بعضی وقت ها چشم در برابر چشم

اینروز ها اصلاح طلب های غیر خودی و از رده خارج شده با تمام نیروی خود در صدد خاموش کردن آتش خشم ملت بر آمده اند. در جایی که در زندان های حکومت اسلامی، شکنجه و تجاوز جزو استاندارد های نا نوشته قلمداد میشوند، آقایان روح و روانشان از شندین فریاد مرگ بر دیکتاتور جوانان ایرانزمین پریشان شده است. ترفندی هم که اینان از آغاز به کار بردند، پافشاری بر نافرمانی های مدنی و بی خشونت است تا اصل نظام از باد و توفان حوادث در امان بماند.اینان از ماندلا و گاندی مثال می آوردند و آسمان و ریسمان بهم میبافند که ببینید، بدون خشونت هم میشود. در اینجا شاید لازم باشد یاد آوری کنیم نه گاندی و نه ماندلا خشونت را بکلی رد نکردند. یکی از اتهامات ماندلا حتا در سال 1964 توسل به جنگ مسلحانه بر علیه رژیم آپارتاید بود. در سال 1985 به ماندلا پیشنهاد آزادی داده شد به شرط اینکه از جنگ مسلحانه صرف نظر کند. ماندلا با رد این شرط ترجیح داد پنج سال دیگر در زندان بماند. ریگان در سال 1988 ماندلا را به عنوان تروریست در لیست خود قرار داد.تازه در سال 2008 جورج بوش پسر ماندلا را از این لیست برداشت
باید توجه داشته باشیم که صرف بی خشونتی برای جنبش سبز ارزش نیست و جنبش سبز را هم آقایان لندن نشین و کالیفرنیا نشین تعریف نمی کنند. جنبش سبز دارد توسط جوانانی تعریف میشود که جانشان را بر کفشان مینهند و با جانورانی میجنگند که امثال این آقایان پروراندند. اگر هم ترس از سرنگونی حکومت استبداد مذهبی و حضور در داد گاه مکافات است که آقایان را وا میدارد آب سرد بر روی آتش زبانه کش خشم ملت بریزند، که دیگر دیر شده و ملت راه خود را بر گزیده است