شورای هماهنگی تبدیل به وزنه ای سنگین بر پای جنبش سبز شده است. شورا با وعده های سر خرمن و دعوت مردم به تظاهرات و اعتراضاتی که دو هفته قبل اعلام میشود و عالم و آدم از آن خبر دار میشوند، راه را برای مزدوران بسیجی و لباس شخصی ها باز میکند که تا میتوانند گاز بگیرند وبدرند. اینان متوجه نیستند که با این روش مسئول خون هایی هستند که ریخته میشود. این شورا دینامیک جنبش را با این روش میگیرد. این آقایان یا متوجه نیستند که تظاهرات سکوت و بر پشت بام فرستادن مردم و خاموش و روشن کردن برق دیگر جواب نمیدهد، یا میدانند و مردم را سر میدوانند تا رهبر نگاهی از روی رحم و عطوفت بر اینان بتاباند و به گردونه قدرت باز گردند.
مصر و تونس بدون شورا کارشان پیش رفت، سوری ها حتی با امکاناتی به مراتب کمتر از ایرانی ها مبارزه میکنند و تصویر ددمنشی حکومت را به تمام جهان نشان میدهند. جنبش و حاملان اصلی آن که دانشجویان و جوانان هستند بخوبی تا بحال با کمک رسانه های اینترنتی توانستند با یکدیگر پیوند بر قرار کنند و فعالیت هایشان را هماهنگ کنند. برای اعتراض و فریاد بر سر دیکتاتور کشیدن نیازی به دعای خیر شورای هماهنگی نیست. این شورا تا کنون نشان داده است که به کندی دنبال مردم میدود. اگر بخواهیم منتظر دستور عمل های این شورا بمانیم، سرعتمان به کندی سرعت شورا خواهد شد. ظاهرا دستور رسیده زیاد شلوغ نشود تا ببینیم نتیجه مذاکرات و رای زنی ها با خامنه ای و آدم هایش به کجا میرسد. اگر بخواهیم منتظر نتیجه این مغازله ها بمانیم ، باید خود را آماده ادامه روند اعدام ها و قتل ها و بی داد گری های حکومت اسلامی کنیم

.