فلسطین دارد، و نه به پی آمد های واکنش پاولوف گونه ی خود در محکومیت بی قید و شرط اسراییل و کمک به ایجاد و گسترش جو ترس و وحشت در میان مردم و کنش گران مدنی- سیاسی در درون ایران می اندیشد.

این اپوزیسیون از چنان بصیرت یا صداقتی هم برخوردار نیست، تا به پیوند بسته شدن دفتر ها و قلع و قمع کنش گران حقوق بشر و برابری خواه و بازداشت فعالین اصناف با زبانه کشیدن آتش بحران در نوار غزه اعتراف کند و بدون اندکی دور اندیشی و کم ترین بصیرت سیاسی اول اسراییل را محکوم میکند سپس رژیم ولایت فقیه را تا مثلا استقلال وغیر مغرض بودن خود را به نمایش بگذارد.

این تنها نمایش تکراری استیصال و بی اندیشگی و "عادت شده ها" در ساز و کار" نیروهای مخالف|" است.

برای من ایرانی انسان دوست ملی گرا، مهم است که جهان بینی ام از جهان بینی ولایت فقیه قابل تمایز باشد. کسی با جهان بینی که میان سنی و شیعه، مسلمان و غیر مسلمان، عرب و یهودی تفاوت میگذارد نمیتواند خود را نماینده ی کشور دیرپایی چون ایران بداند که در آن قوم های رنگارنگ با باور های رنگارنگ تر هزاره ها در کنار یکدیگر زیسته اند. جان یک فلسطینی همان اندازه عزیز است که جان یک یهودی شهروند اسراییل، یک آمریکایی، یا یک سودانی .

جا افتادن این اندیشه جمهوری اسلامی را از آنچه هست منزوی تر خواهد کرد و سرنگونیش را نزدیکتر.

رضا عزیزی نژاد